Led Zeppelin - Αφιέρωμα (μέρος 2ο)

Η δόξα και το χρήμα, με όλα τα επακόλουθά της, που απολαμβάνει μια μπάντα, είναι συνέπεια πολλών παραγόντων, που φτάνουν μέχρι και τη σφαίρα του ανεξήγητου και και αόρατου. Η μαγεία που εκπέμπει ένα μεγάλο συγκρότημα, για του φονταμενταλιστές είναι προϊόν κάποιου Σατανικού όντος. Αλλά, είναι γεγονός ότι υπάρχουν πολλά "αόρατα" πρόσωπα πίσω από την επιτυχία και την ανάδειξη του γκρουπ. Αυτοί μπορεί να είναι οι παραγωγοί, μουσικοί φίλοι, πολύ κοντινοί  έως ανυποψίαστοι και άσχετοι με την μουσικοί άνθρωποι. Όμως, όπως πίσω από έναν επιτυχημένο άντρα υπάρχει μια σπουδαία γυναίκα ή και αντίστροφα, πίσω από μια πετυχημένη μπάντα υπάρχει πάντα ένας σπουδαίος μάνατζερ. Που ουσιαστικά λειτουργεί σαν φύλακας άγγελος ή κάποια αόρατη κινητήρια δύναμη. 
Οι Led Zeppelin είχαν ως μάνατζερ τους, τον δαιμόνιο και έναν από τους πιο σκληρούς και αδίστακτους μάνατζερ στην ιστορία του ροκ σε θέματα διαπραγματεύσεων,  τον Peter Grant ,o oποιος και θα τους εξασφάλιζε με το καλήμερα ένα συμβόλαιο 143.000 δολάρια με όλο το πόσο μάλιστα, προκαταβολικά δοσμένο από την εταιρεία δίσκων Atlantic..Η συμφωνία αυτή αποτέλεσε  τότε, την μεγαλύτερη αμοιβή που δόθηκε ποτέ σε πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα, ενώ την καθιστούσε ακόμα πιο σπουδαία το γεγονός, ότι η Atlantic Records τους υπέγραψε χωρίς καν να τους έχει ακούσει πρώτα Επιπλέον οι όροι του συμβολαίου ήταν ανήκουστοι για τότε και εξακολουθούν να είναι εξίσου και για σήμερα. Μεταξύ των άλλων  έδινε την δυνατότητα στους Zeppelin, να κυκλοφορούν μόνο ότι αυτοί θα ήθελαν, χωρίς καμιά παρέμβαση της εταιρείας  και στην χρονική στιγμή που αυτοί θα το επιθυμούσαν. Θα είχαν τον απόλυτο έλεγχο για το ποιο η ποια κομμάτια θα έβγαιναν ως single,  την επιμέλεια των εξώφυλλων των δίσκων τους και το πότε θα αποφάσιζαν να βγουν σε περιοδεία, ενώ παράλληλα τους έδινε την δυνατότητα ελέγχου και των πνευματικών δικαιωμάτων, μέσω της εταιρείας Superhype, που οι ίδιοι δημιούργησαν. Η φράση ηγεμονικό συμβόλαιο είχε βρει την πλήρης της εφαρμογή.
 Η πρώτη τους βρετανική περιοδεία ξεκίνησε στις 4 Οκτωβρίου του '68, αρχικά  φέροντας ακόμα το όνομα Τhe New Yardbirds . Θα παίξουν το πρώτο τους Live ως Led Zeppelin στις 25 του ίδιου μήνα στο πανεπιστήμιο του Surrey. O tour manager τους, ο Richard Cole, ο οποίος θα δέσποζε από τότε και στο εξής σε όλη τους την συναυλιακή καριέρα, οργανώνει αμέσως την πρώτη τους Αμερικάνικη τουρνέ, στο τέλος της ίδιας χρονιάς. Η πρώτη τους εμφάνιση επί αμερικανικού εδάφους, θα γίνει πραγματικότητα στις 26 Δεκεμβρίου του 1968 στο Ντένβερ και ο πρώτος τους δίσκος, με τίτλο  το όνομά τους, θα κυκλοφορούσε  στις 12 Ιανουαρίου του 1969. Θα πάει στο νούμερο 10 του κατάλογου τω επιτυχιών του Βilboard και νούμερο 6 στα βρετανικά τσαρτς, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. 
Το ύφος τους έμελλε να καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τις μουσικές εξελίξεις στον σκληρό ήχο. Περιείχε ανεπανάληπτα κιθαριστικά ριφς ψυχεδελικού μπλουζ, με απίστευτα ρυθμικά μέρη, groovy τύμπανα, μοναδικά φωνητικά και ψήγματα βρετανικής φολκ. Όλα τα παραπάνω τον κατέστησαν έναν δίσκο ορόσημο στο Hard rock, που μόλις τότε ξεκινούσε,  ενώ αποτέλεσε χρυσή επιρροή και για το Heavy Metal, που θα ακολουθούσε την επόμενη δεκαετία. Στην διάρκεια  της πρώτης τους χρονιάς ως συγκρότημα, θα ολοκληρώσουν 4 συνεχόμενες τουρνέ, τόσο επί του βρετανικού, όσο και επί αμερικάνικου εδάφους, δίνοντας μια μυθική διάσταση στις ζωντανές τους εμφανίσεις,  ενώ το κερασάκι στην τούρτα θα ήταν η κυκλοφορία και του δεύτερου LP τους, με τίτλο Led Zeppelin II.
Το Αερόπλοιο ήταν ήδη ασταμάτητο.....

