Conspiracy: Σχέδιο PUNKTRAKTOR-77

 

Ο ψυχρός πόλεμος πέρα του γεγονότος ότι συντηρούσε τις ενίοτε κυβερνητικές αυθαιρεσίες των χωρών που συμμετείχαν σε αυτόν, ήταν γεμάτος από ευρεσιτεχνίες και κόλπα που θα ζήλευαν σεναριογράφοι ταινιών φαντασίας. Φυσικά η μουσική, ειδικά η ροκ με όλες τις εκφάνσεις της, ήταν και αυτή στο επίκεντρο χειραγώγησης και από τις δύο πλευρές του σιδηρούν παραπετάσματος, αλλά πάντα με διαφορετικό τρόπο.

Έτσι οι Σοβιετικοί, βλέποντας την έκρηξη της punk rock στο Ηνωμένο Βασίλειο και γνωρίζοντας πολύ καλά την δύναμη μουσικής, ήθελε να παρεισδύσει στην μουσική των νέων τότε. Μεταδίδοντας τις αρχές της εργατικής τάξης και κατ’ επέκταση  και του κομμουνισμού. Η punk rock, που δεν γεννήθηκε στα σαλόνια, αλλά στις εργατικές κατοικίες. Το σχέδιο είχε την κωδική ονομασία «PUNKTRAKTOR-77» και εγκρίθηκε από την Επιτροπή Πολιτιστικής Αποσταθεροποίησης, αίθουσα 3Β, με σφραγίδα “ΜΗΝ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΟ”.

Για το εγχείρημα αυτό επιμελήθηκε προσωπικά ο Andrei Gromyko, σχεδόν μόνιμος υπουργός εξωτερικών. Οι Σοβιετικοί επέλεξαν την punk διότι τα καρφιά στα μπουφάν θύμιζαν βιομηχανική παραγωγή, άρα ήταν ιδεολογικά συμβατά. Ο Γκρομίκο, γνωστός φαν των Ramones (αν και δεν το παραδεχόταν δημόσια), διέταξε να κατασκευαστούν 3.000 μοϊκάνες σε κρατικό εργοστάσιο. Το σχέδιο κατέρρευσε όταν η KGB διαπίστωσε ότι οι punk αρνούνταν να συμπληρώσουν τα έντυπα Α-12 για ιδεολογικά συμβατό καρφί. Από την άλλη ο Μπρέζνιεφ προσωπικά επέμενε ότι το σωστό tempo για την επανάσταση είναι 180 bpm. Ο ίδιος ο  Andrei Gromyko είχε και απόλυτο έλεγχο και των Ρώσων κατασκόπων, ακόμα και Βρετανών διπλών πρακτόρων, που δεν ήταν και λίγοι. Ένας από αυτούς, ο John Alexander Symonds ή "Romeo spy" με την κωδική ονομασία SKOT, στρατολογήθηκε για να πλησιάσει νέους οργισμένους μουσικούς, που άνηκαν στην εργατική τάξη, όπως διαβάζουμε στο  Εγχειρίδιο ΚΓΒ για Μοϊκάνες και Ταξική Πάλη, έκδ. 1978.

Έτσι ο Romeo ξαμολήθηκε σε εργατικές γειτονιές, με μηδαμινά αποτελέσματα αρχικά. Αλλά μετά από κάποιες συζητήσεις με τον εντολοδόχο  του, κατέληξε να παρακολουθεί συναυλίες σε σχολικά γυμναστήρια, σαν ανιχνευτής μουσικών ταλέντων. Κάποια στιγμή κατέληξε στο Lancashire και συγκεκριμένα στο Poulton, όπου μια μπάντα από τσαντισμένους πιτσιρικάδες έπαιζε διασκευές των Rolling Stones. Πλησίασε έναν εκ αυτών, τον πιο τσαντισμένο και δίνοντας μια μικρή αμοιβή και υποσχόμενος μεγάλη καριέρα, κατάφερε να ορίσει μαζί του δυο τρία ραντεβού για να του κάνει κατήχηση, αλλά να μην το καταλάβει. Ήταν ο  Ian Stuart Donaldson, γνωστός αργότερα σαν Ian Stuart. Οι υπηρεσίες αρνούνται τα πάντα,... όπως πάντα... , εκτός από το γεγονός ότι ο πράκτορας λάτρευε τους Clash.

Γρήγορα ο πιτσιρικάς σχημάτισε μια πολλά υποσχόμενη μπάντα, τους Skrewdriver, με καθαρά Oi! ήχο, με την punk σιγά σιγά να αρχίσει να εκκολάπτεται. Ο κατάσκοπος μας, όμως δεν ερεύνησε καλά το παρελθόν της οικογένειάς του και καθώς οι πληγές του ναζισμού δεν είχαν ακόμα κλείσει καλά καλά, δεν μπορούσε να φανταστεί πως υπάρχουν και πολλά «αυγά του φιδιού», ακόμα και στην χώρα που νίκησε το τρίτο Ράιχ. Και ουσιαστικό το σχέδιο απέτυχε όταν οι κατάσκοποι τσακώθηκαν για το αν το πανκ είναι πιο επαναστατικό από το progressive rock και η σύσκεψη κράτησε 14 ώρες.

Τελικά σε ελάχιστο χρόνο το συγκρότημα άρχισε να κερδίζει οπαδούς. Το σχέδιο του διπλού κατάσκοπου όμως, το κατάλαβαν οι Βρετανικές μυστικές υπηρεσίες και απλά «ψιθύρισαν» στο τραγουδιστή το σχέδιο του και με μια λίγο μεγαλύτερη αμοιβή, το «αυγό του φιδιού» εκκολάφτηκε. Παράλληλα δημιουργώντας, όχι μόνο από τα πιο σιχαμερά μουσικά σχήματα με καθαρά ρατσιστικό προσανατολισμό, αλλά και του κίνημα του νεοναζισμού, που την επόμενη δεκαετία κατέκλισε όλη την Ευρώπη.  

Λίγο αργότερα συνελήφθη ο John Alexander Symonds και οι Skrewdriver συνέχισαν να χρηματοδοτούνται κρυφά από τις μυστικές υπηρεσίες, που είχε κρυφά αντι-κομμουνιστικά κονδύλια.

