UK Subs..Το να αρχίσουμε να λέμε την ιστορία αυτού του τιτανοτεράστιου συγκροτήματος από το 1976 που ξεκίνησαν μέχρι και σήμερα θα μας πάρει πολλές σελίδες ...Και ποιος δεν τους γνωρίζει και ποιος δεν τους αγαπάει και όχι μόνο οπαδοί του Punk αλλά θα λέγαμε έχουν και οπαδούς από Rock μουσικόφιλους .. Oi UK Subs είναι από τα γκρουπς που σχηματίστηκαν στο Λονδίνο και από τα πολλά γκρουπ που ξεκίνησαν από το Roxy Club του Λονδίνου ένα club θρυλικό οπού ξεπήδησαν 10δες punk groups το 1977 ..άλλα αργότερα κάναν καριέρα ηχογραφώντας albums όπως οι UK Subs και άλλα εξαφανίστηκαν ή απλά ηχογράφησαν ένα μόνο single.... Έτσι λοιπόν το 1979 θα κυκλοφορήσουν μόνο σε single μια διασκευή ενός θρυλικού τραγουδιού της δεκαετίας του 60' και συγκεκριμένα του 1964 από το Βρετανικό Beat/R&b γκρουπ τους Zombies ..Τραγούδι όμως που θεωρείται από τα πρώτα ψυχεδελικά τραγούδια στην ιστορία της Rock μουσικής αν και βεβαία είναι κατά βάση ένα Pop τραγούδι.... Το τραγούδι έγινε πολύ γνωστό το 1977 2 χρόνια πριν από τους Subs από τους Santana αλλά εδώ θα το απολαύσουμε σε μια έκδοση άκρως punk rock 1¨30 λεπτού από το γνωστό τηλεοπτικό show του BBC το Top Of The Pops στα φωνητικά δεν είναι ο βασικός τραγουδιστής ο Charile Harper αλλά ο μπασίστας τότε των uk subs ο Paul Slack ....
Το υποσυνείδητο καταλαμβάνει πάνω από το 90% της μνήμης μας — αλλά και της σκέψης. Το πιο σημαντικό του κομμάτι είναι οι παιδικές μας μνήμες, οι οποίες καθορίζουν την πορεία μας ως ενήλικες. Αυτό, δυστυχώς, το γνωρίζουν καλά οι μεγάλοι διαφημιστές και οι πολυεθνικές, και το εκμεταλλεύονται για να πουλήσουν τα προϊόντα τους.
Αλλά τι συμβαίνει όταν μια παιδική μελωδία μπαίνει κρυφά σε μια pop-rock σύνθεση, μετατρέποντάς την στο πιο εμπορικό μουσικό κομμάτι Αυστραλού καλλιτέχνη; Αν έγινε εσκεμμένα, τότε μιλάμε για σατανικό σχέδιο. Το πιο πιθανό όμως είναι ότι η μελωδία ξέμεινε στο υποσυνείδητο του δημιουργού από τα παιδικά του χρόνια και απλώς ενσαρκώθηκε στην ενηλικίωσή του.
Μεγάλος πρόλογος για ένα τραγούδι των Αυστραλών Men at Work, αλλά μάλλον το αξίζει: μιλάμε για τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία αυστραλιανής μπάντας όλων των εποχών. Το Down Under (ή Land Down Under), μαζί με το άλμπουμ Business as Usual, βρέθηκαν ταυτόχρονα στο Νο. 1 σε Βρετανία και Αμερική το 1982 — έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ.
Το τραγούδι λειτουργεί σαν εθνικιστικός ύμνος για την Αυστραλία, αλλά και ως σχόλιο για τα προβλήματά της, πάντα από μια εθνική σκοπιά. Η δημιουργία των Colin Hay και Ron Strykert σφύζει από αυστραλιανές αργκό εκφράσεις. Το λυρικό μέρος περιγράφει το ταξίδι ενός Αυστραλού, περήφανου για την καταγωγή του, και τις αλληλεπιδράσεις του με κατοίκους άλλων χωρών.
