Grain - Echo-λόγιο

Οι Grain - Music Band Gr απαντούν:

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Τους σπόρους που θα φυτρώσουν μέσα από την μουσική μας για να γίνουν όμορφα άνθη. 
2) Χρήμα ή δόξα;
κανένα από τα δυο δεν φέρνει αληθινή ευτυχία στον δικό μας κόσμο. άλλα αν ήταν να διαλέξουμε θα διαλέγαμε την δόξα.
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Ερασιτέχνες εραστές
4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Ανυπαρξίας και μηδέν γωνιά,απέναντι από ένα κτίριο που ονομάζεται όνειρο  
5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Η μουσική που καταναλώνεται στα σφαγεία του ανατολικού καπιταλισμού από ξαναμμένους πιθήκους,κοινώς τα σκυλάδικα 6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Στον αφανισμό του ρατσισμού και σε όλους τους καριερίστες,σε όσους ξεχάσαν την παιδικότητα.
7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Με τους περισσότερους ίσως βρεθούμε σε έναν άλλον πλανήτη,άλλα αν ήταν να διαλέξουμε,σίγουρα με τον Ιan curtis,andrian borland,jim morrison και με τον kurt donald cobain.
8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Η μουσική ακόμα και προσωπικά αισθήματα να εκφράζει δεν παύει να είναι πολιτική.

9) Οι επιρροές σας;
Οι επιρροές μας είναι κυρίως η ζωή στην πόλη με όλα τα κακά και τα καλά,είναι ο φόβος των περαστικών,οι έρωτες που δεν εκπληρώσαμε ακόμα. είναι οι βόλτες στα αγαπημένα μας λημέρια, η αποξένωση της πόλης, που όμως κάποιες νύχτες γίνεται χιονάτη και τότε όλα μοιάζουν άπειρα. οι φίλοι μας που πεθαίνουν για να ζουν.
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Είναι ένα μέσον για να βγάλουμε τους δαίμονες και τους αγγέλους μας έξω .όλα αυτά που μέσα μας φωνάζουνε, να μοιραστούμε τις σκέψεις μας. να αισθανθούμε ελεύθεροι από τα δεσμά της καθημερινότητας έστω και για λίγο.
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Απαντήσαμε ξεκάθαρα στην προηγούμενη ερώτηση.
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Εξαρτάται τον άνθρωπο, ούτε το ένα βοηθάει ούτε το άλλο,χρειάζονται και τα δυο με μέτρο.
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Ρινόκερος
14) Μια ευχή για την μπάντα
Υγειά πνευματική και σωματική
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Το πιο σκοτεινό σημείο είναι όταν κλείνεις τα μάτια και ταξιδεύεις εκεί που δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα. και όμως ενώ το ξέρεις συνεχίζεις να παίζεις για να ελαφρύνει το βάρος της λύπης. έτσι ώστε στην επόμενη πτήση να έχεις καύσιμα για ένα μακρύτερο ταξίδι από το προηγούμενο.

http://www.youtube.com/watch?v=OVTi6zFeNLc

θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/Grain-Music-Band-Gr/137962892911393?ref=tn_tnmn
Αλλά και εδώ: http://www.youtube.com/user/Grainmusicgr?feature=watch