Το κείμενο αυτό αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας, οποιαδήποτε ομοιότητα είναι καθαρή σύμπτωση! 

The Undertones - Teenage Kicks

 

Η ρήση «δεν έχει σημασία τι λες, αλλά τι καταλαβαίνουν αυτοί που σε ακούνε» έχει μια ουσιαστική προέκταση: «...και πόσοι σε ακούνε». Κάθε λόγος, κάθε δημιουργία, χρειάζεται κάποιον να τη διαδώσει. Πνευματικοί άνθρωποι χάθηκαν στη λήθη της ιστορίας επειδή δεν υπήρχε κανείς να μεταφέρει τον λόγο τους. Όπως και ιστορικά γεγονότα που δεν καταγράφηκαν ποτέ — απλώς σβήστηκαν.

Στη μουσική, τα πράγματα δεν είναι πολύ διαφορετικά. Τα σκονισμένα κιτάπια της μουσικής ιστορίας είναι γεμάτα από αριστουργήματα που δεν βρήκαν ποτέ το δρόμο προς το κοινό, επειδή δεν υπήρχε κανείς να τα αναδείξει. Από την άλλη, υπάρχουν τραγούδια που έγιναν γνωστά επειδή απλώς τα λάτρεψε ένας DJ — και η αγάπη του αυτή τα εκτόξευσε. Όπως συνέβη με το City am Fenster, που έγινε λατρεμένο χάρη σε έναν ραδιοφωνικό παραγωγό που το πίστεψε.( http://www.echoadventures.net/index.php/el/song-stories/346-city-am-fenster )

Ίσως η punk rock/new wave μπάντα των The Undertones να είχε μείνει στη μνήμη κάποιων μεθυσμένων Ιρλανδών μιας παμπ στο Derry, αν δεν υπήρχε γι’ αυτούς ένας «απόστολος» να κολλήσει με ένα τραγούδι τους. Οι Βόρειο-Ιρλανδοί, στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής τους (1975–1983, με επανασύνδεση το 1999), κυκλοφόρησαν τέσσερα άλμπουμ. Όμως μόνο το πρώτο, του 1979, έβγαλε ένα τραγούδι που έμελλε να γίνει ύμνος κάθε τσαντισμένου έφηβου: το Teenage Kicks.

Το κομμάτι γράφτηκε το 1977 από τον κιθαρίστα John O'Neill, βασικό συνθέτη της μπάντας. Δεν είχε κάτι το λυρικά επαναστατικό, ούτε μουσικά πρωτοποριακό — ήταν απλώς ένα καλό punk τραγούδι, απλό, άμεσο, με τίτλο που δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ ως τότε. Και όμως, η επιτυχία του δεν ήρθε από την μπάντα. Ήρθε από τον John Peel, τον θρυλικό παραγωγό του BBC Radio 1.

Οι Undertones έστειλαν το demo του τραγουδιού στον Peel μία και μοναδική φορά. Δεν περίμεναν τίποτα. Ούτε ότι θα το παίξει. Ούτε ότι θα το αγαπήσει. Ούτε ότι θα το παίξει δύο φορές στη σειρά — κάτι που δεν είχε ξανακάνει ποτέ. Ούτε ότι θα του δώσει 28 αστερίσκους, όταν η βαθμολογία του στα τραγούδια κυμαινόταν από 1 έως 5. Ούτε ότι θα γίνει το αγαπημένο του τραγούδι από το 1978 μέχρι τον θάνατό του το 2004.

Ο Peel ταυτίστηκε με το τραγούδι περισσότερο από το ίδιο το συγκρότημα. Σε συνέντευξή του στην The Guardian το 2001, είχε δηλώσει πως, πέρα από το όνομά του, οι μόνες λέξεις που ήθελε να γραφτούν στον τάφο του ήταν ο στίχος:

“Teenage dreams, so hard to beat.”

Και αυτό ακριβώς έγινε το 2008, όταν τοποθετήθηκε επιτύμβια πλάκα με τον στίχο χαραγμένο. Το τραγούδι έπαιξε και στην κηδεία του, τον Οκτώβριο του 2004.

Το συγκρότημα συνέχισε να γράφει μουσική και να κυκλοφορεί τραγούδια που θεωρούσε καλύτερα από το Teenage Kicks — αλλά η ιστορία είχε ήδη γραφτεί. Και γράφτηκε γιατί κάποιος τους άκουσε. Και τους πίστεψε.

Jacek Henryk Maniakowski 

Μαύρη Μαγιονέζα - Echo-λόγιο

Ο  Ανδρέας Ασημακόπουλος απαντά για τους Μαύρη Μαγιονέζα: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Το «μαύρη μαγιονέζα» είναι ένας (ανεπίσημος) όρος που χρησιμοποιούν ορισμένοι επιστήμονες για να περιγράψουν χαριτολογώντας το ίζημα που δημιουργείται από πετρελαιοκηλίδες και συναφείς ρύπους. Μεταφορικά, μαύρη μαγιονέζα θα μπορούσαν να είναι κι όλοι οι ρύποι και κατακάθια που καθημερινά μολύνουν τα μυαλά μας, δεν μας αφήνουν να σκεφτούμε καθαρά και μας κάνουν, σε τελική ανάλυση και με τρομερά ύπουλο τρόπο, υποχείρια του κάθε επιτήδειου μαριονετίστα μας.

2) Χρήμα ή δόξα;

Δεν μας αφορούσε ποτέ κανένα από τα δύο.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φραση την μπάντα σου;

Τρεις τσατισμένοι τύποι με πρόσβαση στη τρέχουσα μουσική τεχνολογία, λογικές (όσο γίνεται αδέσμευτες) απόψεις και rock διάθεση.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Κάθε καινούργιο album είναι μια «επανεκκίνηση». Προσπαθούμε να μην επαναλαμβανόμαστε ποτέ.