Ορισμένες φράσεις είναι χαρακτηριστικές της κουλτούρας τους:
Fried out Kombi: το VW Kombivan, δημοφιλές στους surfers και hippies.
Head full of Zombie: αναφορά σε είδος μαριχουάνας, γνωστό ως “Zombie Grass”.
Where beer does flow, and men chunder: η λέξη chunder σημαίνει εμετός — περιγραφή μιας τυπικής μέρας σε αυστραλιανό μπαρ.
Η επιτομή της αυστραλιανής ταυτότητας είναι η αναφορά στο Vegemite Sandwich. Το Vegemite είναι μια αλμυρή αλοιφή από εκχύλισμα ζύμης, υποπροϊόν της ζυθοποιίας. Οι Αυστραλοί την καταναλώνουν καθημερινά, και συχνά την κουβαλούν μαζί τους στο εξωτερικό. Πρόσφατες μελέτες έδειξαν και φαρμακευτικές ιδιότητες, κυρίως για καρδιοπαθείς.
Το μουσικό μέρος έχει επίσης ενδιαφέρον. Ο Colin Hay εμπνεύστηκε από ένα μικρό riff του Strykert, ηχογραφημένο σε κασέτα. Συνοδευόταν από κρουστά και ήχους από μπουκάλια με διαφορετική ποσότητα υγρού, δημιουργώντας ποικιλία ήχων. Το κομμάτι ολοκληρώθηκε σε ταξίδι προς τη Μελβούρνη, μαζί με το φλάουτο.
Όμως το φλάουτο riff είχε άλλη έμπνευση — και το 2010, το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Αυστραλίας αποφάσισε ότι παραβίαζε πνευματικά δικαιώματα. Συγκεκριμένα, αντέγραφε δύο μέτρα από το παιδικό τραγούδι Kookaburra Sits in the Old Gum Tree, γραμμένο το 1932 από τη δασκάλα Marion Sinclair.
Η εταιρεία Larrikin Music, που κατείχε τα δικαιώματα, κέρδισε την υπόθεση και οι δημιουργοί του Down Under υποχρεώθηκαν να καταβάλουν 5% των κερδών από το 2002 και εξής. Η Sinclair δεν είχε διεκδικήσει ποτέ δικαιώματα όσο ζούσε, αλλά το τραγούδι της είχε αγαπηθεί από γενιές παιδιών σε κατασκηνώσεις από τη Νέα Ζηλανδία ως τον Καναδά.
Το πιο πιθανό είναι ότι το Kookaburra είχε εντυπωθεί στο υποσυνείδητο του δημιουργού, και απλώς επανεμφανίστηκε ασυνείδητα. Ο Barry Humphries είχε δηλώσει πως το λυρικό μέρος του τραγουδιού ήταν εμπνευσμένο από τον χαρακτήρα του Barry McKenzie — έναν κωμικό Αυστραλό που ταξιδεύει στην Αγγλία κουβαλώντας όλες τις αυστραλιανές συνήθειες.
Ο τίτλος ενός τραγουδιού μπορεί να προδώσει το λυρικό του περιεχόμενο, αλλά δεν είναι και λίγες οι φορές που απλά λειτουργεί ως μια εμπορική παγίδα. Φυσικά, για έναν πραγματικό αναζητητή μουσικής ποιότητας, ο τίτλος είναι κάτι δευτερεύον. Αλλά για έναν μέσο ακροατή, ο τίτλος σίγουρα μετράει. Και ακόμα περισσότερο όταν το όνομα είναι γυναικείο και μπορεί εύκολα να γίνει ένα χρήσιμο εργαλείο στα χέρια ενός επίδοξου και ερωτευμένου κανταδόρου. Και όταν ο τίτλος είναι ένα από τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα ονόματα και η μουσική ευκολοχώνευτη, ακροβατεί ανάμεσα σε ποπ και ροκ, τότε μιλάμε για εγγυημένη επιτυχία.
Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά βρίσκονται στο τραγούδι “Maria” των Blondie, ένα από τα πιο επιτυχημένα comeback στην ιστορία της ροκ μουσικής. Το “Maria” είναι το πρώτο σινγκλ τους μετά το "War Child" του 1982, και το πρώτο Νο.1 τους μετά από 19 χρόνια. Η δημιουργία του keyboardist Jimmy Destri βρίσκεται στο έβδομο άλμπουμ τους, το No Exit. Και φυσικά, πίσω από κάθε όνομα, βρίσκεται και κάποιο πρόσωπο, πραγματικό ή μη. Αν και το πρόσωπο που ενέπνευσε το τραγούδι είναι πραγματικό, είναι κυρίως αφορμή για να γράψει ο Destri για την εφηβική επιθυμία, τον πόθο και τις πρώτες ρομαντικές εμπειρίες. Ο ίδιος δήλωσε ότι το τραγούδι εμπνεύστηκε από την έφηβη κόρη του, η οποία, όπως είχε παρατηρήσει, είχε αρκετούς υποψήφιους γαμπρούς. Στην εφηβεία του, ο Destri δεν μπορούσε να υπερηφανευτεί για τις επιτυχίες του με το αντίθετο φύλο και έτσι τους είδε όλους με συμπάθεια, γράφοντας για τον ρομαντικό πόθο τους.
Η προσφώνηση Ave Maria δεν έχει καμία θρησκευτική υπόνοια, μιας και ο ίδιος ο Destri δηλώνει μακριά από διάφορες θρησκευτικές εκφράσεις. Απλά ήθελε να δώσει έναν τόνο ιερότητας και να δείξει την υψηλή σημασία του εφηβικού αυτού πόθου. Είναι μια υπενθύμιση ότι, παρά τη ρομαντική διάθεση, πρόκειται για έναν συναισθηματικό και έντονο πόθο της ηλικίας, κάτι σχεδόν ιερό στην καρδιά του εφήβου.
Ωστόσο, η τραγουδίστρια της μπάντας, Debbie Harry, κάθε άλλο παρά έφηβη ήταν όταν εκτέλεσε το τραγούδι. Με περασμένα τα 53 της χρόνια, έγινε η μεγαλύτερη σε ηλικία κάτοχος της κορυφής στο Ηνωμένο Βασίλειο, εκτοπίζοντας την Cher και το τραγούδι “Believe”, το οποίο κατείχε αυτό το άτυπο ρεκόρ μόλις μια εβδομάδα πριν. Η Debbie Harry αποδεικνύει ότι η δύναμη της φωνής και της εικόνας της μπορεί να διατηρηθεί ανεξαρτήτως ηλικίας.
Ο στίχος "...like a millionaire/walking on imported air" είναι από ένα παλιότερο τραγούδι των Blondie, το “Walk Like Me” του 1980, που επίσης είναι δημιουργία του Destri. Η αναφορά σε αυτόν τον στίχο μέσα στο “Maria” αποτελεί μια αναδρομή στο παρελθόν και μία μουσική σύνδεση με την προηγούμενη δημιουργία της μπάντας, ενισχύοντας την αίσθηση της συνέχειας στη μουσική τους.
