History of rock images

The Outlaws - (Ghost) Riders in the Sky: A Cowboy Legend

Η ροκ μουσική έχει το προνόμιο να μπορεί με μεγάλη ευκολία να αγκαλιάσει οτιδήποτε είναι γραμμένο με νότες. Δεν είναι λίγες φορές που τα παραδοσιακά ή κλασικά μουσικά κομμάτια γίνονται ροκ επιτυχίες. Η "αγκαλιά" ή το ακουστικό εύρος της δεν σταματάνε μόνο στις νότες. Η θεματολογία της ουσιαστικά είναι μια εγκυκλοπαίδεια και μια προσεκτική αναζήτηση μπορεί να εμπλουτίσει αρκετά τις γνώσεις του καθένα μας. Ακόμα και αν αυτό επιδιώκεται μέσα από μια αλληγορική, σχεδόν σουρεαλιστή σύνδεση μεταξύ τελείως διαφορετικών ιστοριών, Ακριβώς όπως ένα παιδί μπορεί να κατορθώσει με την απλότητά του και την αγνή του φαντασία.  
Προφανώς ο 12-χρονος Stan Jones, όταν άκουγε μια ιστορία από έναν φίλο του cowboy  και φυσικά την έκανε εικόνες στο μυαλό του, ότι θα αποτελέσει βάσει για ένα από τα πιο αγέραστα τραγούδια. Το "(Ghost) Riders in the Sky: A Cowboy Legend" και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1948 και την επόμενη χρονιά έγινε  hit στα αμερικάνικα pop charts. Το τραγούδι δεν είχε μόνο πολλά ονόματα όπως, "Ghost Riders", "Ghost Riders in the Sky" και "A Cowboy Legend", αλλά έγινε διασκευή σε σχεδόν όλα τα είδη μουσικής, αν και ξεκίνησε σαν Country, western τραγούδι. Η μουσική του είναι "δανεισμένη" από το "When Johnny Comes Marching Home. Ένα τραγούδι πολύ δημοφιλές κατά την διάρκεια του .... Αμερικάνικου Εμφυλίου Πολέμου. Αν και πρώτη αναφορά γίνεται το 1863 για αυτό το τραγούδι, που χρεώνεται στον Αμερικανο-Ιρλανδό  Patrick Gilmore, οι ρίζες του φτάνουν πολύ πίσω στον χρόνο και πέρα από τον Ατλαντικό, στην Ιρλανδία. 
Όμως, το λυρικό μέρος είναι συνδυασμός δυο κουλτουρών μέσα από τους μύθους τους. Ο μύθος του far west συναντάει την μυθολογία των βόρειων λαών της Ευρώπης. Ουσιαστικά αναφέρεται στο μύθο του Wild Hunt, αλλά με την προσαρμογή στην Άγρια Δύση. Το Άγριο Κυνήγι αναφέρεται σε μια ομαδά κυνηγών-δαιμόνων, που με συνοδεία των σκυλιών τους, σκοτώνουν ή αρπάζουν για την χώρα των νεκρών,  όποιον βρεθεί στο διάβα τους. Όποιος έβλεπε το όραμα αυτό στον ύπνο του, επερχόταν και ο θάνατός του. Ο μύθος αποτέλεσε και την βάση του Halloween και ο σκοπός αυτού του κυνηγιού ήταν να διατηρήσει την ισορροπία του κόσμου. Γενικά εμφανίζεται σε πολλές κουλτούρες, κυρίως ινδοευρωπαϊκές, με διαφορετικά ονόματα. 
Το τραγούδι ενέπνευσε και την Marvel Comics Western για να δημιουργήσει τον χαρακτήρα "Ghost Rider" , που αργότερα μετονομάστηκε σε  Phantom Rider. Αλλά και το ρεφρέν χρησιμοποιήθηκε από την ποδοσφαιρική ομάδα  Aston Villa Football Club στην δεκαετία του '60 για την είσοδο της ομάδας στον αγωνιστικό χώρο. 
Jacek Maniakowski

WILD KITTEN - Echo-λόγιο

Η Eliz FoxyFord απαντά για τους  WILD KITTEN

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Το όνομα συμβολίζει την άγρια διάθεση που έχουμε σε συνδυασμό σε συνδυασμό που με τις μελωδικές γραμμές που θέλουμε να κρατάμε στα τραγούδια μας. WILD KITTEN λοιπόν!