5) Τι μουσική σας εκφραζει λιγότερο ή καθόλου;

Κάθε «φτηνή» και ανούσια μουσική. Είναι απλώς χάσιμο χρόνου.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιουσατε;

Μα …είναι υπερόπλο! Η μουσική που προτιμάς σε καθορίζει πολύ περισσότερο από όσο πιστεύεις στα γούστα σου, στη συμπεριφορά σου, ακόμα και στις σκέψεις σου. Αθροιστικά αυτό διαμορφώνει ολόκληρες υποκουλτούρες και εν μέρει πολιτισμούς.
Η χρήση που κάνουμε είναι επικοινωνία (στιχουργικών και μουσικών) απόψεων. Δεν λέμε ποτέ αυτό που θέλει να ακούσει το κοινό, λέμε (και παίζουμε) αυτό που πιστεύουμε. Με μεγάλη χαρά διαπιστώνουμε ότι δεν είμαστε μόνοι και υπάρχουν άνθρωποι που εμπνέονται και παίρνουν δύναμη από τους «κανονιοβολισμούς» μας.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με όλο τον κόσμο που βρίσκεται από κάτω.

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Μάλλον πολιτική. Ο χαρακτηρισμός «θρησκευτική» υπονοεί ότι δεν υπάρχει αλληλεπίδραση, δέχεσαι κάτι σαν δόγμα. Ποτέ δεν ήμασταν υπέρ τέτοιων απόψεων.

9) Οι επιρροές σας;

Προσπαθούμε πάντα να ενσωματώνουμε νέα στοιχεία στη μουσική μας για να μην λιμνάσουμε. Δεν επαναπαυόμαστε στα εφηβικά μας ακούσματα. Οτιδήποτε μας κινήσει το ενδιαφέρον θα το αγκαλιάσουμε χωρίς παρωπίδες και θα προσπαθήσουμε να εμπλουτίσουμε με αυτό το εκφραστικό μας «οπλοστάσιο» είτε λέγεται ρεμπέτικο, είτε drum ‘n’ bass, είτε hip-hop, είτε funk, είτε blues, είτε…

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Και τα δύο.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Μάλλον μέσον. Για μας που της έχουμε αφιερώσει τη ζωή μας ίσως να είναι και σκοπός αλλά σε γενικές γραμμές το μέσον δεν αλλάζει.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Άσχετο. Η αλαζονεία ή η ταπεινοφροσύνη είναι περισσότερο σχετικές με την αυτογνωσία.

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Τα περισσότερα τραγούδια μας είναι λογοκεντρικά που σημαίνει ότι χρειάζονται έναν ακροατή με υγιή εγκέφαλο πρώτα από όλα για να του «μιλήσουν». Θα διαλέξω το ζώο με τον πιο εξελιγμένο εγκέφαλο λοιπόν: τον άνθρωπο!
Δυστυχώς όμως μόνο ως σχήμα λόγου, αφού –όπως έχει αποδειχτεί περίτρανα από την πορεία του είδους μας- δεν διαθέτουν «υγιή» εγκέφαλο όλοι οι άνθρωποι (!)

14) Μια ευχή για την μπάντα

Να μην βαρεθεί ποτέ αυτό που κάνει.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής

Η εκμετάλλευση από οικονομικούς και επικοινωνιακούς «γύπες».

Θα τους βρείτε εδώ: mavri-magioneza.com

                                https://www.facebook.com/mavrimagioneza

Θα τους δείτε εδώ: https://www.youtube.com/user/mavrimagioneza

Joan Jett - Bad Reputation

Μπορεί να γνωρίζουμε τους ροκ αστέρες για την γενική τους αποδοχή και την χλιδή που τους συνοδεύει, αλλά οι ρίζες των γεγονότων είναι πάντα αθέατες και βρώμικες. Η υπόληψη ενός μουσικού από τους περισσότερους «θνητούς» είναι μάλλον αρνητική. Και η εικόνα ενός ανθρώπου με μια κιθάρα στην πλάτη δεν «γοητεύει» ιδιαίτερα την πλειοψηφία. Ίσως, αν είναι άντρας, μπορεί να συνεπάρει αυτή η εικόνα κάποιες κοπελίτσες, αλλά αν αυτή η εικόνα ανήκει σε μια γυναίκα, μάλλον απειλή προς τον αντρικό πληθυσμό φαντάζει. Ακόμα και σήμερα κάποιος που ξεκινάει να ασχοληθεί με τη ροκ, δύσκολα γίνεται αποδεκτός· 30–40 χρόνια πίσω τα πράγματα ήταν ακόμα πιο σκοτεινά, ειδικά για τις γυναίκες που επιχειρούσαν να εισχωρήσουν σε έναν κατεξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο.

Αμιγώς γυναικεία συγκροτήματα ακόμα και σήμερα αποτελούν σπάνιο φαινόμενο σε όλο το φάσμα του rock’n’roll. Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, όμως, οι The Runaways αποτέλεσαν μια ιστορική εξαίρεση. Ένα καθαρά γυναικείο συγκρότημα που όχι μόνο υπήρξε, αλλά κατάφερε να αποκτήσει διεθνή απήχηση, ανοίγοντας τον δρόμο για τις γυναίκες στη σκληρή πλευρά της rock. Δεν ήταν απλώς ένα εφηβικό πυροτέχνημα, αλλά ένα σύνολο από έντονες προσωπικότητες, που δύσκολα θα μπορούσαν να επηρεαστούν από κοινωνικά στερεότυπα, ακόμα και αν τα πράγματα δεν ήταν καθόλου ρόδινα. Από τις τάξεις τους πέρασαν μορφές που αργότερα θα ακολουθούσαν σημαντικές solo καριέρες, όπως η Lita Ford και φυσικά η Joan Jett.

Η Joan Jett υπήρξε ο ορισμός της θηλυκής rock’n’roll φιγούρας. Στο ντεμπούτο προσωπικό της άλμπουμ Bad Reputation του 1980, σε μια περίοδο που το punk είχε ήδη αρχίσει να μετασχηματίζεται σε πιο «εύπεπτες» new wave και post-punk φόρμες, η ίδια επέλεξε συνειδητά τον ωμό, άμεσο και ακατέργαστο ήχο. Έδειξε ξεκάθαρα ότι το punk rock δεν είναι καθαρά αντρική υπόθεση. Η μεγαλύτερη απόδειξη ήταν το ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ, δημιουργία της ίδιας μαζί με τους Ritchie Cordell, Kenny Laguna και Marty Joe Kupersmith.