Οι Adolescents είναι ένα από τα κορυφαία punk συγκροτήματα και αγαπημένο του υποφαινόμενου ...ξεκίνησαν το 1980 από την Καλιφόρνια όπου το 1981 κυκλοφορήσαν τον πρώτο ομώνυμο δίσκο τους που έχει μείνει μέχρι και σήμερα ένας κλασσικός και πολύ αγαπητός δίσκος σε μεγάλο κομμάτι του Punk κοινού παγκοσμίως θα λέγαμε ... Σχεδόν αμέσως μετά την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ οι Adolescents θα διαλυθούν με τα μέλη τους να εισέρχονται σε διάφορα άλλα γκρουπ της Καλιφόρνια .. Όμως το 1986 θα έρθει η επανένωση ηχογραφώντας άλλα 2 άλμπουμ , στο πρώτο το 1987 με τίτλο Brats In Battalions θα διασκευάσουν και με ένα ξεχωριστό τρόπο όπως μια punk μπάντα ξέρει να κάνει ένα μυθικό τραγούδι το House Of The Rising Sun. Ένα παραδοσιακό Αμερικάνικο τραγούδι που μιλούσε για ένα μπουρδέλο στην Νέα Ορλεάνη...τραγούδι που θα το πουν δεκάδες καλλιτέχνες και συγκροτήματα όπως οι Leadbelly , Bob Dylan , Joan Baez και φυσικά η εκτέλεση του 1964 από τους Animals .. Επίσης μια ακόμη ξεχωριστή διασκευή είναι αυτή από την Ψυχεδελική Χαρντ Ροκ Αμερικάνικη μπάντα τους Frijid Pink από την χρονιά του 1970 .. προσωπικά πιστεύω είναι η καλύτερη εκτέλεση του τραγουδιού από όλες που έχουν ηχογραφηθεί και άμα δεν έχει τύχει να το έχετε ακούσει αξίζει να ψάξετε να ακούσετε την διασκευή των Frijid Pink. Και όπως φυσικά να μην φεύγουμε από το θέμα μας και η εκδοχή των Adolescents είναι πραγματικά μια πάρα πολύ καλή επιλογή για ακρόαση σε αυτό το τραγούδι θρύλος ...
Κάποιος είχε πει, ο πόλεμος είναι μια αντρική υπόθεση, αλλά η πρόκληση του γυναικεία. Αλλά ουσία είναι, ότι μετά την γυναίκα, από τα πιο δημοφιλή θέματα της ροκ είναι και ο πόλεμος. Συνήθως σε μορφή καταγγελίας του, αλλά όχι μόνο. Η δεκαετία του 70, λόγω του πολέμου του Βιετνάμ κυρίως, έδωσε κάμποσα αριστουργήματα με αυτήν την θεματολογία. Κι αν λάβουμε υπ' όψη το ρητό, που λέει ότι, ο πόλεμος είναι το σεξ της ιστορίας, οι αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες έχουν προσφέρει εδώ και κάποιες δεκαετίες, με τον "ερωτισμό" τους, αρκετό υλικό για τραγούδια. Οι System of a Down, εκτός από τον πρωτοπόρο τους ήχο, έχουν και πολύ κοφτερή πένα και δεν διστάζουν να ασχοληθούν με πολιτικά θέματα. Ουσιαστικά, το "B.Y.O.B." (Bring Your Own Bombs) είναι ένα αντιπολεμικό πολιτικό τραγούδι. Η δημιουργία των Serj Tankian (στίχοι) και Daron Malakian( μουσική και στίχοι), βρίσκεται στο τέταρτο τους άλμπουμ το Mezmerize του 2005. Το λυρικό μέρος αναφέρεται στον πόλεμο του Ιράκ, αλλά με πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Οι αναφορές σε πρόσωπα, όπως η Barbara Bush, είναι σχεδόν ποιητικά κρυμμένες (Barbarisms by Barbara). Αλλά επίσης, είναι μια συνέχεια άλλων πολεμικών τραγουδιών, όπως το Fortunate Son των Creedence