The Cure - A Letter to Elise

 Η πηγή της δημιουργίας βρίσκεται στα πιο σκοτεινά βάθη της ψυχή του κάθε ανθρώπου, είχε πει κάποιος. Και τις πιο πολλές φορές αυτό συμβαίνει, όταν ένας μουσικός προσπαθεί να τολμήσει να κοιτάξει στα σκοτεινά το βάθη και να το μεταφέρει σε λίγους στίχους και νότες. Ουσιαστικά έτσι γεννιέται και η ποίηση, αλλά και η συγγραφή, οι οποίες είναι και πολλές φορές βάση για έμπνευση στην δημιουργία κάποιου τραγουδιού. Αφορμή υπήρχε τραγούδι κάποιου άλλου καλλιτέχνη είτε κάποιο ποίημα είτε ακόμα ένα βιβλίο που όρισε τον ψυχισμό του μουσικού. Ακόμα και τα τρία μαζί, ολοκλήρωναν τα συναισθήματά του καλλιτέχνη, ώστε να στηριχτεί σε αυτά για να μπορέσει να δημιουργήσει. 
Η κατάθλιψη και γενικά μια "μαυρίλα"δεν είναι ξένα προς τους The Cure. Αλλά πέρα από τους περιόδους που όλη η μπάντα βρισκόταν σε μια παρόμοια κατάσταση, υπήρχαν και τέτοιοι περίοδοι για τον ίδιο τον τραγουδιστή, Robert Smith. Το ένατο τους άλμπουμ,το Wish του 1992,  αν και δεν είχε την ίδια υποδοχή από τους κριτικούς με το προηγούμενο  Disintegration, είχε πολύ καλή υποδοχή από το κοινό. Σε αντίθεση με το σχεδόν χαρούμενο  "Friday I'm in Love", το επόμενο και τρίτο σινγκλ του άλμπουμ το "A Letter to Elise", αποπνέει μια θλίψη και απογοήτευση. Η δημιουργία των Robert Smith, Perry Bamonte, Simon Gallup, Porl Thompson και Boris Williams, κατά την επίσημη εκδοχή πάντα, παρ' όλη την μελαγχολία της, είναι σχεδόν μαγευτικό. 
Το λυρικό μέρος του τραγουδιού, που ανήκει στον  Smith,  μιλάει για την παραίτηση απέναντι στις αλλαγές της ζωής. Η έμπνευση για τους στίχους προήλθε από το βιβλίο του Jean Cocteau το The Holy Terrors, μια παράξενη νουβέλα με πολύ τραγικό τέλος. Το βιβλίο εξιστορεί έναν αιμομικτικό έρωτα ανάμεσα σε δύο αδέλφια,  τον Paul και την  Elisabeth, που από μικρή ηλικία εφευρίσκουν ένα παράξενο παιχνίδι. Κατά την διάρκεια όλου του βιβλίου παίζουν αυτό το συναισθηματικό παιχνίδι που ο σκοπός του είναι να πληγώσει ένας τα συναισθήματα του άλλου. Το βιβλίο τελειώνει με την αυτοκτονία τους, με μοναδικό σκοπό να πληγώσουν ο ένας τον άλλον. 
Κατά μια άλλη εικασία, οι στίχοι φέρνουν πολύ προς το ποίημα του Alexander Pope, το Eloisa to Abelard, που διαπραγματεύεται την ίδια ιστορία. Ο δημιουργός των στίχων, οποίος μέσα από αυτήν ιστορία ήθελε να μεταφέρει και δικά του προσωπικά βιώματα, δήλωσε ότι, το τραγούδι του David Bowie , το  "A Letter to Hermione.", αποτέλεσε πηγή για έμπνευσης για την δική του σύνθεση. Πρώτη φορά το μοιράστηκαν με το κοινό στο  MTV's Cure-"Unplugged" του 1991. 

