Είναι γεγονός ότι ένα τραγούδι μπορεί να εκτοξεύσει την καριέρα ενός καλλιτέχνη. Σαν μια αυτόβουλη οντότητα, επιλέγει ποιον θα ενσαρκώσει και πότε θα κάνει την εμφάνισή του. Σπάνια όμως βγάζει από την αφάνεια δύο δημιουργούς ταυτόχρονα και μάλιστα με εντελώς διαφορετικές πορείες μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δεν ήταν άγνωστοι στη μουσική, αλλά η αναγνώριση τούς είχε φερθεί άσχημα για αρκετό καιρό.
Ο ένας, πέντε χρόνια μετά την ελληνική του περιπέτεια (βλ. http://echooadventures.blogspot.gr/2013/04/eric-clapton.html) και έχοντας περάσει από Yardbirds, Bluesbreakers, Cream, Blind Faith και Derek and the Dominos, προσπαθούσε να βρει σταθερό έδαφος ως σόλο καλλιτέχνης. Οι συνεργασίες του ήταν έντονες, αλλά συχνά βραχύβιες. Ο Eric Clapton έψαχνε κάτι πιο απλό, πιο γήινο, λιγότερο επιδεικτικό. Το βρήκε σε έναν σχεδόν άγνωστο τότε μουσικό από την Oklahoma City.
Το “After Midnight” του JJ Cale γράφτηκε το 1966, αρχικά για demo. Το κομμάτι είχε εκείνο το χαλαρό, υπόγειο groove που αργότερα βαφτίστηκε Tulsa Sound: καθαρή κιθάρα, λιτή ενορχήστρωση, χαμηλόφωνο τραγούδισμα, ρυθμική οικονομία. Ο Cale δεν έπαιζε για να εντυπωσιάσει – έπαιζε για να κυλήσει το τραγούδι. Κι όμως, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60, παρέμενε σχεδόν αόρατος στη μεγάλη μουσική σκηνή.
Ο Clapton γνώρισε το τραγούδι όταν συνεργαζόταν με τους Delaney & Bonnie Bramlett. Ο Delaney τού έβαλε να ακούσει τον Cale και ο Clapton ενθουσιάστηκε αμέσως. Ήταν το στυλ που αναζητούσε. Το υιοθέτησε σχεδόν αυθόρμητα – και μάλιστα ήταν η πρώτη του σοβαρή προσπάθεια να τραγουδήσει ο ίδιος σε ηχογράφηση.
Το “After Midnight” κυκλοφορεί τον Αύγουστο του 1970 στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του, Eric Clapton, σε παραγωγή Delaney Bramlett. Το άλμπουμ σηματοδοτεί αλλαγή πορείας. Αντί για την Gibson Les Paul, επιλέγει Fender Stratocaster, αλλάζοντας τον ήχο και την εικόνα του. Το κομμάτι γίνεται single δύο μήνες αργότερα και μπαίνει στα αμερικανικά charts, δίνοντας στο άλμπουμ την ώθηση που χρειαζόταν.
Ο JJ Cale άκουσε τη διασκευή τυχαία στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου του. Αργότερα θυμόταν: «Ήμουν βρώμικος και πάμφτωχος, ούτε να φάω δεν είχα λεφτά. Δεν ήμουν μικρός, είχα τριανταρίσει και χάρηκα πολύ – θα ήταν καλό να βγάλω μερικά χρήματα». Και πράγματι, το τραγούδι τού άνοιξε πόρτες. Το 1972 κυκλοφορεί τη δική του εκδοχή στο άλμπουμ Naturally, το οποίο αποτελεί και το ντεμπούτο του. Η δική του εκτέλεση είναι πιο υπόγεια, πιο χαλαρή, πιο «δική του» – και πλέον το κοινό αρχίζει να αναγνωρίζει το όνομα πίσω από το hit.