Clearwater Revival (βλέπε.http://echooadventures.blogspot.gr/2013/04/creedence-clearwater-revival-fortunate.html.. ) που αναφέρεται στον πόλεμο που κάνουν πλούσιοι, αλλά στέλνουν τους φτωχούς να πολεμήσουν. Ο στίχος "Why do they always send the poor? " "στοιχειώνει" σχεδόν όλο το τραγούδι. Αλλά και στο τραγούδι "War Pigs" των Black Sabbath πλανάται μια τέτοια απορία. Ίδια προσέγγιση έχει και το "Black Steel in the Hour of Chaos" των Public Enemy. Οι System of a Down, το πάνε παραπέρα. Ο τίτλος του τραγουδιού είναι η παράφραση του "Bring Your Own Booze.", που χρησιμοποίηται σε προσκλήσεις σε πάρτι. Ουσιαστικά σημαίνει πως υπάρχει μπόλικο αλκοόλ, αλλά ο καθένας είναι ελεύθερος να φέρει και το δικό του. Και στους στίχους αναφέρει ότι, ο πόλεμος είναι ένα ατέλειωτο πάρτι. Το βιντεοκλίπ, σκηνοθετημένο από τον Jake Nava, έχει πολλές υπόνοιες ενός στρατοποιημένου κράτους και στα κράνη των "μονάδων καταστολής" εμφανίζεται οθόνη, που που λέξεις 'BUY', 'DIE', 'GOD' και 'OBEY' εναλλάσσονται. Κατά τη διάρκεια του Saturday Night Live, το 2005, όπου ήταν καλεσμένοι, έφεραν δικές του ψεύτικες βόμβες. Το κανάλι NBC, όμως δεν δέχτηκε να εμφανιστούν με αυτές. Τελικά, το μόνο που κατάφεραν είναι να φωνάξει ο κιθαρίστας Daron Malakian, "F--K Yeah!" στο τέλος του τραγουδιού. Το τραγούδι κέρδισε ένα Grammy στην κατηγορία Best Hard Rock.
Όταν αναφερόμαστε σε τραγούδι σταθμό, εννοούμε την ανάδειξη κάποιου νέου συγκροτήματος ή καλλιτέχνη. Πολύ σπάνια αναφερόμαστε στην ανάδειξη νέας προσέγγισης προς την μουσική. Αλλά ένα τραγούδι έγινε ένα σύμβολο μιας σχεδόν μουσικό-κοινωνικής, αλλά και τεχνολογικής επανάστασης. Ο Marshall McLuhan είχε πει "το μέσον είναι το μήνυμα" και η εμφάνιση του MTV ήταν ένα γεγονός που αποδείκνυε του λόγου το αληθές. Όσο και να έχει ξεφτίσει πια η δόξα του μουσικού καναλιού, στη δεκαετία του 80 ήταν μια πραγματική επανάσταση στην μουσική. Το επόμενο μεγάλο του βήμα, μετά από το άνοιγμά του στην Αμερική, ήταν να εκπέμψει και στην Ευρώπη. Αυτό έγινε το 1987 και το πρώτο τραγούδι που ακούστηκε ήταν το Money for Nothing των Dire Straits. Η δημιουργία του Mark Knopfler, με μια μικρή βοήθεια του Sting, βρίσκεται στο άλμπουμ Brothers in Arms του 1985, το άλμπουμ, που ένα ποιοτικό συγκρότημα τους έκανε μια μπάντα παγκόσμιας απήχησης. Το τραγούδι ήταν το δεύτερο σινγκλ τους από το δεύτερο, από το πέμπτο τους άλμπουμ και ένα από τα πιο επιτυχημένα τους τραγούδια, αν όχι το πιο πετυχημένο. Στην διάρκεια του τραγουδιού ακούγεται, αλλά και στην εισαγωγή ακούγεται και η φωνή συνδημιουργού του τραγουδιού, του Sting. Κι αυτή σε μορφή falsetto, ένας τρόπος ένρινης παραμόρφωσης της φωνής σε τόνο και χροιά που δεν είναι φυσικό του τραγουδιστή. Και αυτά τα φωνητικά ξεκινάνε και το ευρωπαϊκό