Το rock'n'roll είναι κάτι ενιαίο, αλλά με πολλές εκφράσεις. Φαινομενικά αντίθετες μεταξύ τους. Αυτό έχει σαν συνέπεια την συσπείρωση των οπαδών ενός είδους και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που υπάρχει μπόλικη έχθρα μεταξύ τους. Και όσο πιο σκληρή η μουσική, τόση συσπείρωση υπάρχεις. Καμιά φορά όμως, ο καλλιτέχνης θέλει να εξερευνήσει και άλλα μουσικά μονοπάτια, κάτι που είναι δεν είναι αρεστό συνήθως στους φαν. Αλλά υπάρχουν πάντα και "μουσικοί ποντικοί", που απλά σφετερίζονται την δόξα ενός είδους, είτε ως μουσικοί είτε ως οπαδοί. Και το heavy metal, με τους πιο πιστούς οπαδούς, συνήθως είναι αποδέκτης τέτοιων επιθέσεων. Οι Pantera με τον χαρακτηριστικό τους ήχο δεν υποκρίθηκαν ποτέ στους οπαδούς τους. Και με το "Walk"δηλώνουν την απέχθεια τους για κάθε είδους "posers." Η δημιουργία όλης της μπάντας βρίσκεται στο έκτο άλμπουμ της μπάντας, το Vulgar Display of Power του 1991, το πιο πετυχημένο τους άλμπουμ. Το λυρικό του μέρος διαπραγματεύεται ακριβώς ατό το θέμα τις προσποιητής λατρείας προς την συγκεκριμένη μουσική. Άνθρωποι που δεν είναι μέρος της heavy metal σκηνής, απλά για να ακολουθούν την μόδα, προσποιούνται ότι ανήκουν εκεί φορώντας μερικά ρούχα. Κι ήταν γεγονός ότι, το heavy metal, στις αρχές της δεκαετίας του '90 γνώριζε μεγάλες δόξες και είχε γεμίσει η σκηνή με πολλούς άσχετους "ποζεράδες". Ο Phil Anselmo έχει ένα απλό μήνυμα γι αυτούς: "Take your fucking attitude and take a fuckin' walk with that. Keep that shit away from me" με μια πιο σύντομη και πιο ευγενική έκφραση απλά..... Walk. Με αυτό το μήνυμα διαολόστειλε τους φίλους του, όταν γυρνώντας στο σπίτι του, από την περιοδεία της μπάντας την Cowboys from Hell, άρχισαν να τον αντιμετωπίζουν κάπως διαφορετικά. Άρχισαν να τον αντιμετωπίζουν σαν ροκ σταρ, κάτι που μάλλον δεν είναι στο αίμα του. Το βασικό riff του τραγουδιού το δημιούργησαν κατά την διάρκεια του soundcheck στην περιοδεία για τον προηγούμενο τους δίσκο. Και πάλι ο Phil Anselmo ξεστόμισε τον γλυκό του λόγο ..."We gotta write some s--t for this new album." . Τότε ο Dimebag Darrell άρχισε απλά να παίζει το riff και σχεδόν αμέσως ο αδελφός του, ο Vinnie Paul, άρχισε να τον συνοδεύει στα ντραμς. Το τέμπο του είναι 12/8, κάπως ασυνήθιστο για μπάντα του είδους. Πρόχειρα το κατέγραψαν σε κάποια κάμερα για να το δουλέψουν μετά. Το τραγούδι χρησιμοποιείται για την είσοδο δύο παλαιστών της επαγγελματικής αμερικάνικης πάλης, γνωστού κατς. Συγκεκριμένα στους Rob Van Dam και Edge ή "Sexton Hardcastle."
