Rock - e - pedia : Heartland rock

 

Όποια φωνή δεν μπορεί να ακουστεί από άλλους ανθρώπους, πάντα θα υπάρχουν νότες να της δώσου δύναμη να μπορεί να ακουστεί

Heartland rock

 

Πως ακούγεται: Απλή, όμορφη και μελωδική rock. Ευαίσθητη σε κάθε πονεμένο, σαν φωνή μιας άλλης Αμερικής, όχι της αλαζονικής και με μια συνεχής επίδειξη δύναμης. Σαν roots rock ή αλλιώς σαν γνήσια αμερικάνικη rock. Γενικά σαν μυθιστόρημα του  John Steinbeck σε rock.

Γιατί να το ακούσουμε:  Γιατί είναι η πραγματική φωνή της Αμερικής και κρατά ψηλά την πραγματική αξία της rock μουσικής. Αλλά και γιατί τα πιο όμορφα τραγούδια ανήκουν στο είδος αυτό. Και το βασικό: γιατί αυτό παίζει ο Boss και τεράστιος Bruce Springsteen

Γιατί όχι: Αν και αξίζει την εμπορική του επιτυχία, έχει γίνει υπερβολικά εκμεταλλεύσιμο από τις δισκογραφικές. Πολλές φορές καταντάει υπερβολικά κλαψιάρικη και μάλλον αγνοεί πως υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος έξω από την Αμερική με ίδια και μεγαλύτερα προβλήματα.

Που; ΗΠΑ, κυρίως σε μεσοδυτικές πολιτείες

Πότε; Τη δεκαετία του ‘70.

Ποιοι; Στο είδος ανήκουν τραγουδιστές-τραγουδοποιοί όπως οι:  Tom Petty, Bob Seger, Bruce Springsteen και John Mellencamp και καλλιτέχνες της country μουσικής, συμπεριλαμβανομένων των Steve Earle και Joe Ely.

Αλλά ακόμα να ακούσεις: John Fogerty, Steve Miller Band, Melissa Etheridge, Michael Stanley, George Thorogood, John Cafferty, Drive-By Truckers, Kentucky Headhunters, Bruce Hornsby & the Range, Iron City Houserockers, Leon Russell, John Hiatt, Lucinda Williams, BoDeans. Steve Earle, The Tractors, The Hot Club of Cowtown και Joe Ely

Μέρες δόξας:  Κυρίως στην δεκαετία του 80’ ακουγόταν το είδος σχεδόν σε όλα τα ραδιόφωνα. Αλλά ακόμα και σήμερα κάποια ονόματα γεμίζουν στάδια, κυρίως στην Αμερική, αλλά όχι μόνο. Γενικά συνεχίζει να είναι εμπορικό, αλλά πάντα με αξιόλογες συνθέσεις.

Κόκκινη κάρτα: Η έλλειψη εξέλιξης, το πιο πιθανόν αν τα μεγάλα ονόματα αποχωρήσουν για την Μεγάλη Μπάντα, το είδος θα μπει μάλλον στο παρασκήνιο, αν όχι και θα εκλείψει σιγά σιγά. Η θεματολογία είναι πλέον μακριά από το σήμερα, αν και κάποια προβλήματα παραμένουν τα ίδια.

Με τι μπερδεύεται; Με Americana, roots rock και Southern rock

Τι λες στον άσχετο; Αυτό που παίζει ο Bruce Springsteen

Jacek Henryk Maniakowski

Bruce Springsteen - High Hopes (Album)