Dimitris Komninos

Jacek Maniakowski

Pink Floyd - Run Like Hell

Η επίτευξη στόχου ενός ποιήματος είναι να βρει, αυτός που το διαβάζει,  ένα κομμάτι του εαυτού του σ' αυτό ή ακόμα και τον ίδιο του εαυτό. Και στην πραγματικότητα ο κάθε καλλιτέχνης δημιουργός είναι απλό διάμεσο για μια ιδέα, ενσαρκώνοντας κάποιο συλλογικό αρχέτυπο ή ακόμα και ασυνείδητο. Αυτή την επιτυχία ή κατά κάποιον τρόπο επίτευξη, έκανε κατά καλύτερο τρόπο το μοναδικό  The Wall, των Pink Floyd. Συνδέοντας μουσικά δύο δεκαετίες, στην χρονική τους ένωση, το concept του λυρικά, είναι ένα κοινωνικό σχόλιο, αλλά και μια προφητική ματιά στο μέλλον, που ήδη συμβαίνει. 
Το "Run Like Hell", που οδεύει προς την λύτρωση, του κεντρικού ήρωα της ροκ όπερας, αλλά καλύτερος όρος θα ήταν ροκ Τραγωδία, μια που έχει πιο πολλά κοινά στοιχεία με το αρχαίο ελληνικό θεατρικό είδος. Η δημιουργία του Roger Waters, που συνεχίζει το λυρικό μέρος, όπως και σε όλο το άλμπουμ και του  David Gilmour, που έγραψε την μουσική, είναι η τελευταία από τις τρεις συνεργασία των δύο μουσικών στο άλμπουμ, αλλά και γενικά. Τα φωνητικά ανήκουν εξ ολοκλήρου στον  Waters και είναι αποτέλεσμα χρήσης δύο μικροφώνων στην ηχογράφηση. Μοναδικό είναι και το σόλο, αλλά από τα πλήκτρα του  Rick Wright. 
Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της βρετανικής art rock μπάντας, χρησιμοποιεί, όπως και τα υπόλοιπα του δίσκου, πολλά ηχητικά εφέ. Μεταξύ αυτών ακούγονται βήματα κάποιων που τρέχουν, φρενάρισμα των λάστιχων αυτοκινήτου, το παρανοϊκό γέλιο του ήρωα ακόμα και κραυγή αετού. Φυσικά και οι φωνές του πλήθους που φωνάζουν Pink Floyd! και  Hammer!. Όταν τελειώνει το τραγούδι, οι τελευταίοι στίχοι αναπαράγονται από το synthesiser του Rick Wright. Η κανονική διάρκεια του ήταν πολύ μεγαλύτερη, από αυτήν του άλμπουμ, αλλά λόγω της περιορισμένης χωρητικότητας των δίσκων βινύλιου, έπρεπε να κοπεί. Έτσι η φράση You better run like hell ποτέ δεν ακούγεται στην εκτέλεση του άλμπουμ. 
