Faith No More - Epic

Ένα έπος είναι η εξύμνηση ενός γεγονότος, που χωρίς την βοήθεια κάποιου ταλαντούχου συγγραφέα, θα ήταν απεχθές και χωρίς μιμητές. Σαν ηλεκτρόνιο, ένας συγγραφέας δένει ένα γεγονός με την ιστορία και την ανθρώπινη μνήμη, ωραιοποιώντας το. Μια τέτοια ενέργεια, που μπορεί να ενώσει διαφορετικά ανεξάρτητα πράγματα μεταξύ τους και να τα μεγαλώσει, τουλάχιστον στα μάτια ανθρώπων, υπάρχει σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. Ανάλογα με την θρησκεία και φιλοσοφική προσέγγιση, έχει και διαφορετικό όνομα. Στο rock 'n' roll το όνομα αυτό αφορά κάποιον μουσικό, νέο μέλος συνήθως, που με την παρουσία του το απογειώνει...... σε επικές διαστάσεις, ακόμα κι αν η συνεισφορά του δεν είναι τόσο μεγαλειώδης.

Η σουρεαλιστική προσωπικότητα του  Mike Patton ήταν ακριβώς το ηλεκτρόνιο που χρειαζόταν οι  Faith No More για να γίνουν, από μια υποσχόμενη μπάντα, μια πολύ επιτυχημένη και ολοκληρωμένη. Το διαβατήριο για την επιτυχία υπήρξε το τρίτο τους άλμπουμ, το The Real Thing του 1989. Μετά την φυγή-εκδίωξη του Chuck Mosley, λίγο πριν κυκλοφορία του τα φωνητικά ανέλαβε ο Mike Patton, αλλά και την λυρική επένδυση όλων των τραγουδιών τους. Και μεταξύ των άλλων και ένα τραγούδι, που έμελλε να είναι σταθμός για την σκληρή μουσική. Το μουσικό μέρος  του "Epic" είχε ολοκληρωθεί πριν ο στιχουργός του αφήσει τους  Mr. Bungle και εισχωρήσει στην νέα του μπάντα.

Οι δημιουργοί της μεγαλύτερης επιτυχίας της μπάντας είναι οι Billy Gould, Jim Martin, Roddy Bottum, Mike Bordin. Οι στίχοι είναι το ίδιο σουρεαλιστικοί, όπως και οι προσωπικότητα του τραγουδιστή. Η συνεχής αναφορά στο  "it", χωρίς να προσδιορίζει σε κανένα σημείο τι ακριβώς είναι "αυτό" επιτίνει τον σουρεαλισμό με την ερώτηση "What is it?" από την υπόλοιπη μπάντα. Όμως η μουσική, αν και γράφτηκε με πολυ φυσιολογικό τρόπο, αποτελεί την βάση για την εξέλιξη της heavy metal μουσικής σε Nu Metal. Ο συνδυασμός των Funk, Rap, Heavy Metal και κλασικής μουσικής ήταν πρωτόγνωρος για τα αυτιά των "μεταλάδων" εκείνης της εποχής.

Ο τίτλος του τραγουδιού, που είναι τελείως άσχετος με του σουρεαλιστικούς στίχους, προήλθε από μια ιδιωματική ονομασία της  διαδικασίας της δημιουργίας ενός τραγουδιού. Συγκεκριμένα ξεκινούσαν με την δημιουργία της μουσικής πρώτα και πάνω σ' αυτήν πρόσθεταν τους στίχους, ονομάζοντας όλη αυτήν την διαδικασία απλά «Epic». Ο όρος «epic» ως στούντιο slang αναφέρεται στη διαδικασία «μουσική πρώτα, στίχοι μετά», αλλά η μπάντα έδωσε μια ειρωνική χροιά σε αυτό. Φυσικά μόνο "επική" αντιμετώπιση δεν είχε το τραγούδι από την δισκογραφική τους, την  Slash. Μετά την εμπορική αποτυχία του πρώτου σινγκλ του άλμπουμ, του  'From Out Of Nowhere', έκανε την εταιρία του να θέλει να τους εγκαταλείψει. Κυκλοφόρησε σε σινγκλ το τραγούδι, δημιουργώντας και βιντεοκλίπ που το συνόδευε, σαν ύστατη προσπάθεια, αλλά και με περισσότερη ειρωνεία, παρά πίστη στην επιτυχία του. Ούτε όμως, το συγκρότημα είχε ιδιαίτερες προσδοκίες από την κυκλοφορία του τραγουδιού.