Η σχέση των δύο δεν σταμάτησε εκεί. Ο Clapton συνέχισε να διασκευάζει τραγούδια του Cale – “Cocaine”, “I’ll Make Love to You Anytime”, “Travelin’ Light” – συμβάλλοντας αποφασιστικά στη διάδοση του έργου του. Το 2006 η συνεργασία τους σφραγίστηκε επίσημα με το κοινό άλμπουμ The Road to Escondido, που τιμήθηκε και με Grammy.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, το “After Midnight” απέκτησε και δεύτερη ζωή. Το 1987, ο Clapton ηχογράφησε μια πιο γρήγορη, πιο «φωτεινή» εκδοχή του τραγουδιού για διαφημιστική καμπάνια της μπύρας Michelob. Η νέα αυτή version ξαναμπήκε στα charts και έφερε το κομμάτι σε μια εντελώς διαφορετική γενιά ακροατών. Ένα τραγούδι του 1966, που είχε ήδη αλλάξει δύο καριέρες, επέστρεφε για να αποδείξει ότι δεν είχε πει ακόμα την τελευταία του λέξη.
Ένα πραγματικά εμπνευσμένο τραγούδι μεταφέρει σχεδόν πάντα, κάποιο μήνυμα. Είτε αυτό είναι για κάποιο άγνωστο πρόσωπο, είτε για κάποιο ιστορικό πρόσωπο είτε για κάποιο κοντινό του καλλιτέχνη πρόσωπο. Μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο μέρος γνωστό, φανταστικό είτε μακρινό και άγνωστό. Αλλά δεν είναι λίγες φορές που μεταφέρει αρκετές ενδιαφέρουσες πληροφορίες, μόνο και μόνο με τον τίτλο του. Το "Knights of Cydonia" των Άγγλων alternative rock Muse. Η δημιουργία του Matthew Bellamy, του κύριου συνθέτη των Muse, από τέταρτό άλμπουμ, το Black Holes and Revelations του 2006, της μπάντας, συγκεντρώνει ακριβώς όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Η Cydonia είναι η περιοχή του πλανήτη Άρη γνωστή για το περίφημο πρόσωπο της. Το, κατά επίσημες πηγές. γεωλογικό μόρφωμα έχει μήκος 3 χλμ, πλάτος 1,5 χιλμ και βρίσκατε περίπου 40° βόρεια του ισημερινού του Κόκκινου Πλανήτη. Οι συζητήσει πάνω στο πρόσωπο του "Κοιμισμένου Ιππότη" όπως είναι η ονομασία του γεωλογικού σχήματος, είναι άπειρες. Ξεκινάνε από την θεωρία ότι είναι ανθρώπινη δημιουργία, ως και το γεγονός ότι το ανθρώπινο είδος προέρχεται από τον Άρη. Κάποιες άλλες θεωρίες αναφέρουν ότι, απλά είναι μια πόλη που φαίνεται σαν πρόσωπο. Αν και είναι το πιο γνωστό δεν είναι το μοναδικό, αλλά το πρώτο που φωτογραφήθηκε 25 Ιουλίου του 1975, από τον Viking 1. Η εικόνα του δημοσιεύτηκε 5 μέρες αργότερα, πυροδοτώντας μια σειρά από υποθέσεις συνομοσιολογικού κυρίως περιεχομένου. Οι φωτογραφίες του 1998, 2001 και 2002, από άλλη οπτική γωνία ανακαλύπτουν ότι πρόκειται για γεωλογικό σχηματισμό, αν και δεν έπεισα τους οπαδούς των συνομοσιολογίων. Φυσικά, το τραγούδι δεν αποτελεί καμιά παρθενογέννηση. Στην αρχή ακούγεται η μουσική από την ταινία Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου, η πεντάτονη μουσική με τη οποία επικοινώνησαν με τους εξωγήινους. Το κεντρικό θέμα θέμα του τραγουδιού είναι "δανεισμός" από το χιτ των The Tornados, το "Telstar" του 1962. Στην μπάντα αυτή, ο ρυθμικός κιθαρίστας ήταν ο George Bellamy, πατέρας του του δημιουργού του τραγουδιού. Η πατρική