Το λυρικό μέρος είναι συνέχεια της ιστορίας του κεντρικού ήρωα του άλμπουμ, του Pink. Σε αυτό τραγούδι οι στίχοι περιστρέφονται γύρω από τις φαντασιώσεις του. Η φιγούρα που φαντάζεται πως είναι ο ήρωας,   είναι αυτή ενός δικτάτορα, που παραπέμπει στον Χίτλερ. Τα γεγονότα που περιγράφει είναι μια σαφής αναφορά στο  Kristallnacht, την  Νύχτα Των Σπασμένων Κρυστάλλων, που έλαβε χώρα στις 9 του Νοέμβριου του 1938. Αποτέλεσμα ήταν να καταστραφούν 7,500 επιχειρήσεις, που άνηκαν στους Εβραίους, 177 συναγωγές και σκοτώθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι, που δεν τηρούσαν τα ναζιστικά χαρακτηριστικά. Και όλα αυτά από μαινόμενο και βουτηγμένο στην παράνοια πλήθος, που απλά εκτέλεσε τις εντολές του καγκελάριου τους. Αυτή την τρομοκρατία επιβάλει και ο ήρωας στους οπαδούς, μέσα πάντα μέσα στο παραλήρημα του μυαλού του.
 Ο παραγωγός Bob Ezrin έπεισε την μπάντα να χρησιμοποιήσετε ένα beat Disco, κάνοντας πιο ελκυστικό τον ήχο. Φυσικά οι δύο δημιουργοί θα μπορούσαν αργότερα να χρησιμοποιήσουν την ηχογραφημένη κανονικής διάρκειας εκτέλεσή του, αλλά το μίσος που ένιωθαν ένας απέναντι στον άλλο, δεν τους επέτρεπε να μιλήσουν καν μεταξύ τους. Μετά την φυγή του Waters, σε ζωντανές εμφανίσεις, τα φωνητικά έκανε ο Gilmour, παίζοντας το τραγούδι συνήθως σαν encore. Η μεγαλύτερη αποθέωση σε ζωντανή εμφάνιση γνώρισε το τραγούδι στις 21 Ιουλίου του 1990, στην συναυλία που δόθηκε για να γιορτασθεί η πτώση του τοίχους του Βερολίνου, όπου 200 000 κόσμο ζητωκραύγαζε όταν ξεκίνησε να παίζει το κομμάτι. 
Το σύμβολο το δύο διασταυρωμένων σφυριών, που φαίνεται στην ταινία, είναι δημιουργία του Gerald Scarf. Ο καλλιτέχνης είχε αναλάβει το animation μέρος της ταινίας και το πρόβλημά του να αναπαραστήσει έναν στρατό από σφυριά να κάνει βηματισμό, έγινε και λύση, καθώς κατάλαβε ότι, τα διασταυρωμένα σφυριά, φαίνονται σαν πόδια. Έτσι και γεννήθηκε και το σύμβολο. 

Jacek Maniakowski

W.A.S.P.- Animal (Fuck Like a Beast)