 Jacek Maniakowski

Thin Lizzy - Jailbreak

Οι Thin Lizzy είναι ένα από τα πιο γνωστά και πιο γνήσια Rock συγκροτήματα όλων των εποχών.
Ξεκίνησαν γύρω στο 1969 με ηγέτη τραγουδιστή μπασίστα συνθέτη έναν έγχρωμο Ιρλανδό ο οποίος είχε καταγωγή από Βραζιλία..το όνομα του Philip Lynott.
Τον πρώτο δίσκο τον βγάλαν το 1971 με πολλές επιρροές από Country και Folk μουσική έτσι θα είναι και ο δεύτερος δίσκος τους.Το 1973 θα κυκλοφορήσουν τον 3ο δίσκο τους όπου θα αρχίσουν να σκληραίνουν τον ήχο τους 
και σε αυτόν τον δίσκο θα κάνει την εμφάνιση του ίσως το πιο αναγνωρίσιμο τραγούδι τους Whiskey In The Jar το οποίο ήταν διασκευή σε ένα παλιότερο Ιρλανδικό τραγούδι.
Έτσι λοιπόν μέχρι το 1973 οι Thin Lizzy ήταν ένα Power Triο στο στυλ των Jimi Hendrix Experience,Cream,Blue Cheer κ.α. όχι μόνο στην δομή τους αλλά και στον ήχο της μουσικής τους δηλαδή Blues/Rock..
Το 1974 θα αποχωρήσει ο μέχρι τότες κιθαρίστας τους Eric Bell και θα προστεθούν 2 ταλαντούχοι κιθαρίστες Scott Gorham & Brian Robertson.
Από τότε θα αρχίσει μια χρυσή περίοδος για το Group με αυτή την σύνθεση μέχρι το 1978 και οι δίσκοι τους να είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλον.
Ίσως ο πιο χαρακτηριστικός από αυτήν την σειρά δίσκων των Thin Lizzy να είναι το Jailbreak Που κυκλοφόρησε το 1976 με το Johnny The Fox να ακολουθεί.
Ένας ήχος που ήταν της μόδας θα λέγαμε για εκείνην την εποχή στο κλασικό στυλ Hard Rock/Heavy Metal με τραγούδια όπως το ομώνυμο του δίσκου που τον ανοίγει και το Boys Are Back In Town να αφήνουν στην πορεία των χρόνων ιστορία σε όλους τους οπαδούς της Rock μουσικής και όχι μόνο.
Δίσκο που θα τον κατατάσσαμε άνετα μέσα στους 10 Αγαπημένους δίσκους των Rock Fans...με όλα τα 9 τραγούδια να έχουν κάτι ξεχωριστό και κάτι να σου δώσουν στο άκουσμα τους.
Επίσης ξεχωρίζουν τα Cowboy Song,Warrior & Emerald που ειδικά στα Live τους τα είχαν πάντα μέσα στη λίστα για να παίξουν.
Τέλος να αναφέρουμε ότι το 1986 δυστυχώς ο Phil Lynott άφησε αυτόν τον κόσμο,τον ταλαιπωρούσε πρόβλημα με το συκώτι που βεβαίως οφείλεται στην υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.