παροχή δε σταματά σε ένα τραγούδι, γιατί οι ομοιότητες με το "Ridin' the Wind" του George Bellamy σε όλο το τραγούδι φανερές. Ο στίχος, στο 2.03 του τραγουδιού "Come ride with me, through the veins of history." μοιάζει περισσότερο με ομολογία. Η ήχος του μπάσου παραπέμπει σε καλπασμό και αυτό ήταν η επιδίωξη του δημιουργού του. Αλλά οι "δανεισμοί" συνεχίζονται και σε ζωντανές εμφανίσεις, μιας που στην εισαγωγή χρησιμοποιεί την μελωδία του Ennio Morricone, την "The Man With the Harmonica" από την ταινία Once Upon a Time in the West. Το βιντεοκλίπ, που σκηνοθέτησε ο Joseph Kahn, είναι γυρισμένο σε στυλ spaghetti western και παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον. Τα γυρίσματα διήρκεσαν 5 μέρες, οι 4 σε Ρουμανία, μία στο Λονδίνο και μία στο Red Rock της California. Στο βίντεο μπερδεύονται και στοιχεία από ταινίες post-apocalyptic και kung-fu. Οι ηθοποιοί που παίρνουν μέρος είναι γνωστοί σταρ, Russ Bain, Richard Brake, Klaus Rottingham και Cassandra Bell. Η πόλη λέγεται Cydonia και έχει 143 κατοίκους. Ο αριθμός αυτός συμβολίζει την φράση "I love you", αλλά τι συμβολίζει αυτό μάλλον ένας θεός ξέρει. Γενικά βρίθει από συμβολισμούς το βιντεοκλίπ, σαν μια πηγή θεωριών για συνομοσιολόγους.
ΟιThe Big Nose Attackαπαντούν με τον δικό τους τρόπο: 1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; Υπεροχή μύτης 2) Χρήμα ή δόξα; Δεν μπορείς να αγοράσεις μπριζόλα δείχνοντας την ταυτότητά σου. 3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; ΔΩΡΕΑΝ ΜΠΥΡΑ! 4) Σημείο μηδέν της μπάντας Όταν τρώμε πίτσα και βλέπουμε b-movies. 5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου; Η μουσική αναμονής στο τηλέφωνο. 6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; Στο να εξολοθρεύσουμε τις κατσαρίδες που μας ενοχλούν όταν τρώμε πίτσες και βλέπουμε b-movies. 7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; Με τον Steven Seagal γιατί παίζει τα blues.Και θα μπορούσε να σπάσει στο ξύλο όποιον δε του άρεσε το jam. 8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; Σαν σεξουαλική 9) Οι επιρροές σας; Καφές, pizza και η θάλασσα. 10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; Μέσον για δημιουργία και γνώση. Λόγω της μπάντας έχουμε μάθει επεξεργασία εικόνας και ήχου, επιδιορθώσεις ηλεκτρικών συσκευών, προγραμματισμό, μάνατζμεντ, μερεμέτια, καλλιτεχνικό πατινάζ και πολλά άλλα.. 11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; Μικρόβιο θα έλεγα... 12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; Το ταλέντο σε συνδυασμό με την επιμονή και την τύχη συνοδεύει την επιτυχία. Τα άλλα δυο είναι απλά θέμα μεγέθους του μορίου! 13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; Ξιφίας 14) Μια ευχή για την μπάντα Καλή όρεξη. 15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; Η τουαλέτα.Εκεί έχουμε γυρίσει ήδη ένα video clip και έχουμε επηρεαστείτε για πολλά ακόμα κομμάτια.