Να προσέχεις γιατί καμιά φορά σε θανατώνουν ερήμην σου. Τις περισσότερες φορές σε θανατώνουν ερήμην σου... Ένα δίστιχο από ακόμα μια μπάντα, που "θανατώθηκε" από ένα ρηχό και άμουσο κατεστημένο. Είναι πολύ λυπηρό γεγονός, αλλά συγχρόνως μια πραγματικότητα ότι, μια γλώσσα που έδωσε το έτυμο της μουσικής στο παγκόσμιο στερέωμα να αποτελεί εμπόδιο για ανάδειξη της. Η ίδια η χώρα που γέννησε την ποίηση να την απορρίπτει και να την καταδικάζει σε αργό θάνατο μέσα από ανούσια στιχάκια ενός ασύνδετου συνόλου ήχων. Αλλά ακόμα και στο ίδιο το Έρεβος η ποίηση αντηχεί μέσα από τις νότες, όσο υπάρχουν ψυχές να την ακούσουν. Οι Έρεβος είναι άλλο ένα διαμάντι που χάθηκε μέσα στην λάσπη της λαϊκό-ποπ ελληνικής μουσική και όχι μόνο πραγματικότητας. Αλλά, η μουσική ποτέ δεν χάνεται και οι νότες είναι αθάνατες. Ένα συγκρότημα από την Αθήνα, από τα καλύτερα και από τα πιο αγαπημένα για πολλούς στην δεκαετία του 90'. Θα λέγαμε ότι, εκτός από το κλασσικό ύφος του ''Ελληνικού Ροκ'' είχαν και πολλά στοιχεία από σκοτεινή μουσική όπως Gothic & Post-Punk. Ειδικά στον πρώτο δίσκο (Επόμενη Μέρα), αυτή η επιρροή είναι πολύ εμφανής. Στον δεύτερο τους δίσκο Αίμος (1995), θα απολαύσουμε πολύ καλές συνθέσεις, όπως το Πάρτι και το Σπίτι με τα Παράξενα,πολύ καλοί οι στίχοι τους, εμπνευσμένοι και η μουσική πάντα ιδιοφυής. Είναι από τα συγκροτήματα που έγιναν περισσότερο γνωστοί από την συλλογή Μαγικό Βοτάνι όπου συμμετείχαν με 2 τραγούδια. Το 1998 βγάλαν τον 3ο και τελευταίο δίσκο τους με τίτλο Επόμενη Μέρα και μετά δυστυχώς, δεν υπήρχε για αυτούς η επόμενη μέρα. Τα ίχνη τους χάθηκα, άλλα τουλάχιστον άφησαν πίσω τους καλή μουσική παρακαταθήκη. Η μπάντα αποτελούνταν από Γιώργος Γαλαίος - Μπάσο, Μάρκος Διαμαντόπουλος - Τύμπανα, Μιχαήλ Γαλαίος - Κιθάρα, Λάμπρος Σφυρής - Φωνή, Πλήκτρα.
Η θεματολογία στο rock'n'roll ποικίλλει με κάποια αντικείμενα να έχουν την πρωτοκαθεδρία. Όταν ένας καλλιτέχνης περνάει ζόρια τα εκφράζει με δημιουργικότητα, προσφέροντας στους ακροατές, μαζί με κάποιο αριστούργημα και μπόλικη συγκίνηση. Αλλά όταν ένα συγκρότημα είναι σχεδόν παντού γνωστό, γεμίζει στάδια και δεν ξέρουν που να ξοδέψουν τα λεφτά τους. Η αναζήτηση βάθους στους στίχους γίνεται μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Ο Eddie Van Halen αναζητούσε πολύ καιρό κάποιο βάθος στους στίχους των τραγουδιών των Van Halen, αλλά ούτε στο έκτο άλμπουμ το 1984, ή όπως γράφεται με λατινικούς αριθμούς, το MCMLXXXIV, δεν βρήκε. Η μόνιμη γκρίνια του κιθαρίστα προς τον τραγουδιστή, ότι τα μόνα θέματα που αγγίζει είναι σεξ, πάρτυ και αυτοκίνητα δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Το Panama, μπορεί να έχει το όνομα της χώρας της Κεντρικής Αμερικής, αλλά δεν αναφέρεται σε αυτήν. Ο τίτλος του αναφέρεται σε ένα αυτοκίνητο, το "Panama Express", ένα αγωνιστικό, που είδε ο τραγουδιστής στο Las Vegas. Όμως, και ο David Lee Roth είχε ένα αυτοκίνητο με το όνομα Panama. Μετά από συνέντευξη, κάπου στις αρχές του '80, ένα δημοσιογράφος κατηγόρησε, κι αυτός, τον David Lee Roth ότι, οι στίχοι του είναι μόνο για σεξ, ναρκωτικά και γρήγορα αυτοκίνητα. Αλλά κάποια στιγμή μετά την συνέντευξη, ο τραγουδιστής συνειδητοποίησε ότι, δεν έχει γράψει ποτέ τραγούδι για γρήγορα αυτοκίνητα. Έτσι το έβαλε σκοπό να γράψει στίχους με αυτό το θέμα. Χωρίς, όμως, να το καταλάβει έγραφε για μια stripper, που την είχε συναντήσει στην Arizona. Στην ουσία έγραψε και για τα δύο. Η δημιουργία και των τεσσάρων μελών της μπάντας, έχεις και ένα ειδικό εφέ..... το φουλάρισμα της Lamborghini του Eddie Van Halen. Συγκεκριμένα, όταν ο τραγουδιστής λέει τον στίχο "I can barely see the road from the heat comin' off of it,". Το αυτοκίνητο είχαν φέρει κοντά στο στούντιο και βάλανε μικρόφωνα κοντά, για να είναι πιο αυθεντικό το εφέ. Ήταν και το πρώτο τραγούδι, που ηχογραφήθηκε στο, ιδιοκτησίας του Eddie Van Halen στούντιο, με ονομασία "5150". Ο αριθμός αυτός είναι κώδικας της αστυνομίας της California για ένα διανοητικά ασταθή πρόσωπο που προκαλεί μια διαταραχή.