 Gary Lexicondevil

John Mellencamp (John Cougar) - Jack & Diane

Ο τίτλος ενός τραγουδιού είναι ουσιαστικά μια βιτρίνα για αυτό. Μπορεί να σε ωθήσει στην αδιαφορία απέναντι στο μουσικό κομμάτι, αλλά και να τραβήξει και την προσοχή. Αν και δεν είναι λίγες οι φορές που ο τίτλος είναι απλά κάτι για να κερδίσει την προσοχή, συνήθως αντικατοπτρίζει το λυρικό μέρος του τραγουδιού και λιγότερες φορές και το μουσικό. Η επιλογή ενός ονόματος είναι αρκετά προσφιλής, μερικέ φορές και δύο ονομάτων. Και κει αρχίζει να ξυπνάει η περιέργεια, σε ποιον ανήκουν, ειδικά αν είναι φανερό πως δεν αναφέρονται σε κάποιον ερωτικό σύντροφο ή προσδωκούμενο ερωτικό σύντροφο του δημιουργού.
Με το δικό του όνομα μάλλον είχε μια ανασφάλεια ο John Mellencamp, που μετά από παρότρυνση του ίδιου του μάνατζερ του, κυκλοφορεί το American Fool, έκτο του άλμπουμ, σαν John Cougar, το 1982. Δεν ξέρω αν η αιτία ήταν η αλλαγή του ονόματος ή ποιότητα του άλμπουμ ή συνδυασμός και των δύο, ώστε το άλμπουμ να γίνει πιο πετυχημένο του καλλιτέχνη, αλλά ακόμα και να φτάσει στην κορυφή του  Billboard 200 chart και να κάνει της μεγαλύτερες πωλήσεις την χρονιά που κυκλοφόρησε. Ένα από τα διαμάντια που περιείχε το άλμπουμ είναι και το "Jack & Diane". Η δημιουργία του ίδιου του καλλιτέχνη ακολούθησε στο εμπορικό επίπεδο, τα βήματα του άλμπουμ,με αποτέλεσμα να επιλεγεί από την  RIAA ( ένωση δισκογραφικών εταιριών της Αμερικής), σαν ένα από τα Songs of the Century. 
Αλλά πέρα του εμπορικού, το τραγούδι έχει και καλλιτεχνική αξία και αρκετό παρασκήνιο, με το λυρικό μέρος να είναι το πιο ενδιαφέρον. Αναφέρεται στην σχέση που είχε ο καλλιτέχνης με μια κοπέλα που ζούσε κοντά στην γενέτειρά του, το  Seymour της Indiana και λεγόταν Diane. Αλλά στην ουσία του είναι ένας ύμνος στην αγροτική εργατική τάξη. Η γενέτειρα του τραγουδιστή, εκείνα τα χρόνια είχε 13 000 κατοίκους και δεν φημιζόταν για πόλη που δημιουργεί "μεγάλες προσωπικότητες",άλλα μάλλον χαμένους της ζωής. Αλλά, μια αθώα και γλυκιά νοσταλγία πάντα έμενε στο μυαλό του δημιουργού, μέσα από μια εικόνα ενός ζευγαριού νέων, που γνωρίζουν ήδη ότι, τα καλύτερα χρόνια θα είναι σε λίγο πίσω τους. Οι άνθρωποι σε εκείνα τα μέρη δεν γνωρίζουν τα παγκόσμια προβλήματα, ούτε θα φτάσουν ποτέ τους στόχους τους, αλλά παραμένουν άνθρωποι. Ο τραγουδιστής μέσα από την νοσταλγία του και μέσα από ασήμαντους ανθρώπους θέλει να τονίσει το πιο σημαντικό, τον άνθρωπο.
Μουσικά το τραγούδι είναι ένα απλό one man song, αλλά η ηχογράφησή του είχε και αυτή τα προβλήματά της. Και το κυρίως πρόβλημα ήταν τα....  παλαμάκια, που κρατάνε το τέμπο  σε όλο το τραγούδι. Η ιδέα να μπουν ήταν του παραγωγού του, του  Mick Ronson. Χωρίς αυτά το τραγούδι χάνει την αξία του και η προσθήκη των κρουστών δεν το απογειώνει. Τα κρουστά κάνουν απλά μια guest εμφάνιση στο στίχο  'let it rock, let it roll' μαζί με την χορωδία. 
Το βιντεοκλίπ είναι σκηνοθετημένο από τον Bruce Gowers. Τα γυρίσματά του έγινα βόρεια της  Monroe Lake, στον  Knightridge Rd.(IN 446). Οι εικόνες του καλλιτέχνη από τα παιδικά και σχολικά χρόνια εναλλάσσονται  με τις σκηνές από τα γυρίσματα αυτά και πάντα παρόντα δύο χέρια με άσπρα γάντια να χτυπάμε τα παλαμάκια. Η δισκογραφική του δεν προέβλεπε να δημιουργηθεί, μιας και δεν πίστευε στη επιτυχία του. Ο  John Mellencamp πίστευε όμως και ζήτησε να βγάλουν ένα βιντεοκλίπ από μια ομάδα παραγωγών, οι οποίοι δεν του ζήτησαν και καθόλου χρήματα. 
Το τραγούδι δεν γλύτωσε και από την σάτιρα του Al Yankovic, σαν  "Chuck And Diane", αλλά και η Jessica Simpson χρησιμοποίησε σαν sample στο "I Think I'm In Love With You." Μια ταινία του 2012, με τον ίδιο τίτλο δεν έχει καμία σχέση με το τραγούδι. 