Ένας άνθρωπος αναζητώντας νέες γαίες, αλλά και ακόμα και άλλους κόσμους, ουσιαστικά αναζητά τον εαυτό του. Η πιο απέλπιδη προσπάθεια για την αναζήτηση αυτή είναι το ταξείδι στον κόσμο των ναρκωτικών. Που προσφέρει, την στιγμιαία έστω, απαλλαγή από τον πόνο. Όμως, η όλη αυτή προσπάθεια περιέχει πολλές παγίδες και πιο συνήθης κατάληξη, αντί να βρεις τον εαυτό σου τον χάνεις τελείως σε σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού. Η καλλιτεχνική ευαισθησία, μπορεί να προσφέρει μια σχετική ευκινησία και ώθηση, αλλά καμιά προστασία από δαίμονες του κάθε καλλιτέχνη. Ειδικά, όταν η δόξα λειτουργεί σαν ένας αυξητικός παράγοντας όλων των φόβων, ενοχών και αναμνήσεων. Οι πρωτοπόροι alternative rock Suede, είναι ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μετά την επιτυχία του πρώτου και ομώνυμου τους άλμπουμ, η πίεση που δημιούργησε στα μέλη της μπάντας η ξαφνικά δόξα, ήταν αφόρητη, με αποτέλεσμα να ξυπνήσουν αρκετοί δαίμονες των δημιουργών της μπάντας. Το δεύτερο άλμπουμ τους, το Dog Man Star είναι η μουσική έκφραση αυτής της κατάστασης, με τα φωνητικά του Brett Anderson να αποδίδουν αυτόν τον πόνο. Όλες οι συνθέσεις του άλμπουμ είναι γραμμένες από τους Brett Anderson και Bernard Butler, με τον πρώτο να αναλαμβάνει το λυρικό μέρος και τον κιθαρίστα το μουσικό. Μια από τις δημιουργίες του πιο κλειστοφοβικού άλμπουμ αυτή της μπάντας ήταν και το "The Asphalt World" , το πιο μεγάλο τραγούδι σε διάρκεια όλου του δίσκου. Το λυρικό μέρος μιλάει για την 17-χρόνη κοπέλα του Brett Anderson, την Anick, η οποία ήταν η κύρια έμπνευση για άλλα τραγούδια του δίσκου. Όταν έγραφε τους στίχους ήταν συνεχώς υπό την επήρεια ναρκωτικών, ψυχοτρόπων κυρίως. Το λυρικό στιλ ήταν μια προσπάθεια να μιμηθεί τον William Blake και το δίστιχο "she comes to me and I supply her with ecstasy / sometimes we ride in a taxi to the ends of the city" εκφράζει αυτήν την προσπάθεια, αλλά και το μέσο, με το οποίο προσπάθησε να βρει την έμπνευση. Η μουσική του Bernard Butler, αργή και με έντονα τα σημάδια θλίψης, ουσιαστικά απεικονίζουν την ψυχική του κατάσταση. Ο θάνατος του πατέρα του, αλλά και η αποστασιοποίηση από την υπόλοιπη μπάντα, μάλλον χαμήλωσε το τέμπο σε όλο το άλμπουμ. Και το The Asphalt World δεν αποτελεί εξαίρεση. Το αρχικό μουσικό μέρος είχε διάρκεια 25 λεπτά, με 8-λεπτο σόλο. Με την επίμονη "παρότρυνση" του Ed Buller, του παραγωγού τους. Αφού περιόρισε την διάρκεια του τραγουδιού σε 9 λεπτά, έδωσε μια συνέντευξη στο περιοδικό Vox, βρίζοντας τον τραγουδιστή της μπάντας και θεωρώντας τον αργό. Την επόμενη μέρα το λυρικό μέρος ήταν έτοιμο.