Το τι είναι ταλέντο δεν είναι και πολύ εξακριβωμένο. Στην τέχνη, γενικά, μπορεί να είναι η δυνατότητα έκφρασης εικόνων, σκέψεων και συναισθημάτων. Αλλά πάλι είναι μια εικασία αυτό και στην καλύτερη περίπτωση αφορά συγκεκριμένο αριθμό καλλιτεχνών και όχι όλους. Αλλά ίσως, πιο εύστοχη προσέγγιση θα μπορούσε να είναι η μετατροπή της αδυναμίας, σε οποιοδήποτε εργαλείο που μπορεί να χειριστεί ο κατέχων το ταλέντο. Δεν είναι λίγες οι φορές που ένας καλλιτέχνης μοιάζει περισσότερο με κάποιον αυτιστικό, παρά με ροκ σταρ και συνήθως αυτός είναι ο πραγματικός αστέρας. Ο Jimi Hendrix ήταν γνωστός για τον φόβο απέναντι στο κοινό, έπαιζε στην αρχή με την πλάτη στο κοινό. Αλλά είχε και αδυναμία να εκφράσει τα συναισθήματά του, πράγμα που αφορά μεγάλο μέρος του αντρικού πληθυσμού. Αλλά αυτήν την αδυναμία του, την μετουσίωνε σε δημιουργία των τραγουδιών. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Bold as Love, το τελευταίο τραγούδι του δεύτερου άλμπουμ των Jimi Hendrix Experience, του Axis: Bold as Love του 1967. Το λυρικό μέρος του παραπέμπει σε μια ζωγραφική παλέτα. Η αδυναμία του Hendrix να χρησιμοποιεί περιγραφικούς λεκτικούς όρους για την μουσική, τον ώθησε στην χρήση λέξεων, που περιγράφουν χρώματα. Δεν ήταν λίγες φορές, που για να περιγράψει κάποια μουσική φόρμα χρησιμοποιούσε ονομασίες χρωμάτων. Ίδια δυσκολία είχε και στο περιγράψει τα συναισθήματα του και η χρήση των χρωματικών ονομασιών ήταν πιο κατάλληλη λύση. Όπως περιγράφεται από τους φίλους και συνεργάτες του, ήταν πολύ συναισθηματική προσωπικότητα και αυτό είχε σαν συνέπεια την πολύχρωμη του έκφραση στην μουσική του, αλλά κυρίως στον λυρισμό του. Ο Harry Shapiro αναφέρει χαρακτηριστικά ότι, η ηχογράφηση του ήταν μια μάχη των παθών, με μόνη στρατηγική τα χρώματα. Και συνεχίζει «Το συμπέρασμα είναι ότι η αγάπη έρχεται σε πολλές αποχρώσεις, η αγάπη είναι σκληρή δουλειά και οι συμμετέχοντες αποδέχονται με θάρρος την δέσμευση ». Ο Denise Sullivan συμπληρώνει ότι, πρόκειται για τραγούδι ουράνιο τόξο, μια δήλωση αγάπης με όλα τα χρώματα. Κάποιες άλλες ερμηνείες λένε για τις πολλές αποχρώσεις των ανθρώπων. Ο στίχος "My Yellow is this case is Not so Mellow" παραπέμπει στο τραγούδι του Donovan, το "Mellow Yellow" και εξηγεί την αδυναμία του να εκφραστεί με συμβατικό τρόπο. Φυσικά και το μουσικό μέρος βρίθει από πρωτότυπους και πειραματικούς χειρισμούς του Eddie Kramer, στην παραγωγή του τραγουδιού. Τα arpeggios του κιθαρίστα, μαζί το σόλο παίζονται ταυτόχρονα δημιουργώντας έναν "διαστημικό" ήχο. Ουσιαστικά το τραγούδι αποτελεί την επιτομή της άψογης συνεργασίας τεχνικής και συναισθήματος. Αν και μουσική ήταν αυθόρμητη χρειάστηκαν 27 λήψεις για πάρει την τελική του μορφή.