Ένα σύμβολο είναι “ζιπαρισμένη” γνώση, που μόνο η αναφορά του ξεκλειδώνει πράγματα που βρίσκονται στις σκοτεινές γωνίες μιας συλλογικής μνήμης. Για τους γνώστες όμως, του κάθε συμβόλου είναι ακόμα ένας πιο μεγάλος “ωκεανός” γνώσης, που με την απλή εικόνα του μπορούν να κατανοήσουν πράγματα δυσνόητα για τον πολύ κόσμο. Αλλά και σε πιο μικρά πράγματα, μια αναφορά σε μια τοποθεσία μπορεί να φέρει στην μνήμη ένα σύνολο γεγονότων που έχει βιώσει κάποιος και δεν χωράνε ούτε σε μια ταινία μεγάλου μήκους.
Όπως και αναφορά σε κάποιο πρόσωπο μπορεί να είναι μια υπενθύμιση μιας ολόκληρης ζωής. Αλλά όταν πρόκειται σε ανθρώπους σύμβολα της μουσικής το όνομά τους μπορεί να συμπεριλαμβάνει από προσωπικές στιγμές που έζησε κάποιος συνοδεία της μουσικής του, ως ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της μουσικής. Ένα τέτοιο όνομα-σύμβολο είναι και του Bruce Springsteen. Το νέο του άλμπουμ, 18ο κατά σειρά, δεν αποτελείται από νέα τραγούδια, αλλά από τα ακυκλοφόρητα, αυτό και μόνο είναι αρκετό.
Κάποια από αυτά τα έχουμε ακούσει κατά καιρούς, αλλά πάλι είναι μια αναδρομή και υπενθύμιση για το μεγαλείο αυτού του μουσικού. Οι ηχογραφήσεις του ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 2012 και ολοκληρώθηκαν λίγο πριν την κυκλοφορία. Η συνεργασία του με την E Street Band συνεχίζει σαν μια μακροχρόνια ρομαντική σχέση, αν και δύο μέλη της εντάχθηκαν στην “Μεγάλη Μπάντα”, οι Clarence Clemons και Danny Federici. Όμως υπάρχει και μια καταπληκτική συνεργασία με τον Tom Morello των Rage Against the Machine και Audioslave, που δίνει μια ξεχωριστή χροιά στα τραγούδια του Boss, με το μοναδικό του παίξιμο στην κιθάρα.
Η ιδέα για το άλμπουμ ήλθε στα γενέθλια του παραγωγού Rob Aniello, όταν ο Springsteen του έδωσε κάποια παλιά ντέμο για να κάνει παραγωγή. Αν και ο καλλιτέχνης βρισκόταν στα μέσα της Wrecking Ball Tour, το εγχείρημα πέτυχε. Τον Μάρτιο του 2013, ο Tom Morello αντικατέστησε τον Steven Van Zandt, που είχε γυρίσματα για μια τηλεοπτική σειρά, ξεκινώντας από το Αυστραλιανό σκέλος της τουρνέ. Τελικά τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν σε στούντιο διαφορετικών Αμερικάνικων πόλεων. Τελικά από τα 20 τραγούδια έμειναν τα 12, με την παρεμβολή του ίδιου του τραγουδοποιού.