MTV .... "I want my MTV." Το λυρικό μέρος είχε την πηγή έμπνευσης ένα πολυκατάστημα της Νέας Υόρκης και συγκεκριμένα το τμήμα ηλεκτρικών συσκευών. Ο Knopfler βρέθηκε στο εν λόγο κατάστημα και είδε έναν τύπο με καπελάκι του μπέιζμπολ, που εργαζόταν εκεί. Πήρε ένα κομμάτι χαρτί και άρχισε να γράφει ό,τι έλεγε ο τύπος, παρατηρώντας έναν τοίχο από τηλεοράσεις. Όλες ήταν συντονισμένες στο μουσικό κανάλι. Οι στίχοι "what are those, Hawaiian noises?...that ain't workin'," είναι αυθεντικές κουβέντες του εργάτη μεταφορών του καταστήματος. Γενικά το τραγούδι είναι μια αφήγηση από την σκοπιά του εργάτη. Οι στίχοι "banging on the bongos like a chimpanzee" και "that little faggot with the earring and the make-up" είναι "κράξιμο" στους καλλιτέχνες, αλλά πάλι από την σκοπιά του συγκεκριμένου εργάτη. Ο δημιουργός των στίχων προσπαθούσε να κρατήσει την αυθεντικότητα του κραξίματος, καταγράφοντας την κάθε του κουβέντα. Όλα αυτά όμως, δεν άρεσαν σε όλους. Οι στίχοι είχαν επικριθεί ως σεξιστικοί, ρατσιστικοί και ομοφοβικοί. Αυτό τους ανάγκασε σε κάποιες αλλαγές στους στίχους και έτσι ο δεύτερος στίχος άλλαξε σε "See the little Queenie got the earring and the make-up", όπου το Queenie, απλά είναι πιο ευγενική προσφώνηση για τον πούστη. Μέχρι και ο μπασίστας των Mötley Crüe, Nikki Sixx, είπε ότι το τραγούδι αναφέρεται στον υπερβολικό τρόπο ζωής της μπάντας του. Τον Ιανουάριο του 2011 η Canadian Broadcast Standards Council, αποφάνθηκε ότι δεν πρέπει να μεταδίδεται η μη επεξεργασμένη μορφή του τραγουδιού. Το περίφημο riff τραγουδιού, είναι δανεισμένο από τον ήχο των ZZ Top. Ο ήχος του έγινε δυνατός χάρη στην Gibson Les Paul και ενισχυτή Laney. Το πετάλι Wah-wah είναι ρυθμισμένο σε μια συγκεκριμένη θέση, αν και δύσκολα μπορεί να ξεχωρίσει κάποιος την ύπαρξή του. Η ηχογράφηση, γινόταν στο Montserrat, μια συστάδα νησιών στην Καραϊβική, που ανήκει στην Βρετανία, όταν επισκέφτηκε τον Knopfler ο Sting. Η συμβολή του στο τραγούδι ήταν αρχικά άτυπη και δεν ήθελε να αναγράφεται το όνομά του, αλλά η δισκογραφική του απαίτησε το αντίθετο. Ο λόγος ήταν η ομοιότητα του με το "Don't Stand So Close To Me." των Police. Το βιντεοκλίπ του τραγουδιού είναι επίσης πρωτοποριακό. Δημιουργία του Steve Barron, είναι το πρώτο που χρησιμοποιεί animation, σε κάπως πρωτόγονη μορφή. Αν και το τραγούδι ήταν ουσιαστικά παραγγελία για το μουσικό κανάλι, ο Knopfler μισούσε τα βιντεοκλίπ και είχε σοβαρές αντιρρήσεις για να το κάνει. Η ιδέα του σκηνοθέτη ενθουσίαση την Αμερικανίδα φίλη του και έτσι μεταπείστηκε. Αν και στην πραγματικότητα είναι ένα κατηγορώ για το MTV, οι υπεύθυνοι του καναλιού θεώρησαν ότι, είναι μια καλή διαφήμιση για αυτό. Έτσι την 1η Αυγούστου του 1987 γίνεται το πρώτο βιντεοκλίπ που παίζει στο ευρωπαϊκό MTV.