Κυκλοφόρησε ως τρίτο single του άλμπουμ τον Ιούνιο του 1990, την επόμενη χρονιά της κυκλοφορίας του άλμπουμ. Και παρόλη την αδιάφορη προσέγγιση κατάφερε να φτάσει στο Νο 9 του Billboard Hot 100, Νο 1 στο Modern Rock Tracks, Νο 13 στο Mainstream Rock, Νο 17 στο UK Singles Chart και Νο 1 στην Αυστραλία. Βραβεύτηκε  ως Platinum στις ΗΠΑ (πάνω από 1 εκατ. αντίτυπα) και Gold σε ΗΒ, Αυστραλία, Καναδά και Νέα Ζηλανδία. Ήταν το πρώτο single των Faith No More που μπήκε στο Top 10 των ΗΠΑ και το πιο εμπορικά επιτυχημένο τραγούδι της καριέρας τους.

Ηχογραφήθηκε στα Brilliant Studios και Different Fur Studios του Σαν Φρανσίσκο (1988–1989) με παραγωγό τον Matt Wallace. Η παραγωγή συνδύασε το αναλογικό ήχο για την ζεστασιά που δίνει, αλλά πειραματίστηκε με πρώιμη ψηφιακή επεξεργασία, δηλαδή, τα τύμπανα ηχογραφήθηκαν ζωντανά, το μπάσο περάστηκε από DI συν τον ενισχυτή Ampeg, και οι κιθάρες του Jim Martin διπλασιάστηκαν με ελαφριά παραμόρφωση για να διατηρηθεί η «ζωντανή» αίσθηση. Το πιάνο στο τέλος ηχογραφήθηκε σε ένα ακουστικό upright piano που είχε τοποθετηθεί στο στούντιο για αυτοσχεδιασμούς. Η «έκρηξη» ήταν οπτικό εφέ στο βίντεο και στην ηχογράφηση το κομμάτι κλείνει με αργό fade-out.

Η φωνητική ερμηνεία του Patton ήταν και αυτή πρωτοπόρα για την εποχή και συνδυάζει rap delivery, melodic phrasing και theatrical growls, προαναγγέλλοντας ουσιαστικά τη φωνητική πολυμορφία του nu metal. Το «What is it?» δεν είναι απλό ρεφρέν, αλλά «call-and-response δομή», δηλαδή φράση που μιμείται τη λογική της ερώτησης-απάντησης σε τελετουργικό ή θεατρικό πλαίσιο. Με όλο αυτό το ανακάτεμα έδωσε αφορμές για ακαδημαϊκή μελέτη. Οι μουσικολόγοι το αναλύουν ως «πρώιμο παράδειγμα genre-blending» που περιλαμβάνει funk basslines, heavy metal riffing, rap vocal flow, classical piano interlude. Αυτός ο συνδυασμός αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο για συγκροτήματα όπως οι Korn, Limp Bizkit, Linkin Park, System of a Down και Deftones.

Αλλά το και το βιντεοκλίπ έχει πολύ ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες. Για την δημιουργία του, πηγή έμπνευσης υπήρχε γενικά το έργο του Ισπανού ζωγράφου Salvador  Dali. Η συνεχής του μετάδοση από το  MTV, οφειλόταν και στο εντυπωσιακό του τελείωμα όπου, το πιάνο που κλείνει και το τραγούδι, εκρήγνυται και μια εικόνα ενός ψαριού που σπαρταράει έξω από το νερό, μπερδεύει ακόμα περισσότερο τον θεατή. Σκηνοθετημένο από τον Ralph Ziman κατάφερε να κερδίσει το MTV Video Music Award για Best Metal/Hard Rock Video (1990).

Το ψάρι άνηκε στην  Björk, η οποία εκείνη την εποχή βρισκόταν στο San Francisco για ένα ρεσιτάλ ποίησης. Το έδωσε σε έναν φίλο της ο οποίος μετά από αυτό  πέρασε από το πάρτι, που γινόταν  στο σπίτι του Roddy Bottum, στον οποίο έδωσε και το ψάρι, που πριν λίγο του είχε δοθεί. Αν και ίδια τους το εμπιστεύτηκε, έχοντας την πεποίθηση, ότι δεν θα το έβλαπταν, το ψάρι δεν το ξαναείδε κανείς. Η ίδια η  Ισλανδή τραγουδίστρια ομολογεί ότι, αν δεν το είχε δώσει, τίποτα δεν θα είχε συμβεί..... ούτε στο ψάρι, αλλά ούτε και στο συγκρότημα, αλλά με διαφορετική κατάληξη για τον καθένα.

Ο Jim Martin, κιθαρίστας του γκρουπ, ήταν στενός φίλος με τον αποθανόντα μπασίστα των Metallica, Cliff Burton, παίξανε μαζί σε δυο διαφορετικά σχήματα. Προς τιμή του φορά μια μπλούζα με το πρόσωπό του και τα λόγια "A Tribute to Cliff Burton."