Η επιτομή της γυναικείας φιγούρας στο rock’n’roll, η Joan Jett, δεν είχε ποτέ την καλύτερη φήμη για τον χαρακτήρα της. Ο χαρακτηρισμός bitch μάλλον την κολάκευε παρά την προσέβαλε. Οι προσπάθειές της να βρει δισκογραφική εταιρεία έμεναν συνεχώς στο κενό, με την πιο συνηθισμένη απάντηση να είναι: “No, she’s too crazy, like the punks and nazis.” Η τραγουδίστρια κουβαλούσε μια κακή φήμη και φαινομενικά καμία τύχη με το μέρος της. Ο Kenny Laguna, λειτουργώντας περισσότερο σαν πατρική φιγούρα, προσπάθησε κάποια στιγμή να τη συνετίσει μετά από μια ακατονόμαστη πράξη για έναν «κανονικό» άνθρωπο, λέγοντάς της πως δεν έπρεπε να το κάνει. Η απάντηση που έλαβε ήταν: “Look, I don’t care about my bad reputation.” Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η ιδέα για το τραγούδι είχε ήδη γεννηθεί.

Ένα γρήγορο punk rock κομμάτι, σε τέμπο που θύμιζε Jerry Lee Lewis, ήταν το ζητούμενο. Όλες τις κιθάρες έπρεπε να τις παίξει η ίδια η τραγουδίστρια και με μία καλή λήψη ντραμς το τραγούδι ήταν έτοιμο. Ο Laguna, έχοντας συνεργαστεί στο παρελθόν με τους The Who και διατηρώντας φιλικές σχέσεις μαζί τους, χρηματοδότησε την ηχογράφηση ολόκληρου του άλμπουμ με δικά του χρήματα. Το Bad Reputation κυκλοφόρησε αρχικά από τη γερμανική Ariola Records, η οποία όμως διαφωνούσε έντονα με την κυκλοφορία του συγκεκριμένου τραγουδιού ως πρώτο single. Τότε ο Laguna εξαγόρασε εκ νέου τα δικαιώματα του άλμπουμ και ίδρυσε τη Blackheart Records, μετατρέποντας μια αναγκαστική επιλογή σε σύμβολο ανεξαρτησίας και καλλιτεχνικής αυτονομίας. Η Joan Jett έγινε έτσι μία από τις πρώτες γυναίκες που πέτυχαν εμπορικά μέσα από δική τους δισκογραφική εταιρεία.

Ο στίχος “I don’t give a damn about my reputation, it’s a new generation”, εκτός από καθαρά αυτοβιογραφικός, έδωσε ουσιαστικά μια νέα οπτική στο γυναικείο κοινό. Η ιδέα μιας κοπέλας που κάνει ό,τι θέλει χωρίς να νοιάζεται για την κοινωνική αποδοχή ήταν ιδιαίτερα ριζοσπαστική για την εποχή. Αυτό και μόνο το γεγονός γοήτευσε πολύ κόσμο, όχι μόνο γυναίκες. Το τραγούδι, αν και δεν γνώρισε άμεση εμπορική επιτυχία, απέκτησε με τον καιρό cult χαρακτήρα, αποδεικνύοντας ότι η επιρροή ενός έργου δεν μετριέται πάντα με charts και πωλήσεις. Ουσιαστικά άνοιξε τον δρόμο για το επόμενο μεγάλο της χιτ, που την καθιέρωσε ως πραγματική rock σταρ.

Το Bad Reputation χρησιμοποιήθηκε εκτενώς σε ταινίες, τηλεόραση και διαφημίσεις, συνήθως για να πλαισιώσει αντισυμβατικούς και ανυπάκουους χαρακτήρες. Ανάμεσά τους και το Shrek, που το σύστησε σε μια εντελώς νέα γενιά ακροατών. Η πιο γνωστή διασκευή παραμένει εκείνη της Avril Lavigne το 2012. Η συνολική προσφορά της Joan Jett αναγνωρίστηκε επισήμως το 2015, με την εισαγωγή της στο Rock and Roll Hall of Fame, όχι μόνο ως μουσικός αλλά και ως σύμβολο αντίστασης στα στερεότυπα φύλου στη rock μουσική.

Jacek Henryk Maniakowski

Nervisequin - Echo-λόγιο

Ο Μιχάλης Γκουρατζάς απαντά για τους Nervisequin : 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Πρόκειται για προϊόν λεξιπλασίας, άνευ νοήματος. (Τώρα που το σκέφτομαι ταιριάζει και ιδεολογικά)

2)Χρήμα ή δόξα;
Δόξα Δράμας.

3)Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Κωνσταντίνος Μαρκοράς.

4)Σημείο μηδέν της μπάντας
Ιούλιος 2008, γνωριμία με Τρίφ και εκβιασμός στο να γίνει ντράμερ στο κατά φαντασίαν συγκρότημα μου χωρίς να έχει προηγούμενη εμπειρία με το συγκεκριμένο όργανο.

5)Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Ανάμεσα σε πάρα πολλές μισητές μουσικές, τα πρωτεία κατέχουν οι εξής : Τα άνευρα euro-metal τύπου Nightwish, το υπερεπεξεργασμένο metal-core, σχεδόν κάθε τι υπέρ-πολιτικοποιημένο όπου χάνεται κάθε μορφή έκφρασης και η μουσική είναι απλά ένα μέσον προπαγάνδας – και συνάμα κοινωνικοποίησης και γκομενίσματος με έναν πλάγιο, υποκριτικό και ύπουλο τρόπο. Και φυσικά το ελληνικό «ροκ» που άνθισε στα 90s.

6)Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Απαντώ με τα λόγια ενός mainstream ράππερ που λέγεται Bo: «Θα’θελα όλοι να περνάμε καλά και να 

μη μας νοιάζει για τίποτα, να μην έχουμε προβλήματα, και μας να μη μας θεωρούν θύματα».