Τα τραγούδια είναι ένα μουσικό πανόραμα της όλης,σχεδόν 40-χρονης πορείας του, αλλά δοσμένα με μια πολύ φρέσκια παραγωγή. Το άλμπουμ δεν απέσπασε και τις καλύτερες κριτικές από τα μεγάλα έντυπα μέσα της Αμερικής, με το Rolling Stone να το δίνει την ψηλότερη βαθμολογία από αυτά. Αλλά εμείς ας το δούμε από την δική μας οπτική και με την απλή ματιά του μουσικόφιλου και όχι του ειδικού. Το άλμπουμ, που κυκλοφορεί στις 14 Ιανουαριού του 2014, ξεκινάει με μια διασκευή που δίνει και τον τίτλο σ’αυτό. Το “High Hopes” μια σύνθεση του Tim Scott McConnell, είναι μία από τις τρεις διασκευές του άλμπουμ και το ακούσαμε πρώτη φορά από τους The Havalinas το 1990. Δεν είναι πρώτη φορά που εκτελείται το τραγούδι από τον Springsteen. Η πρώτη φορά ήταν στο Blood Brothers (EP) του 1996.
Εδώ όμως, η κιθάρα του Tom Morello δίνει μια διαφορετική χροιά, αν και η παρουσία της είναι πολύ διακριτική. Ουσιαστικά δεν ξεφεύγει από την αυθεντική εκτέλεση, αλλά η παραγωγή του το κάνει σαν να δημιουργήθηκε πρόσφατα. Ρυθμικό με τα πνευστά να να δίνουν ένα καλό τέμπο. Το επόμενο Harry’s Place, ξεκινάει με την μοναδική κιθάρα του Morello, οποία πρωταγωνιστεί μαζί με το σαξόφωνο του Jake Clemons σε jazz πειραματισμούς με την φωνή να τα δένει με την απλότητά της.
Το American Skin (41 Shots) κατεβάζει ρυθμό και μας εισάγει στο μεγαλείο του τραγουδοποιού. Με ένα μοναδικό σόλο, πραγματικά παρασέρνει σε μια γλυκιά ακουστική μέθη και τα 7 λεπτά του τραγουδιού ουσιαστικά φαίνονται λίγα. Το τραγούδι γράφτηκε για τον θάνατο του Amadou Diallo, ενός 23 μετανάστη από την Γουινέα, στις 4 Φλεβάρη του 1999. Ο νεαρός δέχτηκε 41 πυροβολισμούς, αν και άοπλος με μοναδικό του παράπτωμα κάποια ομοιότητα με ένα καταζητούμενο, από 4 αστυνομικούς με πολιτικά. Το τραγούδι παιζόταν και στις συναυλίες. Το επόμενο Just Like Fire Would του Chris Bailey, μια διασκευή των Αυστραλών The Saints από το 1986. Πιο “γεμάτο” όμως από αυθεντικό θυμίζοντας περισσότερο σε στυλ τον Αμερικανό καλλιτέχνη. Η βασική ιδέα για διασκευή αυτού του τραγουδιού ήταν του Morello.
Το Down in the Hole, είναι το πρώτο κομμάτι χωρίς την συμμετοχή του κιθαρίστα. Απλό, με μοναδική παραγωγή ξεκινάει με παραμορφωμένα φωνητικά που στην συνέχεια παίρνουν κανονική μορφή. Απαλό και σχεδόν ατμοσφαιρικό με τα παιδιά του, Evan, Jessica και Samuel να κάνουν τα background vocals με καταπληκτικό αποτέλεσμα. Το “Heaven’s Wall”, όπως και το προηγούμενο γράφτηκε μεταξύ 2002 και 2008, ρυθμικό και απλό με το βιολί να παρεμβαίνει παιχνιδιάρικα στο τραγούδι και την χορωδία να ξεχωρίζει μαζί με τα κιθαριστικά παιχνιδίσματα του Morello. Στο δεύτερο μισό του άλμπουμ μπαίνουμε με το “Frankie Fell In Love” σχεδόν country τραγούδι, αλλά πάντα με ένα κλασικό ροκ υπόβαθρο. Το “This Is Your Sword” συνεχίζει στο ίδιο στυλ, αντιπροσωπευτικό του καλλιτέχνη, που πάντα ακούγεται ευχάριστα.
Το Hunter of Invisible Game, άλλη μια σύνθεση από την περίοδο 2002 – 2008, μια όμορφη μπαλάντα, που μέσα από την φωνή του Springsteen, η οποία κυριαρχεί στο τραγούδι γεμίζει τον ακροατή συναισθήματα. Τα έγχορδα να να είναι άξιοι συνοδοί. Το επόμενο The Ghost of Tom Joad, πιο δυνατό κομμάτι του δίσκου, από το το ομώνυμο του άλμπουμ. Με την συμβολή του Morello αποκτά όμως μια διαφορετική δυναμική, κάνοντας τον ήρωα του John Steinbeck να ακούγεται ακόμα πιο δυνατά ( http://echooadventures.blogspot.gr/2014/01/bruce-springsteen-ghost-of-tom-joad.html ). Το σόλο στο τραγούδι θυμίζει το μουσικό μέγεθος του κιθαρίστα. Το προτελευταίο The Wall μας προσγειώνει σε ακόμα μια μπαλάντα. Το έγραψε το 1998, εμπνευσμένος από μια ιδέα του μουσικού Joe Grushecky. Περιγράφει την επίσκεψη του σε ένα μνημείο των πεσόντων στο Πόλεμο του Βιετνάμ στην Washington. Ουσιαστικά αναφέρεται στον Walter Cichon, που ποτέ δεν επέστρεψε από αυτόν τον πόλεμο και μαζί με τον αδελφό του Ray ήταν οι μέντορές του. Μέλη των The Motifs, μιας μπάντας από την πατρίδα του το New Jersey, εφηβικοί ήρωες του καλλιτέχνη.
Το άλμπουμ τελειώνει με μια ακόμα διασκευή, το “Dream Baby Dream” των Martin Rev και Alan Vega. Το πρότυπο κυκλοφόρησε από το protopunk συγκρότημα τω Suicide, το 1979. Η νέα του εκτέλεση είναι κλάσης ανώτερη από την πρώτη, κλείνοντας το άλμπουμ με τον καλύτερο τρόπο.
 Ένα πραγματικό μουσικό ταξείδι στα ξεχασμένα τραγούδια του Bruce Springsteen και πάντα πλαισιωμένος από μοναδικούς μουσικούς. Η συνύπαρξη του με τον Tom Morello δημιουργεί ένα μοναδικό μουσικό αποτέλεσμα. Αν και δεν έχει κάποιο νέα σύνθεση του καλλιτέχνη, σίγουρα έχει μια πιο φρέσκια ματιά στην μουσική του. Η παραγωγή του είναι καταπληκτική και ευφυής. Οπωσδήποτε προτείνω…….