Ένας μουσικός
αντιλαμβάνομαι τον κόσμο λίγο διαφορετικά και πάντα μπορεί να του μεταφράσει
εύκολα σε νότες καθώς και σε στίχους. Τον κυνισμό της καθημερινότητας μπορεί να
το μετατρέψει σε μία λυρική αλλά και ωραιοποιημένη πραγματικότητα. Ουσιαστικά
δεν την παραποιεί, αλλά τη στολίζει με τέτοιο τρόπο ώστε μπορεί κάθε ακροατής
να την αντέξει και παράλληλα να την κατανοήσει. Κάτι σαν παιδικό φάρμακο που
προσπαθεί να καλύψει την πίκρα το του, αλλά χωρίς να χάσετε τις ιδιότητες του
να θεραπεύει. Φυσικά κάποια φάρμακα δημιουργούν παρενέργειες, όχι σε όλους,
αλλά σε κάποιους συγκεκριμένα και αυτές δεν είναι και τόσο ευχάριστες. Ειδικά,
όταν σε κάποιο τραγούδι οι στίχοι αλλά και τα δρώμενα, αλλά ακόμα και οι ήχοι
έχουν άμεση σχέση μ’ αυτόν. Και παρόλο που είναι καλό να υπάρχει η επιδίωξη
ακόμα καλύτερου σε μία μουσική σύνθεση, η διακριτικότητα ανάμεσα στα μέλη της
μπάντας είναι απαραίτητη. Φυσικά είμαι άγνωστο, αν θα λειτουργούσε τόσο
ελκυστικά μία σύνθεση.
Η φράση
"από την ζωή βγαλμένα" ταιριάζει απόλυτα σε κάποια τραγούδια, ακόμα
και σε άλμπουμ ολόκληρα. Το
Appetite for Destruction των Guns N' Roses, είναι ένα τέτοιο άλμπουμ. Όλα τα
τραγούδια του έχουν να διηγηθούν από μια ιστορία, που συνήθως είναι ένα μέρος
του τρίπτυχου sex, drugs and rock'n'roll. Το "Rocket Queen", που
κλείνει το άλμπουμ είναι, ανήκει σε ιστορίες που καλύπτουν το πρώτο μέρος αυτού
του τρίπτυχου.
Η δημιουργία
των Axl Rose, Slash και Duff McKagan, αν και όλα τα μέλη αναγράφονται σαν δημιουργοί, έχει
πολλές πικάντικες λεπτομέρειες πίσω από την σύνθεση της. Η δισκογραφική Geffen
διατήρησε τα κοινά credits για να ενισχύσει την εικόνα της «ενιαίας μπάντας». Η
έμπνευση για το τραγούδι στάθηκε η φίλη του τραγουδιστή της μπάντας, η Barbi Von Greif, η
οποία ήθελε να φτιάξει ένα συγκρότημα με το όνομα 'Rocket Queen'. Η έμπνευση
από την Barbi Von Greif επιβεβαιώνεται από συνεντεύξεις του Axl και του Duff. Η
ιδέα του ονόματος προήλθε από την επιθυμία της να σχηματίσει μπάντα, αλλά το
project δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Το τραγούδι λυρικά, αλλά και μουσικά, χωρίζεται
σε δύο μέρη. Το δεύτερο μέρος του τραγουδιού είναι ένα μήνυμα φιλίας προς
αυτήν. Ουσιαστικά, όπως ομολογεί ο Axl,
απολογείται για μια συνήθεια πού είχε να βιντεοσκοπεί ανθρώπους που έκαναν σεξ,
κάτι που σήμερα θα το οδηγούσε στα δικαστήρια.
Το κομμάτι
διαρκεί 6:43, ασυνήθιστα μεγάλο για την εποχή. Η διαίρεση σε δύο μέρη δεν είναι
τυχαία: το πρώτο (0:00–3:45) χτίζεται γύρω από syncopated bass riff, funk-rock
groove και επιθετικά φωνητικά, ενώ το δεύτερο (3:45–τέλος) αλλάζει κλίμακα,
ρυθμό και διάθεση, με πιάνο, καθαρές κιθάρες και εξομολογητικούς στίχους. το
σόλο του Slash λειτουργεί ως ένας συναισθηματικός άξονας, ξεκινώντας με bluesy
bends, κλιμακούμενο σε harmonic minor runs και καταλήγοντας σε feedback που
προετοιμάζει την αλλαγή διάθεσης. Το βασικό riff είναι του Duff McKagan και το
δημιούργησε όταν ήταν σε μια βραχύβια μπάντα τους Road Crew, μαζί με τον Slash και Steven Adler. Ο ίδιο ο McKagan,
παραδέχτηκε ότι, η επιρροή ήταν οι funk Cameo. Αλλά το μουσικό μέρος συνοδεύεται με κάποιους
πραγματικούς ήχους...... γυναικείας απόλαυσης.
