Οι Bloodrock ήταν μια Αμερικάνικη Hard Rock μπάντα, από το Fort Worth του Texas. Είχαν μια σχετική επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του '70 και ήταν η πρώτη από πολλές και μεγάλες μπάντες που ξεκίνησαν την καριέρα τους από το κλαμπ του Fort Worth. Στην ουσία ιδρύθηκαν το 1963 με το όνομα, The Naturals, με το οποίο κυκλοφόρησαν τρία singles. Το 1965 άλλαξαν το όνομά τους σε Crowd + 1 και κυκλοφόρησαν άλλα τρία singles. Τελικά άλλαξαν το όνομά τους σε Bloodrock, το 1969, με αρχικά μέλη τους: RICK COBB στα τύμπανα, ED GRUNDY στο μπάσο, STEVE HILL στα πλήκτρα, LEE PICKENS πρώτη κιθάρα, JIM RUTLEDGE φωνητικά και NICK TAYLOR ρυθμική κιθάρα. Το πιο επιτυχημένο τους άλμπουμ θεωρείται το δεύτερο, κυρίως λόγω του τραγουδιού DOA (Dead On Arrival). Ένα ατμοσφαιρικό τραγούδι, που εκφράζει τις τελευταίες σκέψεις ενός ετοιμοθάνατου ανθρώπου, το οποίο εμπνεύστηκε ο Lee Pickens από ένα ατύχημα με ένα μονοθέσιο αεροπλάνο που είδε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια του. Με αυτή τη σύνθεση ηχογράφησαν τέσσερα άλμπουμ. Το 1972 αποχώρησαν οι Lee Pickens και Jim Rutledge, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Warren Ham. Ηχογράφησαν το πέμπτο τους άλμπουμ, Passage και αμέσως μετά αποχώρησε και ο Rick Cobb, που αντικαταστάθηκε από τον Randy Reader. Το 1974 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Whirlwind Tongues, που στην ουσία ήταν το τελευταίο που κυκλοφόρησε εκείνη την εποχή.
Το 1975 το συγκρότημα διαλύθηκε όταν αποχώρησε και ο Randy Reader, ενώ είχαν ολοκληρώσει την ηχογράφηση ενός ακόμη άλμπουμ με τον τίτλο Unspoken Words, το οποίο όμως δεν κυκλοφόρησε, παρά μόνο το 2000, σε μια τριλογία του συγκροτήματος που περιλάμβανε τις τρεις τελευταίες τους δουλειές. Οι Bloodrock ήταν μια μπάντα που κατόρθωσε να αφήσει πίσω της έξι πολύ αξιόλογα άλμπουμ, συν το Unspoken Words, μέσα σε ένα διάστημα έξι χρόνων μόνο. Ο ήχος τους ήταν αρκετά βαρύς και τραχύς για την εποχή, αλλά παρά την καλή ποιότητα της δουλειάς τους, δεν κατόρθωσαν ποτέ να γίνουν το μεγάλο όνομα. Άνοιξαν κάποιες συναυλίες των Black Sabbath στην Αμερική και συμμετείχαν σε κάποια μεγάλα φεστιβάλ. Ναούμ Αθ. Βάρκας
Η μουσική πέρα από την συντροφικότητα που προσφέρει, είναι ένα είδος ένα είδος ψυχοθεραπείας. Γενικά οι νότες είναι ψυχοτρόπα και εύκολα μπορούν αλλάξουν, να κατευθύνουν και να διογκώσουν την ανθρώπινη διάθεση, αλλά όχι μόνο αυτήν. Και ο στόχος της είναι κατά κύριο λόγο ο ανθρώπινος ψυχισμός. Αλλά δεν είναι και λίγες φορές, που η μουσική, μέσα από τα τραγούδι ή και ονόματα συγκροτημάτων αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη ψυχοθεραπευτική οδό. Ακόμα υπάρχουν μπάντες που το όνομα τους αναφέρεται σε κάποιον ψυχολόγο ή κάποια μέθοδο. Αλλά μια μια θεωρία έχει την τιμητική της, η Primal Therapy του Arthur Janov. Το όνομα του ντουέτου των Tears for Fears προέρχεται από αυτήν την προαναφερθήσα θεωρία του Αμερικανού ψυχολόγου και συγκεκριμένα από το βιβλίο του, το Prisoners