 Jacek Maniakowski

Penny Dreadful - Echo-λόγιο

Οι Penny Dreadful  απαντούν : 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Το όνομα είναι εμπνευσμένο από το ομώνυμο είδος των βρετανικών αναγνωσμάτων του 19ου αιώνα. Κόστιζαν μία πένα και αντλούσαν τα θέματά τους από ιστορίες φρίκης και γοτθικού τρόμου. Θα έλεγα ότι συμβολίζει τη σκοτεινή, βίαιη και… αιμοδιψή αισθητική της μπάντας.

2) Χρήμα ή δόξα;

Ποιο χρήμα και ποια δόξα; Στην Ελλάδα ζούμε και παίζουμε rock’n’roll.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Εκρηκτικό μείγμα από κιθαριστικά ξεσπάσματα, φρενήρεις ρυθμούς και στιγμές μυσταγωγίας.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

2010 – A Space Odyssey…

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Τα σκυλάδικα χωρίς μπουζούκι.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Στην καταστροφή του κόσμου, φυσικά! Πού αλλού χρησιμοποιούνται τα υπερόπλα;

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με τα φαντάσματα του Captain Beefheart, του Jeffrey Lee Pierce και του David McComb – και κάπου εκεί, στο βάθος, ο Johnny Cash με το μεσαίο δάκτυλο υψωμένο… Και λίγο πιο πίσω, ο Joe Strummer, με ένα αινιγματικό χαμόγελο στα χείλη.

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Κάθε έκφραση είναι πολιτική από τη στιγμή που αποτελεί στάση απέναντι στη ζωή. Απ’ ό,τι βλέπεις, αποσιωπούμε σκόπιμα το δεύτερο σκέλος της ερώτησης!

9) Οι επιρροές σας;
Η ερώτηση στην οποία καμία μπάντα δεν θέλει να απαντήσει… Δεν είμαστε σίγουροι αν πρόκειται τόσο για επιρροές όσο για τα φαντάσματα που μας στοιχειώνουν. Υπό αυτή την έννοια, απαντήσαμε προηγουμένως.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Μέσον για να γαληνεύει το έσωθεν τέρας.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Ψυχοθεραπεία και ιδιόρρυθμη επικοινωνία αλλά και αλληλεπίδραση με τα έξωθεν τέρατα.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του προσωπικότητα και προσέγγιση. Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει de facto σύνδεση με το ταλέντο και τα άλλα δύο. Το βασικό είναι να κερδίσεις τους ακροατές με τη μουσική και τη συμπεριφορά σου και όχι να τους βάλεις να σε κατατάξουν σε άλλη μία κατηγορία, όπως όλοι έχουμε μάθει να χωριζόμαστε κοινωνικά.

14) Μια ευχή για την μπάντα

Να μείνει ως έχει: Μια παρέα φίλων οι οποίοι δημιουργούν σε ένα ασφυκτικά πιεστικό περιβάλλον αλλά βρίσκουν τον τρόπο να ολοκληρώνονται μέσα από τη μουσική, να έρχονται ακόμη πιο κοντά και να επικοινωνούν με τους άλλους. Εννοείται ότι και μια καλή πορεία για το άλμπουμ ήταν ανέκαθεν η μεγάλη μας επιθυμία – και προς αυτό τον σκοπό θα κινηθούμε στο άμεσο μέλλον.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Το σημείο όπου παρκάρουμε όταν πηγαίνουμε για πρόβα στο στούντιο, με όλες αυτές τις δημόσιες λάμπες να κρέμονται από πάνω μας χωρίς καμία να δουλεύει!