Ακαδημαϊκά, μελετάται ακόμα και σήμερα σε μαθήματα Μουσικής Κοινωνιολογίας και Πολιτισμικών Σπουδών ως περίπτωση «genre hybridization» και ως παράδειγμα του πώς η εμπορική επιτυχία μπορεί να προκύψει από καλλιτεχνικό ρίσκο και οπτική πρόκληση. Η φράση «What is it?» έχει γίνει πολιτισμικό meme και χρησιμοποιείται σε συζητήσεις για την ταυτότητα της εναλλακτικής μουσικής, την αποδόμηση των ειδών και την αναζήτηση νοήματος σε μεταμοντέρνα κείμενα.

Jacek Henryk Maniakowski

 

Petros Theotokatos - Echo-λόγιο

Ο Petros Theotokatos απαντά:
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; Το μικρό μου συμβολίζει την ξεροκεφαλιά που νομίζω με χαρακτηρίζει γενικά αλλά δεν είναι όνομα που διάλεξα εγώ ο ίδιος φυσικά. 2) Χρήμα ή δόξα; Και τα δύο είναι επικίνδυνα. Πάντως θα διάλεγα το πρώτο αν ήταν στο χέρι μου. 3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου; Ανορθογραφία. 4) Σημείο μηδέν της μπάντας 2004 μια χρονιά που όλα πήγαν στραβά, και έπεσε σύρμα πως ξοφλήσαμε. 5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου; Καθόλου το ελληνικό λαικοπόπ. Λιγότερο το λάτιν, λιγότερο το καμπαρέ έντεχνο στυλ .. 6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; Πουθενά. Θα το κρατούσα κρυφό μυστικό για θεραπεία τις κακότροπες νύχτες. 7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; Mε τη Rickenbacker 325C64 JG αλλά μου κάνει τη δύσκολη ακόμα.. 8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; Πολιτική σίγουρα, πάει καιρός που το "σκέφτομαι και τραγουδάω" άλλαξε τον τρόπο έκφρασης των δυτικών κοινωνιών.

9) Οι επιρροές σας; Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Θεσσ/νίκη, Αθήνα. 10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; Τρόπος ζωής, τελετουργία γύρω από τη φωτιά, εν προκειμένω τα τύμπανα. 11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; Και τα δύο ισχύουν στη δική μου περίπτωση πότε βγαίνει μπροστά το ένα πότε το άλλο. 12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; Και τα δυο είναι ζημιά, και εδώ διπολική ερώτηση αλλά η απάντηση μπορεί να έχει περισσότερους πόλους. Ζητούμενο είναι μια ισορροπία τελικά που μοιραία έρχεται στον καθένα που σκύβει σοβαρά κάποτε πάνω από τη μουσική. 13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; Αδέσποτο, όχι και τόσο!!! 14) Μια ευχή για την μπάντα Να είναι όλοι γεροί και να παίζουν όσο τους κάνει καλό και τους πάει μπροστά. 15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας; Όταν πάνε λάθος, όταν όλα είναι χλιαρά, κοινότοπα, και μια μικρή ιδέα ή λάθος την ώρα της απόγνωσης αλλάζει το σκηνικό δραματικά προς το καλό...

Θα τον βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/Petros-Theotokatos/19485988007
θα τον ακούσετε εδώ: https://soundcloud.com/tarraboom-sounds/sets/p-theotokatos-monologues-2012/
και να τον δείτε ακόμα : http://www.youtube.com/watch?v=L7SFJ9St-As
                                       http://www.youtube.com/watch?v=IRsCnwX1CW4
                                       http://www.youtube.com/watch?v=iKLfSq1vRRI
                                       http://www.youtube.com/watch?v=jH07j5bMNAE
Αλλά και να τον διαβάσετε εδώ: http://petrostheotokatos.blogspot.gr/

Anathema - Jade Vine acoustic Concert

Πίσω από τις ζωντανές εμφανίσεις μιας ροκ μπάντας κρύβεται μια ολόκληρη φιλοσοφία και για να πετύχουν εξ ολοκλήρου χρειάζεται να υπάρχει χημεία ανάμεσα σε όλα αυτά τα συστατικά που συνθέτουν ένα live. Ο χώρος, ο ήχος και το κοινό είναι από τα βασικά, εφόσον, φυσικά, η μπάντα έχει αποδείξει την αξία της. Μεγάλο ρόλο παίζει σίγουρα η συμπεριφορά της πάνω στη σκηνή, δηλαδή η σκηνική της παρουσία, αλλά και η επίγνωση του που ακριβώς παίζει, γεγονός που ίσως να φαίνεται υπερβολικό, αλλά από την άλλη δεν είναι λίγες οι φορές που ακόμα και μία άψογη εμφάνιση τελικά φαίνεται σαν δισδιάστατη απεικόνιση.  Ένας ακόμα σημαντικός παράγοντας είναι και το support-group, για το οποίο δεν είναι λίγες οι φορές που επέλεξα να πάω σε live. Αυτό συνέβη και με τους Jade Vine, αν και οι headliners ήταν οι αδερφοί Vincent Cavanagh και Daniel Cavanagh, μαζί με την υπέροχη Lee Douglas ή αλλιώς, αν θέλετε, οι Anathema σε ένα ακουστικό σετ.