Of Pain. Η δημιουργία των και των δύο μελών του ντουέτου, των Roland Orzabal και Ian Stanley, ορίζει ένα μέρος της θεραπείας που ορίζει η θεωρεία του Janov και απλά Shout. Προφανώς η κραυγή τους αυτή ήταν πολύ δυνατή, γιατί το τραγούδι έφτασε σε πολλές κορυφές των ευρωπαϊκών και όχι μόνο, τσαρτς και το σινγκλ έγινε πολυπλατινένιο, όπως και το άλμπουμ Songs from the Big Chair του 1984 στο οποίο συμπεριλαμβάνεται. Η θεραπεία, την οποία είχε ακολουθήσει μεταξύ των άλλων και ο John Lennon, αν μη τι άλλο είχε αποτέλεσμα και για την τσέπη τους. Το όνομα του άλμπουμ, που σχετίζεται και αυτό με την ψυχιατρική, εμπνεύστηκαν από την ταινία Sybil, όπου η ομώνυμη ηρωίδα έχει 16 προσωπικότητες. Μια ψύχωση που έχουν και οι Έλληνες πολιτικοί. Όμως η θεραπεία αυτή δεν απέδωσε μόνο στην τσέπη τους, αλλά το Shout όρισε και έναν πιο εξωστρεφή τρόπο σύνθεσης για το ντουέτο. Αν και το τραγούδι δημιουργήθηκε σε ένα μικρό δωμάτιο και με την συμβολή ενός μικρού synthesizer και μιας drum machine, είναι η πρώτη σύνθεση τους που εμπεριέχει και bass σόλο. Μαζί με τα δυνατά κρουστά διασχίζει με πολύ άνεση τα σύνορα ανάμεσα στη pop και την rock, κάνοντας το ένα τραγούδι σύμβολο της synth-rock. Τα γυναικεία backing vocals, απλά προσθέτουν περισσότερη γοητεία, δημιουργώντας έναν διακριτικό συνδυασμό με τα δυνατά ακόρντα και αναδεικνύοντας ακόμα περισσότερο άψογη παραγωγή. Η αρχική του μορφή περιλάμβανε μόνο το ρεφρέν, που επαναλαμβανόταν σαν μάντρα, μιας και τα δύο μέλη είχαν αρκετή συμπάθεια προς ανατολικές φιλοσοφίες. Ακούγοντας το σε αυτήν την μορφή ο παραγωγός τους Chris Hughes, μυρίστηκε επιτυχία και το σουλούπωσε με τον τρόπο που γνωρίσαμε. Ο Roland Orzabal, αναφέρει πως οι πρώτες του τραγουδιού δημιουργήθηκαν όταν ηχογραφούσαν το πρώτο σινγκλ του άλμπουμ το Mothers Talk. Αν και μπορούμε να δούμε πολλούς συμβολισμούς σε αύτην σύμπτωση, ουσιαστικά οι τελικές ιδέες πάρθηκαν μερικές εβδομάδες αργότερα στο γενέθλιο πάρτυ του Roland. Όπου, ο παραγωγός του, ρωτώντας την γνώμη των τεσσάρων παρεβρισκομένων για την αρχική μελωδία του τραγουδιού, πήρες 4 διαφορετικές και άσχετες μεταξύ τους απαντήσεις, όμως πολύ χρήσιμες στην ολοκλήρωση του τραγουδιού. Οι ίδιοι οι δημιουργοί του τραγουδιού έχουν μια ένσταση σχετικά με την άποψη, που θέλει το λυρικό μέρος να είναι ακόμα μια αναφορά στην "primal scream theory". Συγκεκριμένα, η θεωρία αυτή ήταν απλά η αφορμή, το βασικό νόημα των στίχων είναι να μην δέχονται αδιαμαρτύρητα ό,τι τους "σερβίρουν" οι κυβερνήσεις σε γενικό πλαίσιο και κατ' επέκταση οποιοσδήποτε χειραγωγός. Είναι ένα πολιτικό τραγούδι διαμαρτυρίας, μιας που γράφτηκε κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Ουσιαστικά ενθαρρύνει ανθρώπους να μην αποδέχονται αυτά που αμφισβητούν. Το τραγούδι όμως, το αποδέχτηκαν μουσικόφιλοι χωρίς δεύτερη κουβέντα, αλλά και DJ's. Από το πιο ρεμιξαρισμένα τραγούδια, αλλά και πολλές μπάντες της σκληρής πλευράς του ροκ, το έχουν διασκευάσει, με αυτή των Disturbed να ξεχωρίζει.