Jacek Maniakowski

Bruce Springsteen - The Ghost of Tom Joad

Το πιο βασικό — και μη ανθρώπινο — χαρακτηριστικό ενός λογοτεχνικού ήρωα είναι το γεγονός ότι παραμένει αμετάβλητος. Σε κάθε έργο, ο χαρακτήρας του είναι σταθερός, κάτι που βοηθά τον συγγραφέα να επιδείξει, ίσως και να υποδείξει, κάτι πολύ συγκεκριμένο. Αυτό μπορεί να είναι μια ανθρώπινη αρετή, ένα ελάττωμα ή κάποιο χαρακτηριστικό του ανθρώπινου ψυχισμού, συχνά υπερβάλλοντάς το για να γίνει πιο αντιληπτό και "ορατό".

Ο συγγραφέας, μέσω του ήρωά του, παίρνει μια ανθρώπινη στιγμή και την μετατρέπει σε αιωνιότητα. Πιθανόν ο λογοτεχνικός ήρωας θα ήταν απλώς ένα αόρατο μέλος ενός ακόμα πιο αόρατου πλήθους, αν ο δημιουργός δεν είχε "μεγεθύνει" τη στιγμή, κάνοντάς τον αθάνατο.

Ο Tom Joad είναι ένας τέτοιος ήρωας — κεντρικό πρόσωπο στη νουβέλα του John Steinbeck, The Grapes of Wrath (Τα Σταφύλια της Οργής). Ουσιαστικά, είναι ο κινητήριος μοχλός για να παρουσιάσει ο συγγραφέας την κατάσταση της Μεγάλης Ύφεσης στην Αμερική του Μεσοπολέμου. Μέσω του ήρωά του, σχολιάζει την απάνθρωπη νομοθεσία και την οικονομική πολιτική της εποχής.