7)Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Σαν συγκρότημα? Δεν νομίζω ότι συλλογικά συμφωνούμε στο ότι θαυμάζουμε κάποιον η κάποιους τόσο – προσωπικά ο καθένας έχει τους αγαπημένους του καλλιτέχνες. Δεν μας έχει περάσει και πολύ από το μυαλό η ιδέα κάποιας συνεργασίας γενικά. Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον με κάποια ποπ τραγουδίστρια νομίζω. Με τη Lady Gaga.

8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Ωραία ερώτηση. Περισσότερο σαν θρησκευτική, αν και η πλήρης απουσία της μίας εκ των δύο πτυχών που ανέφερες από το έργο κάποιου προδίδουν, για μένα, μη ολοκληρωμένη καλλιτεχνική προσωπικότητα.

9)Οι επιρροές σας;
Οτιδήποτε πρωτότυπο, εύηχο, ενδιαφέρον, ανεπιτήδευτο και πάνω απ’όλα ειλικρινές και αληθινό από όλες τις πτυχές τόσο της σκέψης όσο και της διανόησης.

10)Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Μέσον. Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που γουστάρουν ντε και καλά να παίζουν σε μπάντες. Εδώ για τα δικά μας τραγούδια, που έχουν προσωπική σημασία πάλι μας φαίνεται βραχνάς η λειτουργία ενός συγκροτήματος. Μεγάλος βραχνάς, και φυσικά οικονομικά ασύμφορο.

11)Μέσον ή σκοπός η μουσική;
100% σκοπός!

12)Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Καλό θα είναι να συνοδεύει το μέτρο. Η αλαζονικές συμπεριφορές είναι εν γένει κατάπτυστες και δεν δικαιολογούνται από κανένα ταλέντο. Δυστυχώς όμως, στατιστικά μιλώντας, το ταλέντο έχει συνοδεύσει κατά κόρον την αλαζονεία.

13)Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Φοβάμαι πως δεν ασπάζομαι την απόδοση ανθρωπίνων/πνευματικών ιδιοτήτων στα ζώα και δεν θα μπορέσω να απαντήσω.

14)Μια ευχή για την μπάντα
Να βρούμε χρηματοδότηση για να κόψουμε τον δεύτερο δίσκο μας!

15)Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Όταν δεν μπορεί να σε πάρει ο ύπνος. Γάμησε τα.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/nervisequin?ref=profile

και επίσημα εδώ: http://nervisequin.weebly.com/

Θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/Nervisequin

Radio Birdman - Radios Appear

Tα πολλά λόγια για αυτή την παρέα από την Αυστραλία όλοι ξέρουμε πως είναι περιττά..Από τα πρωτόλεια Punk συγκροτήματα και από τα πρώτα Αυστραλιανά μαζί με τους Saints & τους Victims.
Δημιουργήθηκαν το 1974 από τους Deniz Tek & Rob Younger που ήταν οι ηγετικές μορφές του Group και στην πορεία ήταν πολύ ενεργοί και εκτός των Radio Birdman συμμετείχαν και σε πολλά άλλα Garare/Indie Groups όπως New Christs,New Race,Visitors,Passengers.
Το μουσικό τους ύφος άκρως επηρεασμένο από τα ProtoPunk συγκροτήματα όπως Stooges & Mc5 ενδεικτικό ότι το όνομα τους το πήραν από ένα στίχο των Stooges στο τραγούδι ''1970'' και φυσικά σε αυτόν τον πρώτο δίσκο διασκευάζουν και το κλασσικό TV Eye.
Ένα ακόμα ProtoPunk τραγούδι που διασκεύασαν είναι και το You're Gonna Miss Me των 13th Floor Elevatros του Roky Erickson ..τραγούδι που γενικά συνήθιζαν πολλά Punk Rock συγκροτήματα να διασκευάζουν.
Σε γενικές γραμμές θα τους χαρακτηρίζαμε ένα τυπικό Garage/Punk Group με πολλές επιρροές από Surf Rock και αυτό φαίνεται και στο τραγούδι Aloha Steve and Danno εμφανώς επηρεασμένο από το Hawai 5-0 εξ' ου που κάποια στιγμή στο κομμάτι ακούγεται και το ''Riff'' από το μουσικό θέμα των Ventures.
Όλος ο δίσκος ξεχειλίζει από ενέργεια όπως και οι ίδιοι στις συναυλίες τους ξεσήκωναν το πλήθος με τα γρήγορα και άμεσα τραγούδια τους.
Θα διαλυθούν μόλις το 1978 έχοντας όμως προλάβει να αφήσουν πίσω τους μεγάλη μουσική κληρονομιά..το σίγουρο είναι ότι όλα τα μετέπειτα συγκροτήματα που βγήκαν από την Αυστραλία και παγκοσμίως σίγουρα χρωστάν πολλά στους Radio Birdman ως προς τον μουσικό προσανατολισμό τους.
Do The Pop!......Guyz......