Η μουσική είναι το καλύτερο αντιγηραντικό και οι άνθρωποι που πραγματικά την αγαπάνε, απλά …. πεθαίνουν νέοι, όσο χρονών και να είναι. Σίγουρα, όταν ακούς έναν σχεδόν 70 -χρονο και με 51 χρόνια υπηρεσίας στην μουσική, να βγάζει νέο άλμπουμ, υποψιάζεσαι κάποιο νέο θαύμα της ιατρικής. Αλλά, όταν ακούς τις πρώτες νότες καταλαβαίνεις ότι, το θαύμα αυτό δεν είναι παρά η πίστη στην δύναμη της μουσική και η έκφραση μέσω αυτής.
Ο γεννημένος στο Memphis τουTennessee το 1944, ο Booker T. Jones ή Booker Taliaferro Washington όπως είναι πλήρες το όνομά του, από πολύ μικρός έδειξε το ταλέντο του. Μεγάλωσε στον αριθμό 666 της Edith Ave του Memphis και φρόντισε να μάθει να παίζει, σχεδόν ότι όργανο βγάζει ήχο, από όμποε και σαξόφωνο ως εκκλησιαστικό όργανο. Μόλις στα 18, το 1962 γνώρισε τεράστια επιτυχία με ένα μουσικό κομμάτι που έγινε κλασικό, το Green Onions. Μέσα στον μισό αιώνα της μουσική του δημιουργίας, έχει ασχοληθεί με την μουσική απ’ όλες τις θέσεις, συνθέτης, παραγωγός, μάνατζερ.
Αν και η δισκογραφία του είναι σχετικά μικρή, μόλις 10 άλμπουμ, έχει συνεργαστεί με πάρα πολλούς μουσικούς. Για την συνολική του προσφορά βραβεύτηκε το 2007 με βραβείο Grammy, αλλά και το 2012, το άλμπουμ του, το The Road from Memphis, στα 54th Grammy Awards, βραβεύτηκε σαν Best Pop Instrumental Album, κάνοντας 4 συνολικά τα βραβεία του. Το 2013, στις 25 Ιουνίου κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ, το Sound the Alarm, αποδεικνύοντας πως η διάθεση για μουσική δημιουργία δεν στέρεψε.
`Με το νέο του άλμπουμ επιστρέφει στην Stax Records, με την οποία ξεκίνησε την μουσική του σταδιοδρομία. Έχει αρκετούς guest, μεταξύ αυτών οι Gary Clark, Jr., Estelle, Anthony Hamilton και Vintage Trouble. Εκτός από μία σύνθεση, όλες είναι συνδημιουργίες με τους Bobby Ross Avila και Issiah Avila.
Το άλμπουμ ξεκινάει με το “Sound the Alarm” (featuring Mayer Hawthorne), ένα άκρως ερωτικό-χορευτικό κομμάτι, με ψήγματα του παρελθόντος, αλλά μια πολύ δυνατή νέα πνοή. Το δεύτερο “All Over the Place” (featuring Luke James), μας γυρίζει στο παρελθόν, αλλά αποδεικνύοντας πως η καθαρή soul παραμένει αγέραστη. Τα πνευστά έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Το “Fun” ακολουθεί, ακριβώς όπως είναι και ο τίτλος του, υπενθυμίζει στον ακροατή γιατί το άλμπουμ κυκλοφόρησε μέσα στο καλοκαίρι, ιδανική επιλογή για έναν dj να ξεσηκώσει κόσμο να χορέψει. Το “Broken Heart” (featuring Jay James) ρίχνει τους τόνους κινούμενο σε ασφαλή πλαίσια ενός soul ερωτικού τραγουδιού.