Το rock'n'roll  πάντα φλέρταρε και φλερτάρει με το απαγορευμένο. Ο κάθε περιορισμός και λογοκρισία μιας υποκριτικής άρχουσας κάστας, ήταν και είναι στόχος  για παραβίαση κάθε αυθεντικού ρόκερ. Πέρα από πολιτικά, ή αυτά που συνοδεύουν κάποια πολιτική κίνηση, τα ροκ τραγούδια είναι πάντα στόχος λογοκριτικών διώξεων. Όμως ο έρωτας, όπως η μουσική μπορούν να περιοριστούν μόνο για λίγο και κάθε απαγόρευση ουσιαστικά την απογειώνει και λειτουργεί σαν λάδι στην φωτιά. 
Ακόμα και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπάρχουν λέξεις, που ουσιαστικά είναι ταμπού, αλλά και αιτία να μπλοκαριστεί και ένας λογαριασμός ή προφίλ. Αλλά στην ροκ και ιδιαίτερα στην σκληρή της έκφραση, αυτά μπορεί να είναι αιτία για μπλοκάρισμα ή περιορισμό της κυκλοφορίας ενός σινγκλ, όμως και εγγύηση επιτυχίας και δωρεάν διαφήμισης. Οι  W.A.S.P. του  Blackie Lawless μπήκαν στην Heavy Metal σκηνή αποφασισμένοι να προκαλέσουν. Ο πρώτος και ομώνυμος τους δίσκος, έβαλε την μπάντα από το Los Angeles πολύ γρήγορα στις καρδιές των οπαδών της σκληρής μουσικής. Το πρώτο σινγκλ ήταν το ίδιο προκλητικό, όσο και εμφάνιση της μπάντας. Η δημιουργία του ίδιου του φρόντμαν, το Animal (Fuck Like a Beast) του 1984 , από την πρώτη στιγμή συγκρούστηκε με την λογοκρισία. 
Ο τίτλος του, παρά λίγο να του στοιχίσει την συμμετοχή του στο άλμπουμ, επειδή η  Capitol Records δεν ήθελε να διακινδυνεύσει την κυκλοφορία στις μεγάλες αλυσίδες διακίνησης δίσκων. Η λύση βρέθηκε με την κυκλοφορία του σινγκλ μόνο στην Ευρώπη και σε μια μαύρη συσκευασία και με αυτοκόλλητο που είχε την προειδοποίηση για τους στίχους του τραγουδιού. Φυσικά κανένα κανένας πολιτικός δεν κυκλοφορεί με την προειδοποίηση της ακαταλληλότητας του, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Τελικά κυκλοφόρησε από την ανεξάρτητη Music For Nations, αφού η Capitol Records δεν ανέλαβε να το κυκλοφορήσει, με ένα εξώφυλλο ακόμα πιο προκλητικό. 
Οι στίχοι του δεν χρειάζονται ιδιαίτερη επεξήγηση, καθώς ο τίτλος του τραγουδιού τα λέει όλα. Έχει την τιμή να βρίσκεται στο Νο 9 της λίστας του Parents Music Resource Center, με τα πιο "βρώμικα" και προς αποφυγή τραγούδια. Για πολύ καιρό, οι στίχοι που το συνόδευαν ήταν οι δυο πρώτοι: "I've got pictures of naked ladies, lying on their beds". Σύμφωνα με ένα άρθρο στο  Kerrang !, το τραγούδι το εμπνεύστηκε ο  Blackie Lawless όταν παρατήρησε  μια φωτογραφία του National Geographic Magazine, όπου ζευγαρώνουν δύο λιοντάρια. Ο ίδιος όμως ο δημιουργός λέει μια διαφορετική εκδοχή για την πηγή έμπνευσης του τραγουδιού. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι ο κωμικός Sam Kinison, που άνοιγε τις πρώτες τους συναυλίες στο  Troubadour του West Hollywood. Το νούμερο του περιλάμβανε ένα σκετσάκι για την υποτιθέμενη γυναίκα του, που απαιτούσε από αυτό να είναι ένα θηρίο, λόγω της ακόρεστης σεξουαλικής της όρεξης.
 Μετά το νούμερο το πρώτο τραγούδι των  W.A.S.P., που κυκλοφόρησε ήταν σχεδόν έτοιμο. Φυσικά η συνέχεια είναι γνωστή για το Αμερικάνικο one man συγκρότημα... απλά Fucks Like a Beast.... 

Jacek Maniakowski

Led Zeppelin - Αφιέρωμα (μέρος 1ο)

Το χτίσιμο με πέτρα (rock) είναι μια διαδικασία που χρειάζεται κόπο, υπομονή, γνώση, αλλά και ταλέντο και φαντασία. Η πρώτη φάση αυτής της διαδικασίας είναι ή εύρεση των σωστών πετρών  (rock) και εδώ χρειάζονται οι παραπάνω ικανότητες. Η ομοιότητες με την δημιουργία μιας ροκ μπάντας είναι παραπάνω από φανερές, απλά αλλάζει το αντικείμενο. Αλλά το πιο δύσκολο είναι χτίσιμο μιας γέφυρας, από τα πιο σημαντικά ανθρώπινα κατορθώματα, μιας που ενώνει..... και σαν γενική έννοια. Και ουσιαστικά αυτή κατασκευή στηρίζεται σε σε μια κεντρική πέτρα  (rock). Και θα μπορούσε αυτός ο ρόλος να δοθεί στους Led Zeppelin, που γεφύρωσαν την Hard Rock την Ryth'n'Blues μουσική. Αλλά και ο τίτλος του ποντίφικα (λατ. γεφυροποιός) δεν θα ήταν άστοχος 