2) Χρήμα ή δόξα;

Στην φάση που είμαστε; Θα έλεγα δόξα. Δεν ζούμε από αυτό ούτε περιμένουμε να βγάλουμε λεφτά απ' αυτό. Το κάνουμε γιατί απλά γουστάρουμε και θέλουμε να μάθει ο κόσμος τη μουσική μας. 

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Καθηλωτική! Άκρως Εντυπωσιακή! 

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Σημείο μηδέν, σαν αρνητική έννοια, θεωρώ τη στιγμή που λόγω υποχρεώσεων πρέπει κάποιο μέλος να αποχωρήσει από την μπάντα...Μας έχει συμβεί δύο φορές αυτό και τα πάντα πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή,θέτοντάς την αρκετά βήματα πίσω, στο σημείο μηδέν!Είναι μια καθοριστική στιγμή όπου ή απλά απογοητεύεσαι και τα παρατάς ή πεισμώνεις και συνεχίζεις! Εμείς είχαμε το θάρρος και το θράσος και το κουράγιο να κάνουμε το δεύτερο! Ελπίζω να μη χρειαστεί να το ξαναζήσουμε!

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Δυστυχώς η σημερινή ελληνική "λαϊκή" μουσική. 

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Στο να ενώσουμε τις ιδέες και να εξαλείψουμε ρατσισμούς και διαφορές παντός είδους. 

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με κάθε όνομα της μουσικής της δεκαετίας του '80.... Με αυτούς με των οποίων την μουσική μεγαλώσαμε και σφυρηλατηθήκαμε. 

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Κανένα από τα δύο. Απλά σαν μουσική, σαν έκφραση και κατάθεση ψυχής.

9) Οι επιρροές σας;

Ονόματα της δεκαετίας του '80, θρυλικά και ανεξίτηλα στον χρόνο .. Whitesnake, Def  Leppard, Cinderella, Mr Big, Motley Crue και τόσοι πολλοί ακόμα. 

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Μέσον το συγκρότημα... 

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Σκοπός η Μουσική.... 

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Παν μέτρον Άριστον! Το ταλέντο θα συνοδέψει μια δόση  αλαζονείας σίγουρα, αρκεί μη ξεφύγει... 

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Το όνομα της μπάντας απαντά από μόνο του σε αυτήν την ερώτηση!

14) Μια ευχή για την μπάντα

Να γινόμαστε συνέχεια καλύτεροι..... πάντα, ΠΑΝΤΑ όμως υπάρχουν περιθώρια για βελτίωση... 

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Πάντα η σύλληψη ενός νέου κομματιού...Τα πρώτα riff, οι πρώτοι στίχοι....Η διαδρομή από το πλήρες σκοτάδι στο φως!

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/WILDKITTENBAND

Θα τους ακούσετε εδώ: http://www.reverbnation.com/wildkitten

Ellinator

Ο δρόμος του rock'n'roll δεν είναι ποτέ εύκολος και ενίοτε μοναχικός. Η κακοτράχαλη φύση του θέλει αρκετή υπομονή και επιμονή. Τα χαρακτηριστικά αυτά πρέπει να συνοδεύονται από ατσάλινη περιβολή, ίσως και με σιδερένια πίστη. Σε όλα αυτά το ένστικτο δημιουργίας που συνοδεύεται από ταλέντο, είναι παράγοντες που στηρίζουν τις προαναφερθείσες αρετές. Και  όταν η μουσική αρτιότητα είναι επαρκής και παιδικές μνήμες είναι στολισμένες με νότες, που συνοδεύουν την κάθε παιδική "καγκουριά", τότε μιλάμε και για πολύ γερά καλλιτεχνικά θεμέλια. 