Οι Jade Vine, που άνοιξαν τη συναυλία, είναι ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε από τους αδερφούς Κώστα και Μάριο Μαγδαληνό, οι οποίοι είναι και ο πυρήνας της μπάντας. Φυσικά και τα υπόλοιπα μέλη της είναι εξίσου αξιόλογα. Άλλωστε, η ισοτιμία μεταξύ των μελών μιας μπάντας είναι πάντα βασικός παράγοντας στο να μπορέσει αυτή να πετύχει. Και γι αυτούς δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία! Και μόνο το γεγονός ότι τους προτίμησε ο Daniel Cavanagh για να κάνει την παραγωγή στο “Nothing Can Hide from Light”, το ντεμπούτο τους άλμπουμ δεν είναι τυχαίο! Η συνθετική ικανότητα των Jade Vine σίγουρα θα μας κάνει να μιλήσουμε για αυτούς αρκετά στο μέλλον. Στη συγκεκριμένη εμφάνιση και αυτοί είχαν ετοιμάσει για το κοινό τους ένα  πλήρες ακουστικό σετ. Η συνέπεια στην έναρξη της συναυλίας είναι και αυτή «στα συν» της μπάντας, αν και  στα δικά μου «μείον», αφού δεν εμπιστεύτηκα τους διοργανωτές και καθυστέρησα… Σίγουρα όμως το ζεστό χειροκρότημα που έλαβαν από το κοινό, που ήρθε να δει τους Anathema, έφερε και σε μένα το χαμόγελο, ενώ  αποδεικνύει ότι και αυτά που γράφω παραπάνω για αυτούς δεν είναι υπερβολές ενός Maniako-wski!
Με ένα χαμόγελο για την πετυχημένη εμφάνιση, όπως συμπέρανα, αλλά και μια απογοήτευση που δεν ήρθα στην ώρα μου, ανέμενα τους headliners, ενώ συζητούσα με φίλους κυρίως για την έμπνευση που μάλλον εγκαταλείπει σιγά-σιγά την μπάντα... Όμως,  η κουβέντα συνέχιζε και καταλάβαινα πως αργούν κάπως να βγουν στην σκηνή. Βρήκα κι εγώ χρόνο για να «περιεργαστώ» το κοινό, το οποίο ήταν πολύ περισσότερο απ' όσο υπολόγιζα, παρ' όλο που γνωρίζω τη συμπάθεια του ελληνικού κοινού προς αυτούς. Η παρουσία κάποιων μουσικών, αλλά και μία αρκετά ευρεία γκάμα ηλικιών, δείχνει τη σημαντική θέση των Anathema, τουλάχιστον στις καρδιές των Ελλήνων fans της μουσικής τους . Μετά απ' όλες τις διαπιστώσεις που είχα κάνει, η μπάντα αργούσε ακόμα να εμφανιστεί και η κουβέντα με τους φίλους μου άρχισε να ξεφεύγει από τα μουσικά δρώμενα. Αλλά πριν εκτροχιαστεί τελείως και εκεί που θα αρχίζαμε να σχολιάζουμε τις όμορφες παρουσίες μέσα σε έναν χώρο φτιαγμένο καθαρά για συναυλίες, τα φώτα χαμήλωσαν, η «μουσική σίγησε»… και κοριτσίστικες τσιρίδες συναγωνίστηκαν τα αγορίστικα γκαρίσματα!
Τα ένα δυο λεπτά απόλυτης σιγής τελείωσαν με την αριστοκρατική είσοδο των τριών μελών του ακουστικού line up της μπάντας. Απλά ξεκίνησαν να παίζουν, αποκαλύπτωντας σε μένα τον αδαή, την χρηστικότητα κάποιων μηχανημάτων, για την οποία πραγματικά απόρησα. Το σκηνικό λιτό, αλλά και γοητευτικό μαζί, γρήγορα κέρδισε την προσοχή μου, αν και δεν είμαι από τους φανατικούς οπαδούς των Βρετανών. Το κοινό γνώριζε κυριολεκτικά τον κάθε στίχο των τραγουδιών τους και είχε μια άψογη συμπεριφορά. Οι «κλαμπάκηδες», αυτοί, δηλαδή, που ποτέ δεν «παρακολουθούν» μια συναυλία, αλλά πηγαινοέρχονται άσκοπα κατά την διάρκειά της, δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα! Μια κοπέλα που πέρασε μπροστά μου μερικές φορές, πιθανόν δεν θα είχε και πολύ χώρο στην κύστη της και δεν ανήκει στην κατηγορία που προανέφερα!
Μετά από δυο τρία τραγούδια καλησπέρισαν τη Θεσσαλονίκη και το κοινό τους στη γλώσσα της χώρας, στην οποία έπαιζαν, κάτι που προσωπικά εκτιμώ πολύ! Αλλά και οι ίδιοι γνωρίζονται πλέον με το ελληνικό κοινό, έτσι, η συγκεκριμένη χειρονομία δεν αποτελεί γι αυτούς κάτι πρωτόγνωρο. Οι πρώτες νότες από την υπέροχη φωνή της Lee Douglas, με μάγεψαν και ακόμα περισσότερο ο τρόπος με τον οποίο τραγουδούσε, καθώς, εκτός από το ταλέντο της, έδειχνε και βαθιά παιδεία και γνώση της φωνητικής τέχνης. Το σετ συνεχιζόταν στο ίδιο τέμπο, και, παρόλο  που η εκτέλεση των τραγουδιών ήταν άψογη, άρχισα λιγάκι να το βαριέμαι. Οι αναφορές του Daniel Cavanagh στα σουβλάκια για πρωινό, ήταν μάλλον άστοχες μπροστά σε ένα πραγματικά μουσικόφιλο κοινό, που πειθάρχησε σε κάθε παρότρυνση των δυο αδερφών, ιδίως για την ελάχιστη χρήση φλας και για την αποφυγή, όσο ήταν δυνατό, του καπνίσματος. Η ησυχία που ζήτησαν για το πιο ατμοσφαιρικό κομμάτι του σετ, τηρήθηκε. Την αλλαγή στη ροή του κυρίαρχου τέμπο έφεραν δύο διασκευές΄  Η μία από τον Daniel και ήταν η διασκευή του τραγουδιού “Big Love” των Fleetwood Mac σε μια καταπληκτική ακουστική εκτέλεση. Η άλλη ήταν φυσικά το “Oh Darling” στην εκτέλεση της Lee Douglas. Μαγευτική εκτέλεση...
Το σετ τους κράτησε μία ώρα και κάτι. Όταν έφυγαν από τη σκηνή, όλοι περιμέναμε υπομονετικά για το encore, το οποίο και δεν άργησε να ξεκινήσει. Με έκφραση συμπάθειας προς την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα μας, ο Vincent Cavanagh μας παρότρυνε να μην αφήσουμε ποτέ τα “Fragile Dreams” να σπάσουν... και απλά ακολούθησε «πανζουρλισμός»! Η ακουστική εκτέλεση του τραγουδιού είναι κάπως διαφορετική από την κανονική, αλλά αποδεδειγμένα πολύ καλή. Η έκπληξη για μένα ήταν το δεύτερο τραγούδι που επέλεξαν για το encore τους, με το οποίο απέδωσαν έναν φόρο τιμής στους Pink Floyd! Το κοινό έγινε ένα μαζί τους στο άκουσμα του "we don' t need no education, we don’ t need no thought control" στην ακουστική εκτέλεση του “Another Brick in the Wall, Pt.2”. Μια πάρα πολύ καλή συναυλία, αν και πιστεύω πως θα μπορούσαν να «εκμεταλλευτούν» περισσότερο το κοινό, για το οποίο θα έπρεπε να είναι περήφανοι! Οι παροτρύνσεις τους για αγορές των προϊόντων τους δεν μου άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις. Δεν ταιριάζει σε μια μπάντα με τη δική τους ιστορία η νοοτροπία του πωλητή. Προσωπικά, τώρα, αν και πιστεύω πως από λειτουργική άποψη ήταν μια αψεγάδιαστη εμφάνιση, για κάποιο λόγο, δεν ένιωσα πως με γέμισε! Αλλά στη μουσική  δεν υπάρχουν καθορισμένα μέτρα και σταθμά και το αντικειμενικό έχει πάντα μια υφή υποκειμενικότητας...