Η παροιμία κάθε εμπόδιο για καλό και στο rock n roll ...έχει επιβεβαιωθεί άπειρες φορές.  Έτσι και στην περίπτωση των NEW YARRDBIRDS η άρνηση του Terry Reid να αναλάβει την θέση του τραγουδιστή, έφερε τον νεαρό τότε Robert Plant με τα κατάξανθα σγουρά μαλλιά και την υπέροχη φωνή,  στο σχήμα που  λίγους μίνες αργότερα έμελλε να αποτελέσει ένα από τα σπουδαιότερα και ΠΙΟ ΕΠΙΔΡΑΣΤΙΚΑ ροκ γκρουπ όλων των εποχών, τους Led Zeppelin. 
Τον Οκτώβριο του 1966, η φυγή του Jeff Beck από το συγκρότημα των Yardbirds προήγαγε τον έτερο κιθαρίστα Jimmy Page σε δεσπόζουσα μορφή του group. Το 1968 αποφασισμένοι να διαλυθούν οι yardbirds, θα δώσουν την τελευταία τους συναυλία στο Luton. Όμως το συμβόλαιο που είχαν υπογράψει, τους υποχρέωνε σε μια σειρά εμφανίσεων σε σκανδιναβικό έδαφος. Έτσι ο ντράμερ Jim Mc carty και ο τραγουδιστής Keith Relf  θα δώσουν την συγκατάθεση τους στους Jimmy Page και Cris Dreja να μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν το όνομα  yardbirds, ώστε να ολοκληρώσουν την παραπάνω υποχρέωση. Έγινε κρούση από τον Jimy Page στον τραγουδιστή Τerry Reid ο οποίος όμως αρνήθηκε, αλλά πρότεινε τον νεαρό και πολλά υποσχόμενο τραγουδιστή των Band of Joy Robert Plant. Ο τελευταίος θα έφερνε στο σχήμα και τον ντράμερ από τους Band of Joy, τον  John Bonham. Λίγες μέρες πριν την έναρξη όμως, αυτής της σκανδιναβικής περιπέτειας, ο Dreja θα αποχωρούσε και την θέση του θα έπαιρνε ο παλιός γνωστός του Jimy Page, από τις μέρες που και οι δυο ήταν sessions μουσικοί, ο μπασίστας,  αλλά και ικανότατος οργανίστας,  John Paul Jones. Η μοίρα είχε ήδη αποφασίσει.....
Στις 12 Αυγούστου του 1968, οι τέσσερις τους (Page -Plant-Jones και Bohnam) θα έκαναν την πρώτη τους πρόβα σε ένα υπόγειο στουντιάκι στην Gerrard Street, στην σημερινή Chinatown του Λονδίνου, παίζοντας την διασκευή του train kept a rollin, ένα παλιό blues κομμάτι σε μια oόμως πιο  rockabilly εκδοχή του,  όπως αυτή του Johny Burnette. Πριν φύγουν για την σκανδιναβική περιοδεία, θα πάρουν μέρος στις ηχογραφήσεις του άλμπουμ Three Week Hero, του P.J. Proby με το τραγούδι  Jimi`s Blues και με τον Robert Plant να παίζει harmonica. Αυτή είναι και η πρώτη τους ηχογράφηση ως τετράδα.  Το συγκρότημα θα ολοκληρώσει με μεγάλη επιτυχία αυτήν την περιοδεία, παίζοντας για πρώτη φορά ζωντανά στο Gladsaxe της Δανίας στις 7 Σεπτεμβρίου του 1968.
Στο τέλος του ίδιου μήνα θα μπουν σε στούντιο, για να ηχογραφήσουν το πρώτο τους άλμπουμ, με έξοδα του Jimy Page. Mε την ολοκλήρωση του δίσκου όμως, θα αναγκαστούν να αλλάξουν το όνομα του συγκροτήματος, μετά την αγωγή του Cris Dreja ο οποίος επέτρεπε μόνο στον Page την χρήση του the new yardbirds. Αλλάζουν σε Led Zeppelin, νονός του νέου ονόματος ο ντράμερ των who, Keith Moon, με τον οποίο παλιότερα ο Jimy Page, είχαν σχεδιάσει την δημιουργία ενός σούπερ γκρουπ με το ίδιο όνομα, σχέδιο που δεν πραγματοποιήθηκε όμως  ποτέ...... 