Η ιστορία του Ellinator ξεκινά το 1999, αλλά στην πραγματικότητα γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα σε μια θάλασσα από νότες. Το όνομά του :"Έλλην με την αγγλική κατάληξη ator . Δεν συμβολίζει κάτι...άπλα είμαι εγώ ...", όπως αναφέρει στο Echo-λόγιο ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/06/tasos-ellinator-1-t-ellinator-ator.html). Με ώθηση τις επιρροές του από Black Sabbath, Judas Priest, Testament μεταξύ των άλλων ξεκίνησε να γράφει τραγούδια. Η αναζήτηση άλλων μελών για την μπάντα του, όχι και ιδιαίτερα παθιασμένη,όπως δηλώνει και ο ίδιος, ουσιαστικά το οδήγησε στην απόκτηση και τεχνικών γνώσεων. Την σπουδές του στο πιάνο αρχικά και στην κιθάρα αργότερα, συμπλήρωσαν και οι γνώσεις της ηχοληψίας. Τα αυτοδίδακτα φωνητικά του ανεβοκατεβάζουν οκτάβες, όπως ένας πιτσιρικάς παίζει γιο-γιο.
Οι πρώτες του νότες στο πιάνο της μητέρας του, στα 5 του χρόνια, μέσα από την μουσική του αναζήτηση και πάντα στα σκληρά μονοπάτια της rock'n'roll, έγιναν το πρώτο του άλμπουμ το 1999. Μια κακή παραγωγή που ξαναηχογραφηθηκε το 2005. Έκτοτε η έμπνευση δεν τον έχει εγκαταλείψει και πηγάζει μέσα από την ευρεία γκάμα της Metal μουσικής.

Αυτή είναι και μουσική του έκφραση μέσα από τα δέκα!!!! του άλμπουμ και πάνω από 100 τραγούδια που έχει γράψει και ηχογραφήσει μόνος τους, που συνοδεύονται και από καμιά 30-αριά διασκευές. Κατά καιρούς συνεργάζεται και με άλλες μπάντες, αλλά πάντα κρατώντας τον προσωπικό του χαρακτήρα. Η δημιουργικότητά είναι αστείρευτη και οι ποσότητες των τραγουδιών του αυξάνονται συνεχώς. Ο στίχος του πότε ελληνόφωνος και πότε αγγλόφωνος, επικεντρώνεται κυρίως στην επικαιρότητα , χωρίς όμως να είναι η μοναδική του πηγή.  Αυτή την μόνιμη του έμπνευση ήθελε να μοιραστεί και με την  Rock N Roll Republic με μια νέα σύνθεση. Η συμμετοχή του ουσιαστικά αντικατοπτρίζει και τον προσωπικό, αλλά και μουσικό, του χαρακτήρα, λειτουργώντας με δοτική πρόθεση. 

Jacek Maniakowski

Bruce Springsteen - High Hopes (Album)