Ο Tom Joad, μέσα από το ταξίδι του από την Oklahoma ως την California, παλεύει με τους οικονομικούς μηχανισμούς, με μοναδικά όπλα τις οικουμενικές του αντιλήψεις και τις αρχές του, που βασίζονται στην αίσθηση της πραγματικής ηθικής και της δικαιοσύνης.

Το "φάντασμά" του πλανάται ακόμα πάνω στον ανθρώπινο, λεγόμενο πολιτισμό — και πολλοί είναι αυτοί που το βλέπουν ακόμα.

Ο Bruce Springsteen, γνωστός για την ευαισθησία του στα προβλήματα των καθημερινών ανθρώπων, επικαλείται το The Ghost of Tom Joad για να τραγουδήσει γι’ αυτά. Το τραγούδι βρίσκεται στο ενδέκατο και ομώνυμο άλμπουμ του, που κυκλοφόρησε το 1995. Ο Springsteen δεν επηρεάστηκε μόνο από το βιβλίο, αλλά και από το τραγούδι The Ballad of Tom Joad του Woody Guthrie, το οποίο βασίστηκε στην ταινία του John Ford, ομώνυμη της νουβέλας του Steinbeck.

Και οι δύο τραγουδοποιοί συνεχίζουν μια παράδοση κοινωνικού ακτιβισμού που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’30, δίνοντας φωνή σε ανώνυμους ανθρώπους.

Το τραγούδι του Springsteen, με πολλές και διαφορετικές εκτελέσεις από τον ίδιο, είναι στο πνεύμα της εποχής που γράφτηκε. Τότε υπήρχε μια παρόμοια ξηρασία με αυτήν που περιγράφει το βιβλίο. Οι στίχοι:

…αναφέρονται ειρωνικά σε μια δήλωση του George H. W. Bush για την εσωτερική μετανάστευση που προκάλεσε η ξηρασία.

Οι διασκευές του τραγουδιού έγιναν και από άλλους μουσικούς, με πιο ενδιαφέρουσα αυτή των Rage Against the Machine στο άλμπουμ Renegades του 2000 (ηχογραφήθηκε το 1997). Η εκτέλεση τους είναι καθαρά στο στυλ της thrash rap μπάντας, με διαφορετικά μέτρα και ένταση από το πρωτότυπο. Όμως η κοινή εκτέλεση του Tom Morello (κιθαρίστα των RATM) με τον Springsteen είναι η πιο πετυχημένη — μια συνάντηση δύο κόσμων, που ενώνει τη λογοτεχνία, τη μουσική και την κοινωνική συνείδηση.

Jacek Maniakowski

Bruce Springsteen/ Manfred Mann's Earth Band - Spirit in the Night

Η rock μουσική είναι ένας ζωντανός οργανισμός και αν λάβουμε υπ' όψη την ερμητική αρχή : ότι είναι πάνω είναι και κάτω, μπορούμε να το παρομοιάσουμε με τον ανθρώπινο οργανισμό. Στην ουσία τίποτα δεν είναι άχρηστο σε αυτόν, αλλά υπάρχουν κάποια μέρη του που αντικαθίστανται. Κάποια όμως δεν μπορούν να  αντικατασταθούν και ακόμα κάθε ελάχιστη παρέμβαση σε αυτά είναι επικίνδυνη για την ζωτικότητά τους. Και το βασικό χαρακτηριστικό αυτών των μερών ή αλλιώς ιστών, είναι η αλληλεπίδραση τους με τα τον υπόλοιπο οργανισμό, αλλά κυρίως η γενναιόδωρη στήριξη του όλου οργασμού. Ίσως θα μπορούσε κάποιος να τολμήσει να πει, ότι έχουν από μόνα τους κάποια ψυχή, δεδομένου ότι στον μεγαλόκοσμο της  rock κάτι τέτοιο είναι πολύ πιθανό.