Οι πόλεις είναι ένα δεδομένο στον ανθρώπινο πολιτισμό. Είναι σχεδόν ανεξάρτητες οντότητες, που μέσα από τους ανθρώπους που κατοικούν σε αυτές, έχουν και την δική τους προσωπικότητα. Όπως και σε έναν άνθρωπο, υπάρχουν όμορφα σημεία που την αναδεικνύουν, αλλά και αυτά που τον ασχημίζουν. Αν και όλοι αυτοί χαρακτηρισμοί είναι καθαρά υποκειμενικές έννοιες για έναν άνθρωπος, σε μια έννοια της πόλης αποκτούν πιο αντικειμενική οπτική. Το πνεύμα της πόλης, αλλά και την ψυχή της αποτελούν οι τέχνες, επειδή αυτές θα μείνουν για πάντα να υπενθυμίζουν την ύπαρξη της και την πραγματική της φύση. Η μουσική, που ουσιαστικά είναι η αρμονική έκφραση της διάστασης της δόνησης, είναι το "Άτμα", όπως ονομάζεται η ανώτερη πνευματική κατάσταση μια ανθρώπινης οντότητας. Αυτό το μέρος της ανθρώπινης φύσης βρίσκεται στα μεγάλα βάθη της ψυχής, κάτω από την την εικόνα ή την αντιληπτή επιφάνεια. Σε μια πόλη βρίσκεται πάντα ....... Underground. Η σκοτεινή πλευρά της, η υπόγεια, μπορεί να τρομάζει πολλούς, αλλά για όποιον τολμήσει να την εξερευνήσει θα βρει αρκετούς θησαυρούς. Οι Penny Dreadful είναι ένας ακόμα τέτοιος θησαυρός. Αν και το όνομά τους βρήκε από φτηνά αναγνώσματα της μίας πένας, η μουσική τους μόνο αμελητέα δεν είναι. Η θεματολογία των φτηνών αυτών αναγνωσμάτων είναι αρκετά σκοτεινή και αυτήν προσπάθησε να ακολουθήσει η αθηναϊκή μπάντα. Τα τραγούδια τους είναι μικρές αυτοτελείς ιστορίες, που διαδραματίζονται σε μια πόλη, την Deadwood. Αυτό είναι και το όνομα του ντεμπούτου τους άλμπουμ που κυκλοφόρησε μέσα στο 2012. Η ιστορία τους ξεκινά το 2010 και όπως αναφέρουν και οι ίδιοι, δημιουρήθηκαν από μια "παρέα τριών φίλων: τον Γιάννη Καλιφατίδη (κιθάρα, φωνή), τον Πάνο Μπόμπολα (μπάσο) και τον Νίκο Παναγιώτου (τύμπανα). Με αυτή τη σύνθεση, η μπάντα κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 2010 το πρώτο της demo, με τον τίτλο