Jacek Maniakowski

Διόρθωση κειμένου Maria Florokapi

Masquera Di Ferro - Echo-λόγιο

Οι Masquera Di Ferro Band Απαντούν:

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Τη Μάσκα που όλοι λίγο - πολύ φοράμε και πρέπει να αποβάλλουμε από πάνω μας.

2) Χρήμα ή δόξα;
Λευτεριά
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Togli la maschera di ferro se vuoi urlare di dolore.
4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Αν υπήρχε έλλειψη έμπνευσης,θα μιλούσαμε για σημείο μηδέν.
5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Η μουσική του Κλαρινογαμπρού.
6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Στην αλλαγή συνειδήσεων.
7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Ο καθένας από μας έχει πολλά διαφορετικά ακούσματα και πέραν του είδους μουσικής που παίζουμε...
8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να έχει πολιτική στάση , δηλαδή στάση ζωής. Εφ' όσον η ίδια η ζωή αποτελεί την μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης, η μουσική δε μπορεί παρά να περιλαμβάνει πολιτική στάση.
9) Οι επιρροές σας;
Κυρίως συγκροτήματα από την ροκ και μέταλ σκηνή, δεν απουσιάζουν όμως latin,funk,ethinc κ.λ.π στοιχεία,γενικώς είναι διαπολιτισμική η μουσική,δεν περιορίζεται.