Η ετυμολογία της λέξης ταξείδι είναι τα άξια είδα, γνώρισα αυτά που έχουν αξία και συνήθως δεν έχει να κάνει με κάποια γεωγραφική μετακίνηση, τουλάχιστον όταν γράφεται ακόμα με "ει". Αλλά καμιά φορά η έμπνευση είναι, όχι στο ταξείδι καθ' αυτό, αλλά στον προορισμό. Και σαν γνήσιος ερευνητής ανακαλύπτεις πράγματα, που οι ντόπιοι κάτοικοι τα βλέπουν σαν μια καθημερινότητα τελείως συνηθισμένη. Και οι Γερμανοί Scorpions έπρεπε να ταξειδέψουν στην μακρινή Νέα Υόρκη για να εμπνευστούν ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά τους τραγούδια. Το The Zoo, είναι δημιουργία των Rudolf Schenker και Klaus Meine και ο τίτλος του τραγουδιού δεν οφείλεται σε κάποια επίσκεψη στον περίφημο ζωολογικό κήπος της μεγαλούπολης αυτής. Το τραγούδι γράφτηκε το 1979. Μπήκε στο Animal Magnetism, έβδομο τους άλμπουμ και γνώρισε αρκετή επιτυχία πριν μπει στο κλασικό ρεπερτόριό τους. Από την φιλήσυχη, τότε, Γερμανία οι εικόνες της Αμερικής ήταν γι αυτούς από εντυπωσιακές ως παρανοϊκές. Αλλά η έμπνευση για το λυρικό μέρος προήλθε από ένα συγκεκριμένο μέρος του Manhattan, την 42nd Street. Ένας δρόμος με μεγάλη ιστορία, ουσιαστικά σαν μύθος. Χαρτογραφήθηκε το 1913 και ήταν αρχή μιας οδού, της Lincoln Highway, που φτάνει ως το Lincoln Park του San Francisco, της California. Τα 5,454 χιλιόμετρα αυτού του δρόμου, ενώνει την Αμερική και συντελέστηκε χάρη στον επιχειρηματία Carl G. Fisher. Αλλά Η ψυχή αυτού του δρόμου βρίσκεται στην Νέα Υόρκη, η 42nd Street. Εκεί μπορεί κανείς να να βρει θέατρα, οίκους ανοχή μαζί με Αφρο-Αμερικανούς νταβατζήδες, μαφιόζους, Λατινο-Αμερικανούς γκάνγκστερ και ό,τι απόκληρο μπορεί να φανταστεί κανείς. Και αυτό το σκηνικό συμπληρώνεται από τι πιο διάσημες πλατείες. Αυτά είδε και ο Klaus Meine και δημιούργησε τους στίχους του τραγουδιού. Το μεγαλύτερο μουσικό μέρος του τραγουδιού το είχε γράψει ο Rudolf Schenker κατά την διάρκεια της περιοδείας τους στις Η.Π.Α.. Όταν άκουσε ο τραγουδιστής το, μετέπειτα διάσημο riff, κατευθείαν θυμήθηκε μια επίσκεψη ου είχα κάνει σε κείνο τον δρόμο. Και αυτό που είδε, ειρωνικά, το παρομοίασε με ζωολογικό κήπο, The Zoo. Ουσιαστικά αναφέρεται σε όλους τους δρόμους της μεγαλούπολης, αλλά το συνονθύλευμα της 42nd Street τον ώθηση στην παρομοίωση αυτήν.
.jpg)
Dk7Uw~~60_35.JPG)
.jpg)