Ένα σύμβολο είναι “ζιπαρισμένη” γνώση, που μόνο η αναφορά του ξεκλειδώνει πράγματα που βρίσκονται στις σκοτεινές γωνίες μιας συλλογικής μνήμης. Για τους γνώστες όμως, του κάθε συμβόλου είναι ακόμα ένας πιο μεγάλος “ωκεανός” γνώσης, που με την απλή εικόνα του μπορούν να κατανοήσουν πράγματα δυσνόητα για τον πολύ κόσμο. Αλλά και σε πιο μικρά πράγματα, μια αναφορά σε μια τοποθεσία μπορεί να φέρει στην μνήμη ένα σύνολο γεγονότων που έχει βιώσει κάποιος και δεν χωράνε ούτε σε μια ταινία μεγάλου μήκους.
Όπως και αναφορά σε κάποιο πρόσωπο μπορεί να είναι μια υπενθύμιση μιας ολόκληρης ζωής. Αλλά όταν πρόκειται σε ανθρώπους σύμβολα της μουσικής το όνομά τους μπορεί να συμπεριλαμβάνει από προσωπικές στιγμές που έζησε κάποιος συνοδεία της μουσικής του, ως ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της μουσικής. Ένα τέτοιο όνομα-σύμβολο είναι και του Bruce Springsteen. Το νέο του άλμπουμ, 18ο κατά σειρά, δεν αποτελείται από νέα τραγούδια, αλλά από τα ακυκλοφόρητα, αυτό και μόνο είναι αρκετό.
Κάποια από αυτά τα έχουμε ακούσει κατά καιρούς, αλλά πάλι είναι μια αναδρομή και υπενθύμιση για το μεγαλείο αυτού του μουσικού. Οι ηχογραφήσεις του ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 2012 και ολοκληρώθηκαν λίγο πριν την κυκλοφορία. Η συνεργασία του με την E Street Band συνεχίζει σαν μια μακροχρόνια ρομαντική σχέση, αν και δύο μέλη της εντάχθηκαν στην “Μεγάλη Μπάντα”, οι Clarence Clemons και Danny Federici. Όμως υπάρχει και μια καταπληκτική συνεργασία με τον Tom Morello των Rage Against the Machine και Audioslave, που δίνει μια ξεχωριστή χροιά στα τραγούδια του Boss, με το μοναδικό του παίξιμο στην κιθάρα.
Η ιδέα για το άλμπουμ ήλθε στα γενέθλια του παραγωγού Rob Aniello, όταν ο Springsteen του έδωσε κάποια παλιά ντέμο για να κάνει παραγωγή. Αν και ο καλλιτέχνης βρισκόταν στα μέσα της Wrecking Ball Tour, το εγχείρημα πέτυχε. Τον Μάρτιο του 2013, ο Tom Morello αντικατέστησε τον Steven Van Zandt, που είχε γυρίσματα για μια τηλεοπτική σειρά, ξεκινώντας από το Αυστραλιανό σκέλος της τουρνέ. Τελικά τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν σε στούντιο διαφορετικών Αμερικάνικων πόλεων. Τελικά από τα 20 τραγούδια έμειναν τα 12, με την παρεμβολή του ίδιου του τραγουδοποιού.