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Είναι το όχημά μας,για τα όνειρά μας...
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Έκφραση,κατάθεση ψυχής.
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Το ταλέντο περιορίζεται στα δεσμά της αλαζονείας. Όπως και η στιγμή της έμπνευσης είναι ταπεινή, έτσι πρέπει να είναι και η ζωή μας.
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Doberman
14) Μια ευχή για την μπάντα
Υγεία.
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Τα riff που βγαίνουν αργά τη νύχτα.

http://www.youtube.com/watch?v=6bK9yiiy-gs

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/Masquera-Di-Ferro-Band/154567174752395
θα τους ακούσετε εδώ: https://soundcloud.com/masquera-di-ferro
αλλά και εδώ:http://www.youtube.com/channel/UCAt_EdM6P2ALUctBfYe6trg?feature=watch

Martha and the Muffins - Echo Beach

Ένα τραγούδι συγκεντρώνει και εκφράζει πολλά πράγματα μαζί. Είναι ένα μέσον και σκοπός, ανάλογα με την περίπτωση, αλλά και τα δύο μαζί. Είναι ένας φορέας, αλλά και επιβάτης στο μουσικό ταξείδι κάποιου καλλιτέχνη. Στον καθένα μας έχει και διαφορετική σημασία και έννοια. Μπορεί να ξυπνάει μνήμες, να ενώνει ανθρώπους και να χωρίζει. Όπου τα λόγια δύσκολα βγαίνουν και λέξεις γαντζώνονται στην άκρη της γλώσσας, αρνούμενες να υπακούσουν στο μυαλό, αλλά κυρίως στην καρδιά. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι αποτελεί πάντα ένα καταφύγιο,  για τον καλλιτέχνη που το δημιουργεί και πολύ περισσότερο για τον ακροατή, που το συνδυάζει, αλλά και τον εκφράζει στις σημαντικές στιγμές της ζωής του. Είναι ένα νησί με όμορφες παραλίες και μοναδικά βασιλέματα, που ο ήχος και μόνο είναι ικανός να δημιουργήσει και τις πιο όμορφες εικόνες, μέσα στον ωκεανό της καθημερινότητας. 
Για τον Mark Gane, μέλος των Καναδών Martha and the Muffins, ένα τέτοιο φανταστικό καταφύγιο ήταν και η Echo Beach, όταν δημιούργησε το ομώνυμο αυτό τραγούδι για την μπάντα του. Κυκλοφόρησε μέσα από το άλμπουμ τους, το Metro Music και εκτός από μεγαλύτερο τους χιτ, είναι τραγούδι σύμβολο της δεκαετίας του '80, αν και κυκλοφόρησε ένα χρόνο πριν μπει αυτή. Ορισμός της New Wave και post-punk έκφρασης του rock'n'roll μπήκε σχεδόν σε όλο τα top ten των χωρών, οποίων η μουσική δεν λογοκρινόταν, τυπικά τουλάχιστον. 
Όμως ακόμα οι σκέψεις και τα όνειρα του καθένα μας δεν έχουν λογοκριθεί και μια φανταστική παραλία αποτέλεσε την έμπνευση για το τραγούδι. Ο Mark Gane, οποίος έχει γράψει μόλις τρία τραγούδια για την μπάντα, στα φοιτητικά του δούλευε ένα καλοκαίρι σε ενα εργοστάσιο χρωμάτων και ταπετσαριών. Η δουλειά του προφανώς  δεν του προκαλούσε τίποτα άλλο εκτός από μια ατέλειωτη βαρεμάρα και νοητικά ταξείδευε σε παραλίες που έχει επισκεφτεί στο παρελθόν. Αλλά κύριο σημείο έμπνευσης υπήρχε η λίμνη  Ontario του  Toronto και συγκεκριμένα Sunnyside Beach, όπου ο δημιουργός του τραγουδιού πέρασε μια πολύ όμορφη γι αυτόν, βραδιά. Πιθανόν ακούγοντας και το τραγούδι των Ultravox, το Hiroshima Mon Amour, μια και από το λυρικό μέρος του είναι παρμένος και ο τίτλος, όπου και αναφέρεται. Αλλά και μουσικές ομοιότητες δεν είναι λίγες. 
Φυσικά είναι ένα φανταστικό μέρος η Echo Beach και θα μπορούσε να υπάρχει στην μέση του πουθενά, με την εικόνα της πόλης απλά να φαντάζει σαν εικαστική παρέμβαση ή μια σουρεαλιστική εικόνα, όπως αναφέρει ο τραγουδοποιός του. Το εξώφυλλο του σινγκλ δείχνει στην μία του έκδοση τα  Toronto Islands και σε μια άλλη την  Chesil Beach του Dorset της Αγγλίας. 