Gary Lexicondevil

Green Day - Boulevard of Broken Dreams

Το όνειρο με την πραγματικότητα εναλλάσσονται, μπερδεύονται και πολλές φορές δεν συνειδητοποιούμε πότε βρισκόμαστε σε κάποιο από αυτά τα δύο. Αλλά και τα δύο έχουν και πολλά κοινά σημεία, γι αυτό ο διαχωρισμός τους πολλές είναι αρκετά δύσκολος. Πέρα του γεγονότος, ότι κάποιοι με μηχανιστικό τρόπο σκέψης ή όπως αυτοαποκαλούνται ορθολογιστές, προσπαθούν να τα χωρίσουν σε υπαρκτό και μη, είναι και τα δύο σημαντικά μέρη, ακόμα και της καθημερινότητας. Αλλά το βασικό είναι ότι, και τα δύο είναι πάντα έτοιμα να καταρρεύσουν ανά πάσα στιγμή. Και όσο νομίζουμε ότι, τα πάντα απτά και μη, είναι σταθερά γύρω, άλλο τόσο είναι σίγουρο πώς πάντα βαδίζουμε στην ...  Boulevard of Broken Dreams.... and reality.
Και κει που σταματάει το Holiday (http://echooadventures.blogspot.gr/2013/10/green-day-holiday.html ),  ουσιαστικά το πρελούδιο του, ξεκινάει το Boulevard of Broken Dreams. Η λυρική, αλλά και μουσική συνέχεια του προηγούμενου τραγουδιού του  άλμπουμ των  Green Day, του American Idiot. Αν και το τέμπο του τραγουδιού πέφτει, ουσιαστικά συνεχίζει εκεί που τελείωσε το Holiday. Ο ήρωας του τραγουδιού συνεχίζει να είναι ο Ιησούς των Προαστίων,   (http://echooadventures.blogspot.gr/2013/04/green-day-jesus-of-suburbia.html ), πάντα με τους στίχους του  Billie Joe Armstrong. Εδώ πλέον έχει μπροστά του την απογοήτευση και η φυγή του από τα προάστια δεν συνοδεύτηκε από καμιά πραγματοποίηση του ονείρου του. Οι άνθρωποι γύρω του συνεχίζουν να αδιαφορούν και η αχνή ελπίδα, κάποιος να τον βγάλει από την μοναξιά του, σβήνει με την συνεχής επανάληψη του στίχου ... I walk alone, I walk alone. 
Το 2006 ο Noel Gallagher των  Oasis είχε δηλώσει ότι, θα έπρεπε τουλάχιστον να είχαν την αξιοπρέπεια να περιμένουν να πεθάνει ο ίδιος, για να κλέψουν το τραγούδι, μιλώντας φυσικά για το "Wonderwall" και απευθυνόμενος στους Green Day. Το τραγούδι των Αμερικάνων, όντως έχει κάποιες "ευγενικές" ομοιότητες, σε κάποια ακόρντα του με αυτό των Βρετανών. Αναλύοντας πιο προσεκτικά το τραγούδι όμως, εύκολα διαπιστώνει κανείς πως είναι ένα έξυπνο κολάζ, στιχουργικά κυρίως από πολλά τραγούδια. Ο τίτλος του πρωτοεμφανήστηκε το 1934 σε ένα τραγούδι Al Dubin για την ταινία Moulin Rouge, γνωστό επίσης και σαν  "Gigolo And Gigolette,". Ίδιο τίτλο έχει και ο διάσημος πίνακας του Gottfried Helnwein που απεικονίζει την Marilyn Monroe, τον Humphrey Bogart,  τον James Dean και τον Elvis Presley παρέα σε ένα μπαρ.
Αλλά ανάμεσα στα τραγούδια που μπορείς να βρεις τους στίχους της δημιουργίας των Green Day είναι: των  Pinhead Gunpowder το "I Walk Alone", μπάντα στην οποία συμμετείχε ο Billie Joe Armstrong, των Whitesnake το "Here I Go Again", του  Elvis Costello το "Brilliant Mistake",των  Allman Brothers Band το "End of the Line", των Deadsy το"The Key to Gramercy Park" και  The Ataris το "Road Signs and Rock Songs". Η  Lita Ford στο Broken Dreams και οι Blondie στο  Island of Lost Souls δε γλύτωσαν τον σφετερισμό. 
Το βιντεοκλίπ, με πλήθος από διακρίσεις, όπως και το τραγούδι, σκηνοθετημένο από τον  Samuel Bayer. συνεχίζει εκεί που σταμάτησε αυτό του  "Holiday". Τα μέλη της μπάντας συνέρχονται από την κραιπάλη του προηγούμενου βίντεο και εγκαταλείπουν το αυτοκίνητό του, που δείχνει να μην μπορεί να ξανά ξεκινήσει. Όλοι πλέον περπατάνε,  με τα "αξιοθέατα" του Los Angeles, εικόνες των αστέγων να εναλλάσσονται με τις εικόνες της μπάντας να παίζει σε μια αποθήκη. Τα δύο βιντεοκλίπ γυρίστηκαν μαζί και το σήμα στο μπροστά καπό της Mercury Monterey, ένα χέρι που κρατά μια χειροβομβίδα σε σχήμα καρδιάς. 

Jacek Maniakowski

Green Day - Holiday

Η ειρωνεία, λένε, είναι το όπλο του αδυνάτου. Το rock n roll μπορεί να έχει παγκόσμια απήχηση, αλλά δε παίρνει και αποφάσεις, που αφορούν τα παγκόσμια δρώμενα. Μπορεί να υπενθυμίζει ιστορικά γεγονότα, να σχολιάζει τα κακώς κείμενα και μέσα από τα τραγούδια της διαμαρτυρίας μας χάρισε αξέχαστες δημιουργίες. Ωστόσο ελάχιστα τραγούδια, μόνο ένα ξέρω εγώ, το John Sinclair του John Lennon, που κατάφερε να ελευθερώσει τον ποιητή και μάνατζερ του πανκ συγκροτήματος των MC5, που μπορούν  να παρέμβουν σε κάποια δικαστική ή πολιτική απόφαση. Έτσι τα παραδείγματα που η ειρωνεία, είτε μέσω τίτλου είτε μέσω του λυρικού μέρους και ακόμα και των δύο. 
Το  American Idiot, το έβδομο άλμπουμ των Green Day του 2004, εκτός από ένα από τα αριστουργήματα της ροκ γενικά, είναι ουσιαστικά και ένα μανιφέστο στον Αμερικάνικο πλαστικό και υποκριτικό τρόπο ζωή. Το τραγούδι Holiday δεν ξεφεύγει από το γενικό πλαίσιο όλου του άλμπουμ. Η δημιουργία του Billie Joe Armstrong, σε συνεργασία και με την υπόλοιπη μπάντα είναι η φυσική συνέχεια του Jesus of Suburbia ( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/04/green-day-jesus-of-suburbia.html ). Αλλά και πρελούδιο στο "Boulevard of Broken Dreams" , τραγούδι και αυτό του ίδιου άλμπουμ. 
Ο στίχος Hear the sound of the falling rain..., πρώτος του τραγουδιού, συνδέεται με προηγούμενο τραγούδι και πάντα με ήρωα το Ιησού των προαστίων. Έχει αμφιβολία για την φυγή του από τα προάστια, προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι, είναι πια ελεύθερος. Παρ' όλο που συνεχίζει να είναι μόνος και δυσαρεστημένος με τον εαυτό του. Η κραυγή του για τα, νεκρά πια, πιστεύω του, κάνει αναφορά για τους χιλιάδες νεκρούς στο πόλεμο του Ιράκ. Νεκρούς, που μένουν ανώνυμοι για την πλειονότητα των Αμερικανών. Και με αυτήν την αφορμή θέτει και το ζήτημα της εκμετάλλευση του πολέμου, αλλά και την εμπλοκή σε αυτόν, των μεγάλων εταιρειών (υγειών, κατά κάποιους, επειδή κερδοφορούν). Που αργότερα "φροντίζουν" για την ανοικοδόμηση της πολεμόπληκτης χώρας.
Οι στίχοι "Can I get another 'Amen'?/ There's a flag wrapped around the score of men." αναφέρονται στην υποκρισία της Αμερικάνικης Χριστιανικής συντηρητικής μερίδας των πολιτικών, αλλά και οπαδών της. Αν και το τραγούδι έχει κατηγορηθεί για αντί - αμερικανισμό, ωστόσο ο Billie Joe Armstrong, απαντά πολύ εύστοχα πως είναι αντιπολεμικό και συμπληρώνει : αν το θέμα που θέλει να αποτυπώσει ένας ζωγράφος είναι άσχημο, τότε και ο πίνακας που θα κάνει θα είναι ακόμα χειρότερος. 
Το αυτοκίνητο που απεικονίζεται στο βιντεοκλίπ,  Mercury Monterey του 1968 ήταν και το ίδιο που τους μετέφερε στα MTV Video Music Awards του 2005. Σε αυτό τα μέλη παριστάνουν τυπικούς χαρακτήρες της California. Τελικά το αυτοκίνητο, μαζί με τα μέλη της μπάντας σταματάει, μέσα στους καπνούς, στη.... Boulevard of Broken Dreams. 