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=r3r6oaKT6WA

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/Penny-Dreadful/110077089059477?ref=hl

Θα τους ακούσετε εδώ: http://pennydreadful1.bandcamp.com/

                                      http://www.reverbnation.com/pennydreadfulathens

                                      https://myspace.com/pennydreadfulathens

                                      

CONTACT

pennydreadful.athens@gmail.com

Chris de Burgh - The Lady in Red

Είναι γνωστό ότι η μουσική μπορεί να πει με μερικές νότες και λίγους στίχους, αυτά που δε μπορούν να ειπωθούν με τόμους βιβλίων. Και ο έρωτας, λόγω της συναισθηματικής πίεσης έχει κάποιος για να τον αποδεχτεί, βρήκε  το καλύτερο μέσον έκφρασης. Αλλά η μακροχρόνια αγάπη βρίσκει πάντα μια εύκολη δίοδο να πει αυτά που θέλει μέσα από  ένα τραγούδι, καμιά φορά χωρίς την συνείδηση του κατόχου της. Και αυτή η ασυνείδητη ενσάρκωση σε ένα τραγούδι μπορεί να φέρει και την μεγαλύτερη επιτυχία για έναν καλλιτέχνη. 
Το The Lady in Red  του Chris de Burgh, δεν είναι ένα συνηθισμένο ερωτικό τραγούδι, αν και από τα πιο πετυχημένα και η μεγαλύτερη επιτυχία του καλλιτέχνη. Η δημιουργία του ίδιου του  Chris Davison, που είναι το πραγματικό του όνομα και το καλλιτεχνικό είναι πατρικό της μητέρας του, γεννημένου στο  Buenos Aires, βρίσκεται στο όγδοο του άλμπουμ, το Into the Light του 1986. Όμως η δημιουργία της σύνθεσης αυτής, δεν ήταν απλά μια έμπνευση, αλλά χρειάστηκε σχεδόν έναν χρόνο να ολοκληρωθεί. Το βασικό εμπόδιο για την ολοκλήρωση ήταν ο τίτλος. Ο αρχικός "The Way You Look Tonight," δεν ταίριαζε στον καλλιτέχνη, καθώς υπήρχε ένα τραγούδι με αυτόν του Fred Astaire, από το  1936. 
Το λυρικό μέρος είναι αφιερωμένο στην γυναίκα του, την Diane. Και αυτή ήταν η αιτία για να βρεθεί ο τίτλος του τραγουδιού. Όταν την είδε για πρώτη φορά σε ένα nightclub και φυσικά, φορούσε κόκκινα. Σίγουρα όμως, δεν ήταν τα κόκκινα ρούχα η αιτία, που την ξεχώρισε μέσα στο πλήθος. Ο ίδιος αναφέρεται στην πηγή έμπνευσης του, ότι ψάχνοντας το τίτλο θυμήθηκε τι φορούσε, όταν την είδε πρώτη φορά. Κάποια στιγμή ανέφερε στην προσωπική του ιστοσελίδα, ότι δεν αφορά αποκλειστικά την γυναίκα του, αλλά σε μια κατάσταση. Μια δική του, να εκτιμήσει αυτούς τους ανθρώπους, που τους θεωρεί σημαντικούς στην ζωή, αλλά ταυτόχρονα και δεδομένους. Τα πράγματα που μας ελκύουν στους ανθρώπου πολύ δύσκολα μπορούμε να τα περιγράψουμε. Και στην δική του περίπτωση, ήταν ήδη παντρεμένος με την Diane, όταν την είδε για "πρώτη φορά" σε κείνη την αίθουσα γεμάτη κόσμο. 
Μετά από την τεράστια του επιτυχία αυτή, Νο 1 σε 25 χώρες, δεν κατάφερε να κάνει κάτι παρόμοιο. Αλλά κέρδισε ένα σταθερό μουσικό κοινό και η ζήτηση για τα τραγούδια του υπάρχει ακόμα και σήμερα. Για πολλούς ήταν το πιο γλυκό ερωτικό τραγούδι που γράφτηκε ποτέ. Ακόμα και σήμερα το ζευγάρι είναι μαζί, αν και στη δεκαετία του '90 είχαν μια δημόσια αντιπαράθεση, λόγω μιας παρασπονδίας το τραγουδιστή με την νταντά των παιδιών του. Κάτι που έληξε με την δική του υποχώρηση. 