Ίσως η καλύτερη επιλογή της δισκογραφικής Columbia ήταν να "ρισκάρει" να κυκλοφορήσει με διαφορά μιας εβδομάδας, δύο ντεμπούτο άλμπουμ των δύο πιο "ζωτικών" οργάνων της rock οντότητας. Το πρώτο ήταν του  Bruce Springsteen, το Greetings from Asbury Park, N.J και μια εβδομάδα διαφορά το ομώνυμο άλμπουμ των Aerosmith, με το Dream On  (εδώ) να δείχνει το μεγαλείο τους. Αλλά και να υπενθυμίζει στην εταιρία ότι έπρεπε να προωθήσει και το δικός τους άλμπουμ. Όμως το ντεμπούτο του αποκαλούμενου Boss, δεν είχε άδικα όλη την προσοχή της δισκογραφικής. Ένας λόγος ήταν το Spirit in the Night, ένα από τους 9 που υπάρχουν σε αυτό το άλμπουμ. Ένα τραγούδι που κατάφερε να χαρίσει δόξα σε άλλη μια μεγάλη μπάντα, τους Manfred Mann's Earth Band. 
Αρχικά το τραγούδι δεν ήταν μέσα στο άλμπουμ, αλλά όπως συμβαίνει πολλές φορές με τις μεγάλες συνθέσεις, μπήκε την τελευταία στιγμή στο άλμπουμ. Ο διευθυντής της δισκογραφικής θεώρησε πως δεν είναι αρκετά εμπορικό όλο το άλμπουμ και κάποια τραγούδια δεν πρέπει να μπουν. Ο Springsteen έγραψε γρήγορα δύο τραγούδια, το  "Spirit in the Night" και το "Blinded by the Light". Και μιας και ήταν της τελευταίας στιγμής, είχε μαζί του για την ηχογράφηση μόνο τον Vini Lopez στα τύμπανα και τον Clarence Clemons στο σαξόφωνο. Όλα τα υπόλοιπα όργανα τα έπαιξε μόνος του. Στην πραγματικότητα το "Spirit in the Night" είναι μια πιο μεγάλη εκτέλεση του ενός άλλου τραγουδιού που συνήθιζαν να παίζει στις ζωντανές του εμφανίσεις , πριν υπογράψει συμβόλαιο. 

Σε όλα τα τραγούδια του άλμπουμ, το λυρικό μέρος, λόγω του αφηγητικού τρόπου γραφής, αλλά και εκτέλεσης του τραγουδοποιού δεν συμβαδίζει και πολύ με την μουσική, εκτός από το συγκεκριμένο. Σε αυτό πετυχαίνει μια αρμονία ανάμεσα στη αφήγηση και την μελωδία. Το λυρικό μέρος αναφέρεται σε μια παρέα εφήβων, τους  Wild Billy, Hazy Davy, Crazy Janey, Killer Joe, G-Man και Mission Man. Ο τελευταίος διηγείται την ιστορία τους στην Greasy Lake, κοντά στην  "Route 88". Ήταν μια νύχτα με πολύ ποτό και σεξ, αλλά πάνω απ' όλα ένα σύντομο και δυνατό αίσθημα της ελευθερίας. Αυτή όμως η ελευθερία τους δένει σε μια βαθιά φιλία μεταξύ τους. 
Στην πραγματικότητα η λίμνη  Greasy Lake, δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη, γιατί απλά είναι μια μυθοπλασία το μέρος. Αλλά όχι αβάσιμη. Είναι συνδυασμός δυο τοποθεσιών  που τα μέλη της μπάντας επισκεπτόταν. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Vini Lopez, η μια ήταν  η λίμνη Carasaljo, κοντά στην U.S. Route 9 και New Jersey Route 88 κοντά στο Lakewood του New Jersey και η άλλη  ήταν μια βαλτώδη λίμνη κοντά Garden State Parkway. Αλλά η Greasy Lake είναι και ένα σύντομο αφήγημα του  TC Boyle, το οποίο έχει περίπου την ίδια θεματολογία με το τραγούδι. 
Όμως το τραγούδι περίμενε τους Manfred Mann's Earth Band να το διασκευάσουν για να ολοκληρώσει την χρονική, αλλά και μουσική του δομή. Η διασκευή έχει αυτή είναι ορισμός της λέξης, μιας και διαφέρει αρκετά από το πρότυπο. Το ρεφρέν είναι αρκετά διαφορετικό και τα πλήκτρα παίρνουν το πρωταγωνιστικό ρόλο. Κυκλοφόρησε στο έκτο τους άλμπουμ, το Nightingales and Bombers το 1976. Σαν σινγκλ, με τα φωνητικά του Mick Rogers  με το ζόρι μπήκε στο Billboard Hot 100 την ίδια χρονιά που κυκλοφόρησε. Όμως την επόμενη χρονιά η μπάντα το κυκλοφόρησε ξανά αλλά με τον Chris Thompson στα φωνητικά πια και σκαρφάλωσε στο νούμερο 40 της ίδιας λίστας. 