Jacek Maniakowski

Gun Club - Run Through The Jungle

Ότι και να πούμε για τόσο τεράστια συγκροτήματα της μουσικής όπως είναι οι Gun Club θα φαίνεται μηδαμινό ..
Σχηματίστηκαν το 1979 στο Λος Άντζελες και μαζί με τους Wipers ξεπέρασαν τα όρια του ενός πολύ καλού Punk Rock συγκροτήματος , θα λέγαμε αυτά τα 2 συγκεκριμένα γκρουπς άφησαν μεγάλη ιστορία τη δεκαετία του 80' γενικώς στη μουσική και όχι μόνο στην Punk & Underground σκηνή ....
Οι Gun Club είχαν έναν ξεχωριστό ήχο για την εποχή θα λέγαμε συνδύαζαν το κλασικό Αμερικάνικο Punk στυλ με πολλά στοιχεία από Blues ρίζες και Post-Punk αισθητική ..
Ηγετική μορφή φυσικά των Gun Club ήταν (και λέω ήταν γιατί το 1996 αποχαιρέτησε τον μάταιο κόσμο) ο Jeffrey Lee Pierce που θα λέγαμε ήταν η κινητήριος δύναμη του γκρουπ ως τραγουδιστής , κιθαρίστας , στιχουργός , συνθέτης ..
Επίσης μέλος των G.C. ήταν και η μεγάλη μορφή η μπασίστρια Patricia Morrison ..έχοντας ξεκινήσει στο πολύ αγαπητό Punk group τους Bags το 1977 εκεί μαζί με την τραγουδίστρια Alice Bag έκαναν πράγματα και θαύματα ...θα ακολουθήσουν οι επίσης L.A. punk band οι Legal Weapon και ύστερα στους Gun Club και από το 85' και μετά και στους Sisters Of Mercy οπού θα γίνει και ευρέως γνωστή στη παγκόσμια μουσική.....
Έτσι λοιπόν το 1982 oi Gun Club θα κυκλοφορήσουν τον 2ο δίσκο τους το "Miami" όπου περιλαμβάνει και μια διασκευή σε ένα τραγούδι των Creedence Clearwater Revival "Run Through The Jungle" τραγούδι που είχε κυκλοφορήσει το 1970 και στον φοβερό δίσκο των CCR "Cosmo's Factory" ....
Δεν αλλάζουν το ύφος του τραγουδιού μόνο ηχητικά είναι η διαφορά και στο διαφορετικό και ξεχωριστό παίξιμο της κιθάρας του John Fogerty από αυτό των Gun Club .
Gary Lexicondevil

The Clash - Spanish Bombs

Οι The Clash δεν φημίζονται για την πολιτική τους αδιαφορία. Σε αντίθεση με τους Sex Pistols και το περίφημο "...and we don't care" τους, ο στίχος τους είναι έντονα πολιτικός και η πολιτικής τους τοποθέτηση ξεκάθαρη. Αλλά δεν περιορίζονται μόνο σε πολιτικές τοποθετήσεις, αλλά αναφέρουν και ιστορικά γεγονότα. Ο Ισπανικός εμφύλιος αποτέλεσε γι αυτούς μια πολύ καλή πηγή έμπνευσης και το "Spanish Bombs" είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα. 
Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι δημιουργία των Joe Strummer και Mick Jones. Βρίσκεται στο αριστούργημά τους το London Calling του 1979. Η πηγή έμπνευση γι αυτό το τραγούδι ήταν η συζήτηση με τον Gaby Salter για τη ETA, την την οργάνωση για αυτονομία της Χώρας των Βάσκων. Έτσι γυρίζοντας στο σπίτι από τα Wessex Studios, απλά έγραψε το τραγούδι.
Το τραγούδι εξιστορεί τον Ισπανικό εμφύλιο που κράτησε από το 1936 ως 1939 και κατέληξε στη δικτατορία του Στρατηγού Francisco Franco. Ουσιαστικά αναφέρει σημαντικά γεγονότα αυτού του πολέμου. Η πρώτη περιοχή που καταλήφθηκε από τους φασίστες ήταν η Ανδαλουσία (Spanish songs in Andalucia). Ο Federico Lorca ήταν ο μεγάλος ποιητής της Ισπανίας, που καταγόταν από αυτήν την περιοχή της Ισπανίας. Σκοτώθηκε κατά την την διάρκεια της εξέγερσης ενάντια στους φασίστες (Fredrico Lorca is dead and gone).
Ο στίχος The black cars of the Guardia Civil αναφέρεται στην Πολιτοφυλακή, ένα όργανο ελεγχόμενο από τα υπουργεία Εσωτερικών και Άμυνας. Οι στίχοι "They sang 'the red flag', they wore the black one," αναφέρονται φυσικά στα αναρχικά κινήματα που πιο σθεναρά αντιμάχονταν τον φασισμό, με αποκορύφωμα φυσικά, την εφαρμογή της πρώτης αναρχικής πόλης και με αυτό πολίτευμα, της Βαρκελώνης. Τα κάποια ισπανικά που αναφέρονται στους στίχους είναι απλά ασυναρτησίες, μιας που κανένας από την μπάντα δεν ήξερε ισπανικά.