Jacek Maniakowski

Radio Birdman - Radios Appear

Tα πολλά λόγια για αυτή την παρέα από την Αυστραλία όλοι ξέρουμε πως είναι περιττά..Από τα πρωτόλεια Punk συγκροτήματα και από τα πρώτα Αυστραλιανά μαζί με τους Saints & τους Victims.
Δημιουργήθηκαν το 1974 από τους Deniz Tek & Rob Younger που ήταν οι ηγετικές μορφές του Group και στην πορεία ήταν πολύ ενεργοί και εκτός των Radio Birdman συμμετείχαν και σε πολλά άλλα Garare/Indie Groups όπως New Christs,New Race,Visitors,Passengers.
Το μουσικό τους ύφος άκρως επηρεασμένο από τα ProtoPunk συγκροτήματα όπως Stooges & Mc5 ενδεικτικό ότι το όνομα τους το πήραν από ένα στίχο των Stooges στο τραγούδι ''1970'' και φυσικά σε αυτόν τον πρώτο δίσκο διασκευάζουν και το κλασσικό TV Eye.
Ένα ακόμα ProtoPunk τραγούδι που διασκεύασαν είναι και το You're Gonna Miss Me των 13th Floor Elevatros του Roky Erickson ..τραγούδι που γενικά συνήθιζαν πολλά Punk Rock συγκροτήματα να διασκευάζουν.
Σε γενικές γραμμές θα τους χαρακτηρίζαμε ένα τυπικό Garage/Punk Group με πολλές επιρροές από Surf Rock και αυτό φαίνεται και στο τραγούδι Aloha Steve and Danno εμφανώς επηρεασμένο από το Hawai 5-0 εξ' ου που κάποια στιγμή στο κομμάτι ακούγεται και το ''Riff'' από το μουσικό θέμα των Ventures.
Όλος ο δίσκος ξεχειλίζει από ενέργεια όπως και οι ίδιοι στις συναυλίες τους ξεσήκωναν το πλήθος με τα γρήγορα και άμεσα τραγούδια τους.
Θα διαλυθούν μόλις το 1978 έχοντας όμως προλάβει να αφήσουν πίσω τους μεγάλη μουσική κληρονομιά..το σίγουρο είναι ότι όλα τα μετέπειτα συγκροτήματα που βγήκαν από την Αυστραλία και παγκοσμίως σίγουρα χρωστάν πολλά στους Radio Birdman ως προς τον μουσικό προσανατολισμό τους.
Do The Pop!......Guyz......

Gary Lexicondevil

Led Zeppelin - Αφιέρωμα ( μέρος 7ο)