Η ηχογράφηση
έγινε στα Rumbo Recorders (Canoga Park, CA) το 1986, με παραγωγό τον Mike Clink
και μηχανικούς τους Steve Thompson και Michael Barbiero. Η μπάντα επέλεξε
σκόπιμα live-in-studio προσέγγιση, με ελάχιστα overdubs, για να διατηρηθεί η
ωμή, «από τη ζωή βγαλμένη» ενέργεια. Η τελειομανία του τραγουδιστή τους,
πρόσφερε και μια πικάντικη ιστορία. Για να πετύχει πιο ρεαλιστικό αποτέλεσμα, ο
Axl Rose, έφερνε
διάφορες κοπέλες στο στούντιο προσπαθώντας να τις ικανοποιήσει σε τέτοιο βαθμό,
ώστε να «εκφραστούν» κάπως πιο ηχηρά. Τύχαινε να φέρνει δυο ή και τρεις
γυναίκες ταυτόχρονα και να τις ηχογραφεί μαζί με τον ηχολήπτη Steve Thompson. Αλλά η
κραυγή που κέρδισε την «συμμετοχή» στο τραγούδι ανήκει στην Adriana Smith. Εκείνη την
εποχή ήταν σε σχέση με ντράμερ τους, τον
Steven Adler. Για να το
εκδικηθεί για μια απιστία του πήγε και με τον τραγουδιστή. Οι ήχοι γυναικείας
απόλαυσης τοποθετήθηκαν στο μίξ με χαμηλή ένταση και stereo panning, ώστε να
ακούγονται ως ατμοσφαιρικό στοιχείο και όχι ως κεντρικό εφέ.
Τα πράγματα θα
μπορούσαν να μείνουν στην αφάνεια, αν ο ντράμερ δεν άκουγε τις ταινίες, χωρίς
το μοντάζ, όπου φέρεται ο τραγουδιστής να φωνάζει "δώσε Adriana, μην
υποκρίνεσαι!!! προσπάθησε λίγο ακόμα!. Η ιστορία με την Adriana Smith είναι
τεκμηριωμένη σε βιογραφίες και συνεντεύξεις του τεχνικού προσωπικού. Η
ηχογράφηση έγινε σε ξεχωριστό session, με τον Axl να την καθοδηγεί για να
ακούγεται «φυσική». Οιφράσεις «Give it
to me, Adriana, don't fake it! Try a little harder!» ακούγονταιστις unedited studio tapes πουκυκλοφόρησαναργότερασε bootlegs. Ο Steve
Thompson έχει περιγράψει τη διαδικασία ως «πειραματική αλλά ηθικά
αμφιλεγόμενη», με τον Axl να επιδιώκει αυθεντικότητα πάνω από την τεχνική
τελειότητα. Αυτές οι φράσεις έκανα έξω φρενών τον πρώην φίλο της. Ο Steven
Adler επιβεβαίωσε σε συνεντεύξεις (π.χ. Classic Rock, 2010 / autobiography My
Appetite for Destruction, 2010) ότι η ανακάλυψη των tapes τον πλήγωσε βαθιά. Η
εξάρτησή του από ναρκωτικά και αλκοόλ είχε ήδη ξεκινήσει πριν το στούντιο, αλλά
το περιστατικό επιδείνωσε την εμπιστοσύνη μέσα στο συγκρότημα και συχνά
αναφέρεται ως ένα από τα σημεία καμπής που οδήγησαν στην απόλυσή του το 1990.
Το «Rocket
Queen» δεν κυκλοφόρησε ποτέ ως single, αλλά παραμένει fan favorite και σταθερό
στοιχείο των early live setlists (1987–1991). Σε συναυλίες, το δεύτερο μέρος
συχνά επεκτεινόταν με αυτοσχεδιασμούς και spoken word αποσπάσματα, ενισχύοντας
την αίσθηση της «ζωντανής εξομολόγησης».