Jacek Henryk Maniakowski

Bruce Springsteen - Nebraska

Τα κίνητρα και η αρχή των γεγονότων είναι πάντα μια θολή κατάσταση. Το γιατί ξεκινάει να κάνει κανείς κάτι, αποτρόπαιο ή δημιουργικό , είναι μια εικασίας. Και με όση σιγουριά μιλάνε οι ψυχολόγοι για τα βαθύτερα αίτια δράσης ενός ατόμου, στην ουσία δεν αποδεικνύουν τίποτα. Το πολύ, οι πολύ κοντινοί φίλοι και άνθρωποι του περιβάλλοντος κάποιου, που δεν έχουν κάποιο συμφέρον, μπορεί να δουν κάποια από τα πραγματικά αίτια μιας δράσης. Αλλά το  να αφαιρέσει κάποιος μια ζωή, το πρώτο αίτιο είναι η έλλειψη προσωπικής ευθύνης γι αυτήν του την πράξη. 
Ο  Bruce Springsteen στο έκτο του άλμπουμ, το Nebraska του 1982, συγκέντρωσε τα τραγούδια που είχε γράψει με τους  E Street Band. Μουσικά διακατέχεται από μουσική λιτότητα και στο λυρικό μέρος από ιστορίες απελπισίας, είτε αυτές μας δημιουργούν συμπάθεια είτε όχι. Αλλά η έλλειψη προσδοκίας και ελπίδας οδηγεί έναν άνθρωπο σε πράξεις που είναι έξω από την φύση του. Και το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου μας διηγείται μια τέτοια ιστορία. Με αφηγητικό τρόπο και με σχεδόν απαθή τόνο φωνής  μας λέει την ιστορία του 19-χρονου Charles Starkweather και της 14-χρονης κοπέλας του Caril Ann Fugate, που μέσα από τον παροξυσμό της εφηβείας τους σκότωσαν 11 αθώους ανθρώπους το Ιανουάριο του 1958. Οι στίχοι μιλάνε για 10, γιατί πριν ξεκινήσει το αιματοβαμμένο τους "σαφάρι" το ζευγάρι, ο Starkweather είχε σκοτώσει ήδη έναν.
Η οπτική του τραγουδιστή είναι είναι σαν να περιμένει και την δική του εκτέλεση από το νεαρό ζευγάρι. Η απάθεια που συνοδεύει την αφήγηση το κάνει ακόμα πιο ανατριχιαστικό. Ο τρόπος της θυμίζει τον Αμερικανό συγγραφέα  Flannery O'Connor, τον οποίο είχε διαβάσει πριν, ξεκινήσει την δημιουργία των συγκεκριμένων τραγουδιών. Ο τελευταίος στίχος, που κατά κάποιον τρόπο αιτιολογεί τις πράξεις του νεαρού ζευγαριού, ο  "I guess there's just a meanness in this world", είναι πολύ κοντά στην ιστορία του  O'Connor's την "A Good Man Is Hard to Find". Όπου και κει ο δολοφόνος κλείνει το βιβλίο με την φράση "No pleasure but meanness" . 
Στην πραγματική αυτή ιστορία του νεαρού ζευγαριού, ο δημιουργός του τραγουδιού αναζητά και τις δικές του υπαρξιακές απορίες και σχέση πάντα με το σύνολο της ανθρωπότητας. Η έμπνευση για την δημιουργία του τραγουδιού, ωστόσο, ήρθε στον Springsteen μετά από την παρακολούθηση της ταινίας Badlands του Terrence Malick στην τηλεόραση. Καθώς η ταινία ήταν και η ίδια εμπνευσμένη από την δράση των νεαρών, αποφάσισε και ίδιος να εξερευνήσει την ιστορία. Αν και καταφέρνει να αποδώσει αρκετά πιστά την πραγματική ιστορία, προσθέτει και την δική του πινελιά σ' αυτήν.
Για την ιστορία, ο Charles Starkweather, που εκτελέστηκε έναν χρόνο αργότερα από την διάπραξη των φόνων αυτών, δεν μετάνιωσε ούτε στιγμή για τις πράξεις του. Μάλιστα σε ένα γράμμα του προς τον πατέρα του, μέσα από την φυλακή, γράφει ότι ήταν ότι πιο διασκεδαστικό έχει κάνει ως εκείνη την στιγμή μαζί με την Caril. Η οποία θεωρήθηκε σαν όμηρος του νεαρού από τους δικαστές και όχι σαν συνένοχη του. Συνεχίζει να ζει στην ίδια πολιτεία στην οποία διέπραξε και τα εγκλήματά της, την Nebraska. 