 Jacek Maniakowski

Moby - Innocents

Το μυθιστόρημα Moby Dick,  του  Herman Melville είναι ορισμός για το κυνήγι του αδύνατου και του παράλογου, αλλά με ευτυχή κατάληξη.  Και σίγουρα η εμμονή για την απόκτηση αυτού, ουσιαστικά σε οδηγεί στην γνώση. Και σίγουρα ένας καλλιτέχνης πριν βρει τον δικό του  Moby Dick, περνάει από κύματα αμφισβήτησης  και αναζήτησης  της ταυτότητάς  του, ακόμα και ονόματος. 
Ο Richard Melville Hall, απόγονος του συγγραφέα αυτού του βιβλίου, περπάτησε πολλούς μουσικούς δρόμους για να φτάσει καταρχήν στην υιοθέτηση του ονόματος της λευκής και μοναδικής φάλαινας. Ο γιος μιας γραμματέας και ενός καθηγητή χημείας, έκανε τις δικές του μουσικές χημείες κάτω από τα ονόματα, όπως  "Voodoo Child" και "Schaumgummi" και σε μπάντες όπως Vatican Commandos, AWOL, Caeli Seoul και Gin Train, που κινούνταν στον ευρύτερο χώρο της punk μουσικής. 
Όλη αυτή η διαδρομή του επέτρεψε να δημιουργήσει την δική του μουσική ταυτότητα και με το παρατσούκλι, με το οποίο τον φώναζα οι γονείς του, το 1992 κυκλοφορεί το πρώτο του άλμπουμ, το ομώνυμο Moby. Μετά από 21 χρόνια και μια δεκάδα άλμπουμ, που το καθένα είναι μια έκπληξη κυκλοφορεί και 11ο του δίσκο, το Innocents. Ο μουσικός έχει δημιουργήσει μια ξεχωριστή κατηγορία από μόνος και ένα ιδιαίτερο μουσικό στιλ και πάντα φλερτάροντας με πολλές μουσικές κατευθύνσεις. 
Το νέο του άλμπουμ ουσιαστικά προλογίστηκε με την κυκλοφορία στις αρχές του καλοκαιριού του 7-ιντσου "The Lonely Night,", μια συνεργασία με τον  Mark Lanegan. Η επίσημη κυκλοφορία του πρώτου του σινγκλ, μαζί με το βιντεοκλίπ και τα πρώτα  remixes από τους Photek, Gregor Tresher, Freescha και του ίδιου του  Moby, έφερε και την ανακοίνωση για την κυκλοφορία του Innocents. Έτσι, μετά από 18 μήνες ηχογραφήσεων στο διαμέρισμα του καλλιτέχνη και με παραγωγό το βραβευμένο με Grammy,  Mark 'Spike' Stent στις 1 Οκτωβρίου κυκλοφορεί και επίσημα. Το άλμπουμ διαθέτει πλήθος καλεσμένων που συμμετέχουν στα τραγούδια του. Μερικοί είναι  Cold Specks's Al Spx, Wayne Coyne, Damien Jurado, Skylar Grey και Inyang Bassey. 