Sweet November. Από τον Ιούνιο του 2011, στο σχήμα προστέθηκε ως δεύτερος κιθαρίστας ο Χρήστος Καλλιμάνης" . Αυτή την μουσική ένωση οι ίδιοι την ονομάζουν " Εκρηκτικό μείγμα από κιθαριστικά ξεσπάσματα, φρενήρεις ρυθμούς και στιγμές μυσταγωγίας." στο Echo-λόγιο. Το μόνο που μπορώ να προσθέσω είναι μια σκοτεινή γοητεία που ασκούν πάνω στον ακροατή. Ίσως αυτή η γοητεία να προέρχεται από το γεγονός, ότι δε μπορείς να τους κατατάξεις κάπου συγκεκριμένα. Άλλωστε οι ετικέτες είναι μόνο για τα ράφια δισκοπωλείων και πάντα με στόχο να δείξει μια μουσική προσέγγιση. Οι Penny Dreadful παίζουν απλά rock'n'roll με πολύ προσωπική ματιά. Τα τραγούδια τους δημιουργούν εικόνες, άλλοτε κάποιας ερημικής τοποθεσίας της Καλιφόρνιας, βγαλμένης από κάποιο πλάνο του Ταραντίνο και άλλοτε κάποιας κακόφημης συνοικείας. Και πάντα η μελωδία της κιθάρας να φωτίζει τα σκοτεινά πλάνα, με γνήσιο rock'n'roll λυρισμό.
Το άλμπουμ τους δεν είναι μια απλή καταγραφή των τραγουδιών. Είναι μια χρονοκάψουλα, που μπορεί να σε πάει σε πολλά μέρη με λίγες νότες για κινητήρια δύναμη. Είναι ένα από τα 16 συγκροτήματα που ανακάλυψα μέσα από την συλλογή The Greek Underground Scene. Και μια ακόμα απόδειξη ότι δεν μιλάμε για πλέον για ελληνικές μπάντες, αλλά για ελληνική σκηνή. Για τους τύπους : " Το Deadwood ηχογραφήθηκε ανάμεσα στον Αύγουστο και στον Οκτώβριο του 2012 στα αθηναϊκά Dope of Sound Studio και Peter Pan’s Garden. Τη φροντίδα της ηχογράφησης και της μίξης είχε ο Στέφανος Δουβίτσας, ο οποίος συνυπογράφει και την παραγωγή του άλμπουμ, μαζί με τους Penny Dreadful. Τέλος, το artwork είναι σχεδιασμένο όλο στο χέρι και φέρει την υπογραφή του Δημήτρη “Sidheog” Στεβή" . Και πέρα των τύπων, η δουλειά τους έχει ψυχή και αγνό rock'n'roll πνεύμα. Οι νότες φαίνονται αδάμαστες, αλλά αρμονικά δομημένες. Μια μπάντα με μοναδική συνοχή, αλλά και με αναμενόμενη συνέχεια...