Τα τραγούδια είναι ένα μουσικό πανόραμα της όλης,σχεδόν 40-χρονης πορείας του, αλλά δοσμένα με μια πολύ φρέσκια παραγωγή. Το άλμπουμ δεν απέσπασε και τις καλύτερες κριτικές από τα μεγάλα έντυπα μέσα της Αμερικής, με το Rolling Stone να το δίνει την ψηλότερη βαθμολογία από αυτά. Αλλά εμείς ας το δούμε από την δική μας οπτική και με την απλή ματιά του μουσικόφιλου και όχι του ειδικού. Το άλμπουμ, που κυκλοφορεί στις 14 Ιανουαριού του 2014, ξεκινάει με μια διασκευή που δίνει και τον τίτλο σ’αυτό. Το “High Hopes” μια σύνθεση του Tim Scott McConnell, είναι μία από τις τρεις διασκευές του άλμπουμ και το ακούσαμε πρώτη φορά από τους The Havalinas το 1990. Δεν είναι πρώτη φορά που εκτελείται το τραγούδι από τον Springsteen. Η πρώτη φορά ήταν στο Blood Brothers (EP) του 1996.
Εδώ όμως, η κιθάρα του Tom Morello δίνει μια διαφορετική χροιά, αν και η παρουσία της είναι πολύ διακριτική. Ουσιαστικά δεν ξεφεύγει από την αυθεντική εκτέλεση, αλλά η παραγωγή του το κάνει σαν να δημιουργήθηκε πρόσφατα. Ρυθμικό με τα πνευστά να να δίνουν ένα καλό τέμπο. Το επόμενο Harry’s Place, ξεκινάει με την μοναδική κιθάρα του Morello, οποία πρωταγωνιστεί μαζί με το σαξόφωνο του Jake Clemons σε jazz πειραματισμούς με την φωνή να τα δένει με την απλότητά της.
Το American Skin (41 Shots) κατεβάζει ρυθμό και μας εισάγει στο μεγαλείο του τραγουδοποιού. Με ένα μοναδικό σόλο, πραγματικά παρασέρνει σε μια γλυκιά ακουστική μέθη και τα 7 λεπτά του τραγουδιού ουσιαστικά φαίνονται λίγα. Το τραγούδι γράφτηκε για τον θάνατο του Amadou Diallo, ενός 23 μετανάστη από την Γουινέα, στις 4 Φλεβάρη του 1999. Ο νεαρός δέχτηκε 41 πυροβολισμούς, αν και άοπλος με μοναδικό του παράπτωμα κάποια ομοιότητα με ένα καταζητούμενο, από 4 αστυνομικούς με πολιτικά. Το τραγούδι παιζόταν και στις συναυλίες. Το επόμενο Just Like Fire Would του Chris Bailey, μια διασκευή των Αυστραλών The Saints από το 1986. Πιο “γεμάτο” όμως από αυθεντικό θυμίζοντας περισσότερο σε στυλ τον Αμερικανό καλλιτέχνη. Η βασική ιδέα για διασκευή αυτού του τραγουδιού ήταν του Morello.
Το Down in the Hole, είναι το πρώτο κομμάτι χωρίς την συμμετοχή του κιθαρίστα. Απλό, με μοναδική παραγωγή ξεκινάει με παραμορφωμένα φωνητικά που στην συνέχεια παίρνουν κανονική μορφή. Απαλό και σχεδόν ατμοσφαιρικό με τα παιδιά του, Evan, Jessica και Samuel να κάνουν τα background vocals με καταπληκτικό αποτέλεσμα. Το “Heaven’s Wall”, όπως και το προηγούμενο γράφτηκε μεταξύ 2002 και 2008, ρυθμικό και απλό με το βιολί να παρεμβαίνει παιχνιδιάρικα στο τραγούδι και την χορωδία να ξεχωρίζει μαζί με τα κιθαριστικά παιχνιδίσματα του Morello. Στο δεύτερο μισό του άλμπουμ μπαίνουμε με το “Frankie Fell In Love” σχεδόν country τραγούδι, αλλά πάντα με ένα κλασικό ροκ υπόβαθρο. Το “This Is Your Sword” συνεχίζει στο ίδιο στυλ, αντιπροσωπευτικό του καλλιτέχνη, που πάντα ακούγεται ευχάριστα.
Το Hunter of Invisible Game, άλλη μια σύνθεση από την περίοδο 2002 – 2008, μια όμορφη μπαλάντα, που μέσα από την φωνή του Springsteen, η οποία κυριαρχεί στο τραγούδι γεμίζει τον ακροατή συναισθήματα. Τα έγχορδα να να είναι άξιοι συνοδοί. Το επόμενο The Ghost of Tom Joad, πιο δυνατό κομμάτι του δίσκου, από το το ομώνυμο του άλμπουμ. Με την συμβολή του Morello αποκτά όμως μια διαφορετική δυναμική, κάνοντας τον ήρωα του John Steinbeck να ακούγεται ακόμα πιο δυνατά ( http://echooadventures.blogspot.gr/2014/01/bruce-springsteen-ghost-of-tom-joad.html ). Το σόλο στο τραγούδι θυμίζει το μουσικό μέγεθος του κιθαρίστα. Το προτελευταίο The Wall μας προσγειώνει σε ακόμα μια μπαλάντα. Το έγραψε το 1998, εμπνευσμένος από μια ιδέα του μουσικού Joe Grushecky. Περιγράφει την επίσκεψη του σε ένα μνημείο των πεσόντων στο Πόλεμο του Βιετνάμ στην Washington. Ουσιαστικά αναφέρεται στον Walter Cichon, που ποτέ δεν επέστρεψε από αυτόν τον πόλεμο και μαζί με τον αδελφό του Ray ήταν οι μέντορές του. Μέλη των The Motifs, μιας μπάντας από την πατρίδα του το New Jersey, εφηβικοί ήρωες του καλλιτέχνη.
Το άλμπουμ τελειώνει με μια ακόμα διασκευή, το “Dream Baby Dream” των Martin Rev και Alan Vega. Το πρότυπο κυκλοφόρησε από το protopunk συγκρότημα τω Suicide, το 1979. Η νέα του εκτέλεση είναι κλάσης ανώτερη από την πρώτη, κλείνοντας το άλμπουμ με τον καλύτερο τρόπο.
 Ένα πραγματικό μουσικό ταξείδι στα ξεχασμένα τραγούδια του Bruce Springsteen και πάντα πλαισιωμένος από μοναδικούς μουσικούς. Η συνύπαρξη του με τον Tom Morello δημιουργεί ένα μοναδικό μουσικό αποτέλεσμα. Αν και δεν έχει κάποιο νέα σύνθεση του καλλιτέχνη, σίγουρα έχει μια πιο φρέσκια ματιά στην μουσική του. Η παραγωγή του είναι καταπληκτική και ευφυής. Οπωσδήποτε προτείνω…….