Μια μεγάλη φωτιά δεν σβήνει σαν τσιγάρο σε σταχτοθήκη. Πάντα υπάρχουν αναζωπυρώσεις και εστίες της, που σιγοκαίνε. Η ανάγκη της να αναγεννηθεί είναι πιο μεγάλη από την αρχική της ανάγκη να δημιουργηθεί, που συνήθως είναι ένα σύνολο  συμπτώσεων και "τυχαίων" γεγονότων. Όμως η φωτιά χρειάζεται καύσιμη ύλη, οξυγόνο και θερμοκρασία  για να ξαναπάρει μεγάλες διαστάσεις ή να ξεκινήσει. Χωρίς και τα τρία συστατικά, απλά δεν ξεκινάει. Οι Led Zeppelin ήταν από τις πιο μεγάλες rock'n'roll πυρκαγιές που έχουν περάσει ποτέ από τον πλανήτη και για να σβήσει δεν είναι κάτι απλό. Στο στο επίπεδο της μνήμης παραμένει πάντα άσβεστη, αλλά στο πρακτικό επίπεδο, σίγουρα δεν μπορούσε ποτέ να ξανανάψει και να ξανασηκώσει ποτέ το αερόπλοιο στον ουρανό, όταν λείπει ένα από τα συστατικά της. 
Αμέσως μετά την διάλυση των Led Zeppelin οι Page και Plant θα σχημάτιζαν τους Honeydrippers με την συμμετοχή διάφορων φίλων και session μουσικών, όπως οι Jeff Beck, Nile Rodgers και Paul Schaffer. Μουσικά κινήθηκαν σε rythm and blues στάνταρντ, με αξιοσημείωτη την διασκευή στο Sea of Love,  η οποία έφτασε μέχρι το νούμερο 3 του Bilboard, το 1985. Προηγήθηκε η κυκλοφορία της συλλογής με ανέκδοτο υλικό των  Led Zeppelin με τίλο Coda, η οποία μεταξύ των άλλων περιείχε και το περίφημο drum instrumental του John Bonham, BONZO`S MONTREAUX, όπου ο Jimmy Page είχε προσθέσει ΔΙΑΦΟΡΑ ηλεκτρονικά εφέ, καθώς και δυο τραγούδια από την θρυλική συναυλία τους  στο  Royal Albert Hall το 1970. Ενδιάμεσα, ο Robert Plant θα κυκλοφορήσει το, αρκετά καλό, πρώτο του προσωπικό άλμπουμ, το  Pictures at eleven, με την επιτυχία το Slow dancer. Την ίδια εποχή ο  John Paul Jones,  θα συνεργαστεί με μια πλειάδα μουσικών, όπως ο Paul McCartney, o Peter Gabriel, o Ben King και Brian Eno, ενώ στα μετέπειτα χρόνια θα αναλάβει και την παραγωγή, καθώς και τις ενορχηστρώσεις καλλιτεχνών και συγκροτημάτων, όπως η Diamanda Callas,  οι REM, οι Cinderella, οι Foo Fighters και οι Mission,  ενώ τελευταίο του κατόρθωμα η μοναδική και πολύ ενδιαφέρουσα συνεύρεση με τους Dave Ghrol και Joss Homme στους Theme Crooked Vultures.
Στις 13 Ιουλίου του 1985 οι Page, Plant και Jones θα επανενωθούν για πρώτη φορά, ζωντανά στην σκηνή του JFK  στην Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών και στα πλαίσια του φιλανθρωπικού κονσέρτου Live Aid. Μαζί τους δυο τεράστιοι ντράμερς, ο Phil Collins των Genesis και ο Tony Thompson των Chic, αλλά θα προσπαθούσαν να υποκαταστήσουν τον θρυλικό John Bohnam. Tο σχήμα θα συμπλήρωνε και ο μπασίστας Paul Martinez, συνεργάτης των Peter Gabriel  και George Harrison μεταξύ άλλων. Η εμφάνιση όμως, συνοδεύτηκε από πολλά προβλήματα στον ήχο, με αποτέλεσμα να απογοητεύσει και να θεωρηθεί από τον μεν Jimy Page ντροπιαστική, ενώ ο Robert Plant θα την χαρακτήριζε ως αισχρή ωμότητα.
Η δεύτερη φορά που θα ξαναβρισκώντουσαν ζωντανά στην σκηνή οι τρεις εναπομείναντες Led Zeppelin θα ήταν στις 14 Μαϊού του 1988 στην εκδήλωση για τα 40 χρόνια ύπαρξης της δισκογραφικής εταιρείας Αtlantic.  Μαζί τους, αυτή την φορά στα τύμπανα θα ήταν ο γιος του πρόωρα χαμένου John Bonham, ο 22-χρονος τότε Jason Bonham. Πάλι όμως, εμφανίστηκαν ιδιαίτερα ασύνδετοι, ενώ ο Plant διαφώνησε ως προς το αν θα παιχτεί το Stairway to heaven, αρνούμενος να βγει στην σκηνή αν τελικά οι υπόλοιποι το έπρατταν, αλλά και ο John Paul Jones και φυσικά ο νεαρός και σίγουρα αγχωμένος, γιος του John Bohnam, έκαναν πολλά λάθη. Ο Jimy Page θα χαρακτήριζε την εμφάνιση ως μια μεγάλη απογοήτευση, ενώ o Robert Plant θα συμπλήρωνε ότι, ήταν ένα πολύ μεγάλο λάθος. 
H τρίτη όμως και φαρμακερή φορά που ο ιLed Zeppelin θα επανενονώντουσαν μαζί και πάλι, με τον, σαφώς πλέον ώριμο και απίστευτα κοντά στο παίξιμο του πάτερα του Jason στα ντραμς, θα γινόταν το 2007 στην o2 arena του Λονδίνου, για να τιμήσουν την μνήμη του νεκρού διευθυντικού στελέχους της Atlantic records,  ο οποίος αποτέλεσε ένα είδος πατέρα για πολλούς θρυλικούς μουσικούς της Atlantic, τον Ahmet Ertegun. Η συναυλία αποτέλεσε μια υπέροχη γιορτή της μουσικής και της αξίας των Zeppelin, οι οποίοι ήταν όντας υπέροχοι και σε εκπληκτική φόρμα, ενώ κατέδειξε την τεράστια ΚΑΙ αιώνια  αγάπη των απανταχού μουσικόφιλων προς το συγκρότημα. 20 εκατομμύρια ηλεκτρονικών αιτήσεων για ένα από τα 20.000 πολυπόθητα μαγικά εισιτήρια σε 30 μόλις λεπτά. Το ΑΕΡΟΠΛΟΙΟ αυτή την φορά σκόρπισε απλόχερα μαγικές στιγμές. Η εμφάνιση βιντεοσκοπήθηκε, ενώ έγιναν προβολές της  σε όλο τον κόσμο, ακόμα και στα μέγαρα μουσικής ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ...... 

Dimitris Komninos.

Jacek Maniakowski