Το όνειρο για δόξα και αναγνώριση έχει στοιχειώσει πολλούς πιτσιρικάδες, φαν της rock'n'roll, αλλά και μετέχοντες στα γρανάζια της. Όμως το τίμημα της δόξας είναι αρκετά μεγάλο και θολό, ώστε να μπορεί να αντιμετωπιστεί από κάποια φιλόδοξη μεν, αγνή και αθώα καλλιτεχνική ψυχή. Η ορμή και η ταχύτητά της μουσικής αυτής είναι ένας τυφώνας για έναν κοινό ανθρώπινο ψυχισμό, που φαντάζει σαν παράπηγμα από καλάμια μπροστά του. Με αυτό το σκεπτικό ο κίνδυνος της αποτυχίας φαντάζει απειροελάχιστος μπροστά σε αυτόν της επιτυχίας, που το "τσουνάμι" της έχει πάρει πολλές ψυχές και το τεράστιο ταλέντο δεν στάθηκε εμπόδιο για την καταστροφή. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κακής διαχείρισης της δόξας είναι και οι Suede. Μετά την ξαφνική επιτυχία των δυο πρώτο τους άλμπουμ, η πίεση της φήμης έκανε τα μέλη να είναι κάπως δύστροπα μεταξύ τους, με αποτέλεσμα την φυγή-εκδίωξη του κιθαρίστα τους Bernard Butler. Αλλά την θέση του ήρθε να αναλάβει ένας 17-χρονος οπαδός της μπάντας, ο Richard Oakes. Η κινηματογραφική του είσοδος στην μπάντα, προήλθε από την πίστη στον εαυτό του και την αγάπη τους γι'αυτή. Έστειλε μια κασέτα ντέμο στο fun club τους, που απλά έγραφε "Take me or leave me." Τελικά όταν έπεσε στα χέρια του Simon Gilbert και του τραγουδιστή Brett Anderson, απλά πίστεψαν πως είναι ένα πρώιμο ντέμο των Suede. Πολύ γρήγορα κλήθηκε να μπει στην μπάντα και μάλιστα ανέλαβε και το ρόλο του δημιουργού. Η απλότητα που εισήγαγε στις συνθέσεις τους, μεταξύ των άλλων φαίνεται και στο τραγούδι Filmstar, από το τρίτο τους άλμπουμ Coming Up του 1993. Η μουσική ανήκει στο νεαρό κιθαρίστα, αλλά οι στίχοι είναι του frontman. Το λυρικό μέρος περιγράφει την κατάσταση ενός σταρ, ένα θέμα που σχεδόν όλες οι μπάντες, που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Το είδωλο που δημιουργείται για τους οπαδούς, κατακτά και τον ίδιο τον σταρ, κάνοντας τον να πιστεύει πως και ίδιος είναι η εικόνα που παρουσιάζει ή φαντάζεται το κοινό γι αυτόν. Ο τρόπος της δημιουργίας των τραγουδιών για την μπάντα άλλαξε και από την μουσική που έστελνε απλά ο προηγούμενος κιθαρίστας, με τον Anderson να συμπληρώνει το λυρικό μέρος, έγινε συνδημιουργία. Προφανώς αυτή ήταν η τελευταία λάμψη στην αίσθηση πραγματικότητας, που είχε ο τραγουδιστής, καθώς η ηρωίνη το βύθιζε ακόμα πιο πολύ στην φαντασίωση μιας εικόνας.
Τα κίνητρα και η αρχή των γεγονότων είναι πάντα μια θολή κατάσταση. Το γιατί ξεκινάει να κάνει κανείς κάτι, αποτρόπαιο ή δημιουργικό , είναι μια εικασίας. Και με όση σιγουριά μιλάνε οι ψυχολόγοι για τα βαθύτερα αίτια δράσης ενός ατόμου, στην ουσία δεν αποδεικνύουν τίποτα. Το πολύ, οι πολύ κοντινοί φίλοι και άνθρωποι του περιβάλλοντος κάποιου, που δεν έχουν κάποιο συμφέρον, μπορεί να δουν κάποια από τα πραγματικά αίτια μιας δράσης. Αλλά το να αφαιρέσει κάποιος μια ζωή, το πρώτο αίτιο είναι η έλλειψη προσωπικής ευθύνης γι αυτήν του την πράξη. Ο Bruce Springsteen στο έκτο του άλμπουμ, το Nebraska