Το επόμενο “Feel Good” αλλάζει εποχή, σαν τον dr Who, φέρνοντας μας σε σημερινά beat και βάζοντας σταγόνες acid jazz. Αποτέλεσμα να βγαίνει ένας νέος ήχος, είναι το πρώτο instrumental του δίσκου. Το πρώτο μισό κλείνει με μια ακόμα μπαλάντα, το “Gently”, μάλλον μέτρια θα την χαρακτήριζα. Το “Austin City Blues” (featuring Gary Clark, Jr.) δείχνει την μουσική του εμπειρία, με λίγες νότες και λιτή μουσική πλάτη δημιουργεί ένα καταπληκτικό μουσικό κομμάτι, το δεύτερο instrumental του δίσκου. Αν και μου θυμίζει κάτι, με μεγάλη επιτυχία ανακατεύει μουσικά είδη. Το “Can’t Wait” (featuring Estelle) ξεκινάει με χορωδία και με ένα απαλό beat ξανά μας φέρνει στο σήμερα με τα γυναικεία φωνητικά να είναι η βάση του τραγουδιού.
Το “66 Impala” (featuring Sheila E., Poncho Sanchez), συνεχίζει στα απλά beat, με την μουσική να σε μεταφέρει κάπου στην Καραϊβική ή σε κάποια ελληνική παραλία. Το τρίτο ορχηστρικό κομμάτι έχει σαν βάση τα κρουστά και με ανδρική χορωδία να δίνει έναν άλλο τόνο στο τραγούδι. Το “Watch You Sleeping” (featuring Kori Withers), μπαλάντα που μάλλον περνάει αδιάφορα, με μόνο το αντρικό-γυναικείο ντουέτο φωνητικών να κρατάει κάποιο ενδιαφέρον.
Το προτελευταίο “Your Love Is No Love” (featuring Vintage Trouble) ένα ακόμα αργόσυρτο ερωτικό τραγούδι, με το διακριτικό σόλο να ξεχωρίζει. Και το άλμπουμ κλείνει με την μοναδική αποκλειστική σύνθεση του Booker T. Jones, το “Father Son Blues” (featuring Ted Jones). Το τέταρτο ορχηστρικό μας θυμίζει πόσο μεγάλος μουσικός είναι.
Το πιο καθαρά rythm’n'blues δημιούργημα του σε αυτό τον δίσκο, λίγες σταγόνες soul, απλά λειτουργούν σαν μουσικό μπαχαρικό στην “μπλουζιά” . Το σόλο είναι απλά καταπληκτικό. Σαν σύνολο, το άλμπουμ, όχι μόνο δεν κουράζει, αλλά ακούγεται, χορεύεται, ερωτεύεται. Θυμίζει τις μουσικές ρίζες της σύγχρονης μουσικής, αλλά δεν σνομπάρει το παρόν.
Φρέσκος, παρ’ όλα τα 69 του χρόνια κάνει μάθημα μουσικής λιτότητας, μέσα από καλοκαιρινούς του ήχους.