Dimitris Komninos

Jacek Maniakowski

The Cure - Three Imaginary Boys.

Ένα συγκρότημα που όλοι γνωρίζουν όσοι ασχολούνται με τη Rock μουσική με την ευρύτατη έννοια.
Στην όλη καριέρα τους έχουν περάσει πολλά στάδια από μουσικούς προσανοτολισμούς ξεκινώντας με Post-Punk ήχο, αργότερα γίνανε Dark Wave & Gothic και στη συνέχεια από το 1984 και μετά Alternative Rock και με πολλές Pop ''πινελιές''.
Εμάς μας ενδιαφέρει η πρώτη εποχή τους η Post-Punk & το ντεμπούτο Album τους Three Imaginary Boys.
Όταν ξεκίνησαν το 1976 ονομαζόταν αρχικά Easy Cure και ήταν μια τυπική Βρετανική Punk Rock μπάντα,μάλιστα είχαν κυκλοφορήσει το 1977 και ένα EP.
Ο ηγέτης τους,κιθαρίστας,τραγουδιστής και συνθέτης Robert Smith το άλλαξε σε απλά Cure για να είναι πιο πιασάρικο για New Wave μπάντα.
Αυτός ο δίσκος αρέσει σχεδόν σε όλο το ευρύ κοινό της New Wave και Post-punk μουσικής και φυσικά στους φανατικούς των Cure για τους απλούς κατανοητούς λόγους..την αμεσότητα και την απλότητα των τραγουδιών και ήχου του.
Πολλά τραγούδια ξεχωρίζουν έντονα όπως το 10¨15 Sutarday Night & το αμέσως αναγνωρίσιμο Fire Cairo το εκρηκτικό punk rock δίλεπτο διαμάντι Grinding Halt και το πρώτο single τους ήταν το 1978 το τραγούδι Killing An Arab αλλά λόγω υποψιών για ρατσιστικά υπονοούμενα κόπηκε από τον δίσκο και κυκλοφόρησε το 1980 στη συλλογή-άλμπουμ Boys Don't Cry.

Gary Lexicondevil

Art rock

Το κτίσιμο ενός σπιτιού, όσο και μοναδική κατάληξη να έχει, προϋποθέτει πάντα σκάψιμο και τοποθέτηση κάποιου θεμέλιου rock (λίθου). Αυτή ουσιαστικά είναι η βάση της σημερινής μουσικής. Η progresive rock ξεκινάει να κτίζει πάνω σε αυτό το θεμέλιο. Η ομορφιά της βρίσκεται και στην ποικιλία της αλλά η αναγνώριση αυτής σίγουρα χρειάζεται ενός είδους μουσικού χάρτη. Και αυτός είναι, ακριβώς ο λόγος διαχωρισμού των μουσικών, προσδιορισμός και διευκόλυνση στην αναζήτηση.

Ίσως για τους "μη μυημένους" ο όρος progresive rock να φαίνεται περιοριστικός, αλλά ουσιαστικά είναι αυτός, που ανοίγει τον δρόμο για νέες μουσικές "γαίες" και το βάπτισμα τους με κάποιο όνομα είναι αναγκαίο, για καθαρό προσανατολισμό. Για να πας άφοβα εκεί που δεν πήγε ποτέ άλλο συγκρότημα.... αυτό το μότο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν φράση προσδιορισμού αυτής της μουσικής. Και ο πρώτος προορισμός σ' αυτό το ταξείδι είναι το Art rock. Το βάπτισμα και η πρώτη χρήση αυτού του όρου πραγματοποιείται το 1968, αν και πρώτη του εμφάνιση σαν μουσικό είδος έγινε λίγα χρόνια νωρίτερα.