Jacek Maniakowski

The Guess Who - American Woman

Το "American Woman" είναι ένα τραγούδι από του Καναδούς The Guess Who και κυκλοφόρησε το 1970 στο ομώνυμο άλμπουμ. Την ίδια χρονιά σκαρφάλωσε και στην κορυφή του αμερικάνικου τσαρτ. Το τραγούδι ουσιαστικά βρήκε το συγκρότημα, παρά το δημιούργησαν οι ίδιοι. Τους βρήκε σε έναν αγώνα curling ( ένα άθλημα που μπορείς να το δεις τελείως μεθυσμένος και γίνεται σε πάγο) όταν είχαν αναλάβει το μουσικό μέρος της εκδήλωσης. Στο δεύτερο σετ ο τραγουδιστής άρχισε να αυτοσχεδιάζει στίχους για να χωρέσει την μουσική, στο παγοδρόμιο του Kitchener του Ontario: American woman, gonna mess your mind, American woman, gonna mess a-your mind, οι στίχοι αυτοί βρίσκονται στην εκτέλεση του άλμπουμ, η εκτέλεση του σινγκλ ξεκινάει κατευθείαν με το hard rock τμήμα του τραγουδιού.

Το συγκρότημα κλήθηκε να παίξει αυτό το κομμάτι και στον Λευκό Οίκο, αλλά η σύζυγος του τότε προέδρου, η Pat Nixon ζήτησε να μην παίξουν λόγω του, υποθετικά μόνο, αντι-αμερικάνικου του τίτλου. Ο μπασίστας του γκρουπ και συνδημιουργός του τραγουδιού αναφέρει ότι το τραγούδι δεν είναι εναντίον κανενός, η παράφραση των στίχων ήρθε από τους Αμερικανούς, λόγω κυρίως του σκληρού τρόπου ζωής τους και με την συνδρομή του συντηρητισμού της αμερικάνικης κοινωνίας. Στο Καναδά οι άνθρωποι ήταν πιο απελευθερωμένοι και δύσκολα παρεξηγούσαν κάτι, αλλά σε τελική ανάλυση, όπως λέει ο ίδιος, δανειζόμενος μια φράση του John Lennon " εμείς είμαστε δημιουργοί, ο κόσμος ερμηνεύει το έργο μας" Το τραγούδι διασκεύασε και ο Lenny Kravitz για τις ανάγκες του soundtrack της ταινίας Austin Powers: The Spy Who Shagged Me.

 Jacek Maniakowski

Leonard Cohen / Jeff Buckley - Hallelujah

Ο έρωτας δεν είναι απλό συναίσθημα, όταν φυσικά πρόκειται για τον πραγματικό και όχι για κάποιο καπρίτσιο ή μια επιθυμία της στιγμής. Στις αρχαίες θρησκείες πάντοτε θεοποιούνταν, συνήθως μέσα από τη μορφή μιας θηλυκής θεότητας, αλλά όχι απαραίτητα. Οι Βαβυλώνιοι τον λάτρευαν ως πρωταρχική δύναμη, τον πρώτο θεό που, μέσα από τη μήτρα του χάους, ξεκίνησε τη δημιουργία. Με την επικράτηση όμως των Ιουδαϊκών θρησκειών, ο ρόλος του έγινε δευτερεύων, ενώ σε πολλές περιπτώσεις η έκφρασή του θεωρήθηκε επικίνδυνη ή ανεπιθύμητη. Παρ’ όλα αυτά, ο έρωτας πάντοτε τρυπώνει στις ζεστές ανθρώπινες καρδιές και, ακόμη και μέσα στον θρησκευτικό λόγο, βρίσκει τρόπο να εκφραστεί.