Αναλυτικά η καινούργια του δουλειά ξεκινά με το "Everything That Rises"  ένα instrumental, που κινείται στα ηλεκτρονικά, γνωστά στον καλλιτέχνη μονοπάτια. Πολύ όμορφη σύνθεση, στα όρια του ambient, σαν να θέλει να μακρύνει το καλοκαίρι με μια εικόνα ενός ηλιοβασιλέματος. Το επόμενο "A Case for Shame" (with Cold Specks, backing vocals Inyang Bassey) είναι η πρώτη συνεργασία του δίσκου, με μελωδικά ορχηστρικά μέρη και τα φωνητικά να κλέβουν την προσοχή. Μια λιτή σύνθεση, που δεν πέφτει στην μετριότητα. Το τρίτο "Almost Home" (with Damien Jurado), είναι και η δεύτερη του συνεργασία. Αν και το τραγούδι κτίζεται αρμονικά με όμορφα φωνητικά, δεν πρωτοτυπεί και μένει απλά σαν μια καλή σύνθεση, που παρ, όλα αυτά δημιουργεί όμορφες εικόνες. Στο "Going Wrong"  το τέμπο χαμηλώνει και άλλο, η συνθετική λιτότητα γίνεται μινιμαλιστική με τα ορχηστρικά μέρη να είναι ελάχιστα και απλά συνοδεύουν το πιάνο. 
Το "The Perfect Life" (with Wayne Coyne), ανεβάζει τις στροφές και με την χορωδία που ξεκινάει κερδίζει την προσοχή αμέσως. Η μελωδία δεν λείπει και ίδιος ο δημιουργός θυμάται ότι, είναι και κιθαρίστας με το χορωδιακό ρεφρέν να είναι "όλα τα λεφτά". Το "The Last Day" (with Skylar Grey) θυμίζει λίγο κάτι από τις παλιές του δουλειές, αλλά κρατά την μορφή που ταιριάζει στα υπόλοιπα κομμάτια του άλμπουμ. Το δεύτερο μισό του άλμπουμ ξεκινάει με το "Don't Love Me" (with Inyang Bassey), με ένα trip hop φλερτάρισμα στο τέμπο του, αλλά πάντα στα πλαίσια του καλλιτέχνη και την πειραματική του σφραγίδα. Το "A Long Time"  σαν να συνεχίζει το προηγούμενο με ανατολίτικες διακριτικές πινελιές. Τα ορχηστρικά μέρη που το συνοδεύουν να είναι το σήμα κατατεθέν του. 
Το "Saints"  και αυτό θυμίζει κάποια προηγούμενη του δουλειά, αλλά αυτό μάλλον δεν είναι κάτι αρνητικό. Το "Tell Me" (with Cold Specks) σαν να θέλει να συναντήσει μουσικά τους Portishead, με γέφυρα ένα μουσικό μοτίβο που χρησιμοποιεί συχνά. Το προτελευταίο "The Lonely Night" (with Mark Lanegan), λόγω της συνεργασίας  σε αυτό το τραγούδι, θα υποπτευόταν κανείς πως θέλει να γυρίσει στις ροκ ρίζες του. Κάτι που δεν γίνεται όμως, τα μπάσα φωνητικά του Lanegan, μπορεί να δημιουργού μια διαφορετική αίσθηση, αλλά δεν καταφέρουν να απογειώσουν το τραγούδι, που μένει κάπως μονότονο. Το άλμπουμ κλείνει με το "The Dogs"  ένα 9-λεπτο τραγούδι, το πιο " Moby" του δίσκου. Προσωπικά το θεωρώ το καλύτερο του δίσκου, άκρως ποιητικό και παρ' όλη την διάρκεια του δεν κουράζει. 
Δεν θα το χαρακτήριζα από τις καλύτερες του δουλειές, αλλά αφήνει μια γενικά καλή εντύπωση. Το πολύ χαμηλό τέμπο του άλμπουμ, αλλά και η έλλειψη πρωτοτυπία, είναι μάλλον ...... πρωτοτυπία γι αυτόν τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη. Θα αρέσει σίγουρα σε λάτρεις της ηλεκτρονικής μουσικής. 

 Jacek Maniakowski