Η ιδιαίτερη
αυτή σύνδεση δεν έμεινε αδιάφορους στους μουσικολόγους και η δομή του αναλύεται
σε κείμεναrock
ιστορίας ως παράδειγμα «δύο-πράξεων rock σύνθεσης», όπου η αντίθεση μεταξύ
επιθετικότητας και της ευαίσθητης πλευράς ενός ανθρώπου αντικατοπτρίζει την
προσωπική και καλλιτεχνική διπλή φύση της μπάντας. Η χρήση πραγματικών στούντιο
ήχων θεωρείται πρόδρομος των μετέπειτα πειραματικών προσεγγίσεων στην
alternative και industrial rock.
Για την 30η
επέτειο του Appetite for Destruction (2018), η Geffen κυκλοφόρησε remastered
edition με bonus tracks, αλλά οι unedited studio tapes παραμένουν ανεπίσημες,
διατηρώντας το μυστήριο και τη διαμάχη γύρω από την ηχογράφηση.
Το γεγονός ότι, η ροκ μουσική κατηγορείται ευρέως από τον κάθε σκοταδιστή έχει μια σοβαρή βάση. Καταρχήν δεν γερνάει και δεν φθείρεται, αυτό σημαίνει πως ό,τι μεταφέρει κάθε τραγούδι διατηρείται σαν μέλι, καμιά φορά και σε μελιστάλαχτο τραγούδι. Η ναζιστική πανομοιοτυπία είναι επίσης εντελώς απούσα και δυνατές κιθάρες εναλλάσσονται με σχεδόν ουράνιες μελωδίες. Και πάνω απ' όλα είναι, συμβολικά είναι μια ανοιχτή αυτοκρατορία, χωρίς μουσικά σύνορα και χώρο για κάθε τι διαφορετικό.
Θα μπορούσα να τολμήσω, χαρακτηρίζοντας τους Procol Harum, σαν μια μπάντα που κατέχει όλα αυτά. Και είναι σίγουρο ότι, όσο και παλιά είναι τα τραγούδια τους πάντα αποτελούν μια ανακάλυψη. Το progressive rock συγκρότημα από την Αγγλία είχε και έχει να ενσωματώσει πολλές μουσικές κατευθύνσεις σε μία και να παντρέψει με επιτυχία μελωδίες κλασικής μουσική με στίχο που παραπέμπει σε καθαρή ποίηση. Όλα αυτά είναι και το "A Salty Dog", από το ομώνυμο του τραγουδιού άλμπουμ του 1969.
Το λυρικό μέρος ανήκει στον Keith Reid και η μουσική στον Gary Brooker, που κάνει και τα φωνητικά στο τραγούδι. Από τα αγαπημένα τραγούδια του στιχουργού του, μελωδικά παραπέμπει στον Frédéric Chopin. Το μουσικό μέρος, που έντονα θυμίζει τον Γάλλο-Πολωνός μουσουργό, ντύνεται με στίχους που αναφέρονται σε κάποιον ναύτη. Αυτός περιγράφει της περιπέτειες του στις άγνωστες θάλασσες. Πρώτα δημιουργήθηκαν οι στίχοι και με βάση αυτούς δημιουργήθηκε η μελωδία. Μια διαδικασία που λειτουργούσε σχεδόν αυτόματα και φυσικά ανάμεσα στους δύο δημιουργούς του τραγουδιού.
Αν και πολύπλοκος ήχος των progressive rock συγκροτημάτων δεν χαίρει γενική αποδοχής, το τραγούδι αυτό, μαζί με διθυράμβους από τους μουσικούς κριτικούς είχε και αρκετή επιτυχία. Φυσικά παραμένει αγέραστο με πάνω από 4 δεκαετίες στην "πλάτη" του.
3)
Πως θα
προβάλεις
με μια
λέξη ή
μια φραση
την μπάντα
σου;
.jpg)
.jpg)