Η εξελληνισμένη έκφραση «αλληλούια», από το εβραϊκό Χαλελουγιάχ (Hallelujah), κατά γράμμα αποτελεί προτροπή προς μια ομάδα ανθρώπων να «αινέσουν τον Γιαχ», τον Θεό. Ο Leonard Cohen, όμως, μέσα από το λυρικό μέρος του τραγουδιού του Hallelujah (1984), εκφράζει την άποψη ότι η λέξη μπορεί να προσεγγιστεί με πολλαπλούς τρόπους. Η δική του ερμηνεία, που βρίσκεται στο έβδομο άλμπουμ του, Various Positions, είναι καθαρά ερωτική. Σε αυτήν χρησιμοποιεί κυρίως γυναικεία πρόσωπα της Βίβλου. Ουσιαστικά αναφέρεται σε μια αγάπη που έχει φθαρεί από τον χρόνο και, ως παραδείγματα, χρησιμοποιεί ιστορίες που περιγράφονται στο ιερό βιβλίο των Ιουδαίων.

Συγκεκριμένα, ο στίχος που αναφέρεται στη Βηθσαβεέ παραπέμπει στην ιστορία όπου η ομορφιά της οδηγεί τον βασιλιά Δαβίδ σε πράξεις που αλλάζουν τη μοίρα πολλών ανθρώπων. Αντίστοιχα, ο στίχος που μιλά για την «καρέκλα της κουζίνας» και τα «κομμένα μαλλιά» παραπέμπει στη Δαλιδά, η οποία αφαίρεσε τη δύναμη του Σαμψών κόβοντας την κόμη του. Υπάρχουν όμως και αντιθέσεις, καθώς ο στίχος που αναφέρεται στην «άμωμη σύλληψη» συνδέει το ιερό με το ερωτικό, ενώ η φράση «κάθε ανάσα ήταν ένα hallelujah» επιτρέπει πολλαπλές ερμηνείες, μία εκ των οποίων υπονοεί την κορύφωση της ερωτικής πράξης.

Η σύλληψη του τραγουδιού έγινε στο Παρίσι, όταν ο Cohen, μετά από μια συναυλία του, συνάντησε τον Bob Dylan την επόμενη ημέρα. Με τον πρωινό καφέ, οι δύο τραγουδοποιοί αντάλλαξαν απόψεις σχετικά με το λυρικό μέρος του τραγουδιού. Σε κάποιες σπάνιες εμφανίσεις, το έχει τραγουδήσει και ο Dylan. Ο Cohen δούλευε το κομμάτι σχεδόν πέντε χρόνια, δοκιμάζοντας περίπου 80 διαφορετικές εκδοχές, μέχρι να καταλήξει σε μια μορφή που θεωρούσε ολοκληρωμένη.

Τη μεγάλη του δόξα, ωστόσο, το τραγούδι τη γνώρισε από την ερμηνεία του Jeff Buckley, αρκετά χρόνια μετά τον άτυχο θάνατό του. Η δική του εκτέλεση συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ Grace (1994), δέκα χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του τραγουδιού. Η επιθυμία του να το διασκευάσει προήλθε από μια άλλη διασκευή, εκείνη του John Cale, την οποία άκουσε στο άλμπουμ Fragments of a Rainy Season. Η εκτέλεση του Buckley θεωρείται από πολλούς η πιο συγκινητική και ερωτική, χάρη στη χαρακτηριστική φωνή του και την ευαισθησία της ερμηνείας του. Ο ίδιος, όμως, δεν πρόλαβε να γνωρίσει την επιτυχία του άλμπουμ στο οποίο περιλαμβάνεται το τραγούδι. Το Grace έγινε χρυσό στην Αμερική μόλις το 2002, ενώ το Hallelujah κυκλοφόρησε ως single το 2007.

Jacek Henryk Maniakowski