Jacek Maniakowski

Bruce Springsteen - The River

Το "The River"  είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του Bruce Springsteen. Δική του δημιουργία αποκλειστικά, κυκλοφόρησε το 1981, μέσα από ομώνυμο του τραγουδιού άλμπουμ. Δημιουργήθηκε δύο χρόνια νωρίτερα και ήταν να συμπεριληφθεί σε μια πρώιμη έκδοση του άλμπουμ The River, το  The Ties That Bind, η οποία τελικά δεν κυκλοφόρησε. Αρχικά είχε δηλώσει ότι έμπνευση για το τραγούδι ήταν ο γαμπρός του και η αδελφή του. Σε μια βιογραφία του boss, η αδελφή του  Ginny δηλώνει ότι το τραγούδι είναι ακριβής περιγραφή των πρώτων χρόνων του γάμου τους, ο οποίος είναι ακόμα σε ισχύ. 
Η χρήση της φυσαρμόνικας, προϊδεάζει για το επόμενο του άλμπουμ του Nebraska. Οι στίχοι I come from down in the valley,/Where mister when you're young —/They bring you up to do, like your daddy done είναι εμπνευσμένοι από ένα τραγούδι του Hank Williams του 1950, το "Long Gone Lonesome Blues", που μιλάει για τις οικονομικές δυσκολίες που μάστιζαν την Αμερική, ακριβώς όπως και στα τέλη της δεκαετία του '70 και αρχές του '80. Ο συγγραφέας  Robert Hilburn παρατηρεί πολύ εύστοχα ότι είναι ένα τραγούδι, για ανθρώπους που πολύ γρήγορα πρέπει να αναπροσαρμόσουν τα όνειρά τους, για να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα εκείνης της εποχή. 
Η πρώτη του εκτέλεση έγινε στο  Madison Square Garden, τον Σεπτέμβρη του 1979. 

Jacek Maniakowski