Σίγουρα οι γυναίκες έχουν την μεγαλύτερη μερίδα στην θεματολογία των ροκ τραγουδιών. Ένα μεγάλο μέρος περιλαμβάνει και ο πόλεμος. Αλλά για να υπάρχουν αυτά, γυναίκες και πόλεμος, βασική προϋπόθεση είναι το χρήμα. Συνήθως ο κάθε καλλιτέχνης έχει μια ενοχική προσέγγιση προς αυτό και αναφέρεται στην σκοτεινή πλευρά του. Αλλά όταν πίσω από την "σκοτεινή πλευρά της σελήνης" υπάρχουν 34 εκατομμύρια πωλήσεις, τότε μάλλον το τραγούδι για το χρήμα, το φέρνει κιόλας. Ίσως τα λόγια περισσεύουν για το αριστούργημα των Pink Floyd, το The Dark Side of the Moon του 1973, όπου βρίσκεται η δημιουργία του Roger Waters, το Money. Το λυρικό μέρος μιλάει για την αρνητική πλευρά του χρήματος. Πολλές φορές ο στίχος "Money, it's a gas" έχει παρερμηνευτεί σαν φόρος τιμής για τα χρήματα, σαν ανάδειξη τους σαν μέσο. Αλλά το χρήμα στον λυρισμό δε μπορεί να χει ιδιαίτερο βάθος και περαιτέρω ανάλυση, θα μπορούσε μόνο να αναφερθεί σαν οικονομική απόδοση ενός τραγουδιού. Αλλά το μουσικό μέρος, όπως άλλωστε σε κάθε σύνθεση της μπάντας, παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον. Οι Roger Waters και David Gilmour δήλωσαν ότι το τέμπο του τραγουδιού είναι κυρίως σε 7/8, αν και γράφτηκε στα 7/4. Στο σόλο όμως. το τέμπο γίνεται 4/4. Αν η παραγωγή είναι κάπως "στεγνή", σαν να ηχογραφήθηκε σε μικρό δωμάτιο, στα φωνητικά δημιουργείται ένα βάθος, λόγω αντήχησης. Αυτό είναι αποτέλεσμα της διπλής ηχογράφησης. Γενικά η μουσική πρόοδος του τραγουδιού βασίζεται σε Rythm'n' blues φόρμες. Αν και το τραγούδι χρεώνεται στον Roger Waters, όλη η μπάντα συνέβαλε στην δημιουργία του με τον Gilmour να είναι υπεύθυνος για την αλλαγή των ρυθμών, αλλά και για το σόλο. Τα πολλά ηχητικά εφέ, ηχογραφήθηκαν πριν και "συναρμολογήθηκαν" με παραδοσιακό τρόπο, ξυράφι και κόψιμο της ταινίας. Ένα γεγονός που ήταν αρκετά χρονοβόρο, καθώς τα ψηφιακά μέσα ήταν ανύπαρκτα τότε. Και τα εφέ δημιουργούνταν με τρόπο, πολλές φορές, με τραγελαφικό τρόπο. Στην παραγωγή συμμετείχε ο πολύς Alan Parsons, τρία χρόνια πριν δημιουργήσει το δικό του Project. Μαζί με το "Us And Them," είναι τραγούδι που χρησιμοποιήται σαξόφωνο. Οι στίχοι του αναφέρονται και στην ταινία The Wall, στην σκηνή όπου, ο Pink πιάνεται από τον δάσκαλό του να γράφει ποιήματα στην τάξη. Ο δάσκαλος αρπάζει το γραπτό του και διαβάζει δυνατά στην τάξη, με σκοπό να το σαρκάσει και να ταπεινώσει τον ήρωα. Το ποίημα είναι ένα τετράστιχο από το Money.
Η Καλιφόρνια έβγαλε κατά καιρούς μεγάλα και ποιοτικά punk rock groups ειδικά την περίοδο 1977-1983 αμέτρητα συγκροτήματα ξεπήδησαν από όλη την πολιτεία της Καλιφόρνια ειδικά βέβαια από το Λος Άντζελες .. Οι Agent Orange ξεκίνησαν από την Orange Country εξ' ου από πήραν το όνομα τους ..Το 1979 στο πρώτο EP που κυκλοφόρησαν βρίσκεται ένας από τους κορυφαίους punk rock ύμνους όλων των εποχών το τραγούδι Bloodstains .. ένα πραγματικά classic & must τραγούδι για όσους θέλουν να ξεκινήσουν την άλφα - βήτα της Punk μουσικής .. Οι Αgent Orange μπορεί κατά βάση να ήταν μια punk rock μπάντα αλλά είχαν τις ρίζες τους και στην Surf μουσική , ενδεικτικό σε αυτό είναι στον πρώτο τους δίσκο το 1981 "Living In Darkness" θα διασκευάσουν 3 από τα κλασικότερα ορχηστρικά κομμάτια της Surf μουσικής ... To Pipeline των Chantays , Το Miserlou των Dick Dale and his Deltones και το Mr. Moto Belairs ... Αλλά εκτός των Surf classics θα διασκευάσουν και το 1983 ένα Rock classic το Somebody To Love τραγούδι που πρωτοηχογραφήθηκε το 1966 από τους Great Society το προηγούμενο συγκρότημα δηλαδή της Grace Slick και θα το πάρει μαζί όπως συνηθίζουμε να λέμε σε τέτοιες περιπτώσεις στους Jefferson Airplane θα το ηχογραφήσουν το 1967 για να γίνει ένα από τα θρυλικότερα και κλασσικότερα τραγούδια στην ιστορία της Rock μoυσικής .....
.jpg)