Η ταύτιση της Art rock με την progresive rock είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο, αλλά υπάρχει μόνο ένα μικρό μέρος της αλήθειας σ' αυτό. Η πόρτα της progresive rock άνοιξε με την Art rock, αλλά η εξέλιξή της είναι ακόμα πιο πολύπλοκη. Σαν αρχή της μπορούμε να θέσουμε τους The Beatles και The Beach Boys, που ήθελαν να διευρύνουν τους ορίζοντες της rock'n'roll μουσικής. Οι πρώτοι προσθέτοντας πολλά ορχηστρικά στοιχεία, αλλά και όργανα που δεν συμβάδιζαν με τις κλασικές rock'n'roll φόρμες. Οι δεύτεροι απλά έφτιαξαν ένα concept album, το Pet Sounds, το οποίο άρχισε να ανακαλύπτει διόδους πειραματισμού. Και οι δύο μπάντες δίνουν τα πρώτα στοιχεία του επερχόμενου μουσικού είδους: Προσθήκη άλλων οργάνων και πειραματισμός.

Επίσης, κάπου στην βροχερή Σκωτία μια μπάντα με το όνομα 1-2-3, αργότερα Clouds, άρχισε να δίνει νέες δομές και διαφορετικά τέμπο στις συνθέσεις της, δίνοντας παράλληλα και κατεύθυνση σε γκρουπ όπως Yes, King Crimson και The Nice. Την ίδια περίπου εποχή ο Frank Zappa με τους Mothers of Invention κάνει ουσιαστικά την έκρηξη στην άλλη όχθη του ατλαντικού. Με το άλμπουμ του Freak Out! δίνει το έναυσμα να ξεκινήσει το μουσικό ρεύμα και στην Αμερική. Πλήθος συγκροτημάτων ξεφυτρώνει, ανακατεύοντας το rock'n'roll με folk, jazz, συμφωνική μουσική με προσθέσεις αντικειμένων που μπορούν να βγάλουν ήχο.

Η Art rock συνεχώς ανανεώνεται, ένα χαρακτηριστικό της progresive rock γενικά. Αν και δεν έφτασε ποτέ να είναι δημοφιλής όσο στις αρχές του '70, παρέμεινε πάντα στα ψηλά μουσικά standards. Νέα γκρουπ γεννιούνται συνεχώς και άλμπουμ βγαίνουν κατά καιρούς, που άνετα μπορούν να υιοθετήσουν τον όρο αυτό.

Jacek Maniakowski

New Model Army - 51st State

Οι New Model Army, είναι ο τρόμος του κάθε οδοντιάτρου και ο λόγος είναι η, σχεδόν φανταστική, οδοντοστοιχία του τραγουδιστή και κιθαρίστα του γκρουπ Justin Sullivan. Αλλά ένα ακόμα χαρακτηριστικό τους είναι ο έντονος σαρκασμός στους στίχους τους, με καίρια κοινωνικό-πολιτικά μηνύματα. Ο ιδιότυπος λυρισμός τους, μέσα από τα κομμάτια τους, έχει αφήσει και αυτό ένα αρκετά μεγάλο στίγμα στην ροκ σκηνή. Ένα από αυτά είναι και το 51st State.

Το τραγούδι βρίσκεται στο album The Ghost of Cain, το τρίτο τους από την χρονιά του 1986. Η μουσική είναι του συγκροτήματος, αλλά οι στίχοι ανήκουν στην Ashley Cartwright από τους The Shakes. Μέσα από τον σαρκασμό τους διαμαρτύρονται για την πολιτική της Margaret Thatcher, που ουσιαστικά ήταν ένα κακέκτυπο της πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι σαρκαστικές αναφορές στην W.A.S.P. (White Anglo-Saxon Protestants), επικρίνουν τον ρατσιστικό τρόπο λειτουργίας αυτής της οργάνωσης. Το μεγαλύτερο της επίτευγμα είναι ο δικαστικό αγώνας που ξεκίνησε ενάντια στην heavy metal, με κύριο κατηγορούμενο τον Dee Snaider των Twisted Sister.

Αν και το τραγούδι ουσιαστικά ακύρωνε κάθε ιδέα για μια περιοδεία στην Αμερική, δεν διατάζουν να κατηγορήσουν τον Αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό. Οι στίχοι δεν είναι γραμμένοι από τον Sullivan, παρατήματα αντιπροσωπεύουν τον χλευασμό στην στην κουακέρικη ανατροφή του.

Jacek Maniakowski