Jacek Maniakowski

Sex Pistols - Pretty Vacant

Στο rock n roll σχεδόν τα πάντα είναι δυνατά, αλλά στην punk rock τα πάντα μπορούν να συμβούν σε τρία λεπτά.... όσο διαρκεί ένα τραγούδι. Οι βασιλιάδες του μαγικού τρίλεπτου δεν είναι άλλοι από τους Sex Pistols. Σε ένα τέτοιο τρίλεπτο χώρεσαν όλη τους την ιστορία, το αντίο τους, μια διασκευή..... άλλα και όλη τους την φιλοσοφία.
Πρόκειται για το 3:15 διάρκειας Pretty Vacant. το οποίο ήταν και η τελευταία δημιουργία της μπάντας. Το μοναδικό τους τραγούδι που παίχτηκε στο διάσημο Top Of The Pops του BBC. Αν και η σύνθεση ανήκει σε όλη την μπάντα το βασικό riff είναι δημιουργία  του Glen Matlock. Η έμπνευση του προήλθε από κάτι τελείως αντίθετο με αυτούς..... τους ΑΒΒΑ. Ο Matlock, άκουσε το "S.O.S." του σουηδικού κουαρτέτου θεωρώντας το ότι πιο χαζό βγήκε στην μουσική. Αλλά παίζοντας την εισαγωγή του σε κιθάρα, διαπίστωσε ότι μπορεί να βγάλει ένα καταπληκτικό και βρώμικο riff, αλλάζοντας απλά το στυλ.
Στο λυρικό , τρόπος του λέγειν λυρικό, μέρος, ο Johnny Rotten το "vacant", που σημαίνει ελεύθερος το κάνει να ακούγεται σαν "cunt", μια λέξη που που σημαίνει προσβλητικό επίθετο προς μια γυναίκα. Είναι μια λέξη βάρβαρης προέλευσης γερμανικών φυλών. Το " ... and we don't care", με το οποίο κλείνει το τραγούδι, είναι ουσιαστικά έκφραση όχι μόνο της φιλοσοφίας της μπάντας, αλλά και ολόκληρου punk κινήματος της δεκαετία του 70. Στην Β' πλευρά του σινγκλ υπάρχει η διασκευή των The Stooges, το "No Fun". Δεν είναι μόνο φόρος τιμής προς τους νονούς της punk, αλλά και δήλωση ότι, δεν διασκεδάζουν πια με αυτό που κάνουν......

Jacek Maniakowski

Drunk Motherfuckers - Echo-λόγιο

Οι Drunk Motherfuckers απνατούν: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Ελευθερία!!!

2) Χρήμα ή δόξα;

Αλκοόλ!!!

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Οικογένεια.

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Κάθε έξοδο μας για ποτό.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Οτιδήποτε δεν έχει προσωπικότητα.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Στα πρόβατα που ακολουθούν υπνωτισμένα χαζούς αρχηγούς, ελπίζοντας κάποια στιγμή να ξυπνήσουν.

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Με πολλούς. Έχει σημασία?

8)  Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Ερωτική!

9) Οι επιρροές σας;

Πολλές και από αρκετά είδη μουσικής.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Μέσο για να εκφράσεις τις καλλιτεχνικές σου ανησυχίες.

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Η μουσική από μόνης της δεν χρειάζεται κανένα συνοδευτικό, ή καλούπι.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Ταλέντο? Τι είναι αυτό?

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Με πάνθηρα.

14) Μια ευχή για την μπάντα

Να αποκτήσουμε 7 συκώτια. Τι το παραπάνω έχουν οι γάτες κ έχουν 7 ψυχές?

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Η γνώση του τι κάνεις.

Απολαύστε και ζωντανα:  https://www.youtube.com/watch?v=_EVmCEeN6z4

Θα τους βρείτε εδώ:  https://www.facebook.com/pages/Drunk-Motherfuckers/102239509847283

The Clash - I Fought the Law

Το I Fought the Law το πρωτακούσαμε από τους Bobby Fuller Four το 1964 και έγινε μεγάλη επιτυχία, αλλά και σήμα κατατεθέν τους, από τους The Clash το 1979. Το τραγούδι ανήκει όμως στον Sonny Curtis από τους The Crickets και ηχογραφείται για πρώτη φορά το 1959. Χωρίς ιδιαίτερη ανταπόκριση από το κοινό το γκρουπ διαλύεται. Το αξιόλογο σ αυτήν την εκτέλεση είναι ότι μετά τον στίχο "Robbing people with a six gun" γίνεται παύση για να ακουστεί 6 φορές χτύπος του τυμπάνου. Πρώτη φορά επιτυχία γίνεται από τους Bobby Fuller Four . Ο Bobby Fuller δολοφονείται λίγους μήνες μετά την ηχογράφηση του τραγουδιού σε ηλικία 23 ετών. Οι The Clash το ανακαλύπτουν στο San Francisco, όταν ο τραγουδιστής Joe Strummer και ο κιθαρίστας Mick Jones το ακούνε πρώτη φορά από ένα jukebox. Γυρίζοντας στην Αγγλία το ηχογραφούν για το EP The Cost of Living. Ο αμερικάνικος στρατός 1989 κατά την επιχείρηση ανατροπής του δικτάτορα anuel Noriega, παίζουν δυνατά το τραγούδι έξω από το σπίτι του, για να τον πιέσουν να να παραδοθεί μόνος του. 

Jacek Maniakowski