του 1982, συγκέντρωσε τα τραγούδια που είχε γράψει με τους E Street Band. Μουσικά διακατέχεται από μουσική λιτότητα και στο λυρικό μέρος από ιστορίες απελπισίας, είτε αυτές μας δημιουργούν συμπάθεια είτε όχι. Αλλά η έλλειψη προσδοκίας και ελπίδας οδηγεί έναν άνθρωπο σε πράξεις που είναι έξω από την φύση του. Και το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου μας διηγείται μια τέτοια ιστορία. Με αφηγητικό τρόπο και με σχεδόν απαθή τόνο φωνής μας λέει την ιστορία του 19-χρονου Charles Starkweather και της 14-χρονης κοπέλας του Caril Ann Fugate, που μέσα από τον παροξυσμό της εφηβείας τους σκότωσαν 11 αθώους ανθρώπους το Ιανουάριο του 1958. Οι στίχοι μιλάνε για 10, γιατί πριν ξεκινήσει το αιματοβαμμένο τους "σαφάρι" το ζευγάρι, ο Starkweather είχε σκοτώσει ήδη έναν. Η οπτική του τραγουδιστή είναι είναι σαν να περιμένει και την δική του εκτέλεση από το νεαρό ζευγάρι. Η απάθεια που συνοδεύει την αφήγηση το κάνει ακόμα πιο ανατριχιαστικό. Ο τρόπος της θυμίζει τον Αμερικανό συγγραφέα Flannery O'Connor, τον οποίο είχε διαβάσει πριν, ξεκινήσει την δημιουργία των συγκεκριμένων τραγουδιών. Ο τελευταίος στίχος, που κατά κάποιον τρόπο αιτιολογεί τις πράξεις του νεαρού ζευγαριού, ο "I guess there's just a meanness in this world", είναι πολύ κοντά στην ιστορία του O'Connor's την "A Good Man Is Hard to Find". Όπου και κει ο δολοφόνος κλείνει το βιβλίο με την φράση "No pleasure but meanness" . Στην πραγματική αυτή ιστορία του νεαρού ζευγαριού, ο δημιουργός του τραγουδιού αναζητά και τις δικές του υπαρξιακές απορίες και σχέση πάντα με το σύνολο της ανθρωπότητας. Η έμπνευση για την δημιουργία του τραγουδιού, ωστόσο, ήρθε στον Springsteen μετά από την παρακολούθηση της ταινίας Badlands του Terrence Malick στην τηλεόραση. Καθώς η ταινία ήταν και η ίδια εμπνευσμένη από την δράση των νεαρών, αποφάσισε και ίδιος να εξερευνήσει την ιστορία. Αν και καταφέρνει να αποδώσει αρκετά πιστά την πραγματική ιστορία, προσθέτει και την δική του πινελιά σ' αυτήν. Για την ιστορία, ο Charles Starkweather, που εκτελέστηκε έναν χρόνο αργότερα από την διάπραξη των φόνων αυτών, δεν μετάνιωσε ούτε στιγμή για τις πράξεις του. Μάλιστα σε ένα γράμμα του προς τον πατέρα του, μέσα από την φυλακή, γράφει ότι ήταν ότι πιο διασκεδαστικό έχει κάνει ως εκείνη την στιγμή μαζί με την Caril. Η οποία θεωρήθηκε σαν όμηρος του νεαρού από τους δικαστές και όχι σαν συνένοχη του. Συνεχίζει να ζει στην ίδια πολιτεία στην οποία διέπραξε και τα εγκλήματά της, την Nebraska.
Ο άνθρωπος μπορεί να ιεροποιεί τον χρόνο, δημιουργώντας επετείους και χρονικούς κύκλους. Η ολοκλήρωση του κάθε κύκλου ορίζει και το ιερό σημείο, σαν ξεκίνημα του νέου. Αυτοί οι κύκλοι επαναφέρουν το παρελθόν στο παρόν, δημιουργώντας ταυτόχρονα και μια νέα πραγματικότητα που ορίζει κάθε κύκλος, αλλά και σημείο επαφής με το ιερό, την σύνδεση με το όλο, αλλά και ακόμα σε κάποιες περιπτώσεις και με τον εαυτό μας. Και στην επαφή αυτή, καλύτερος συνοδός δεν είναι παρά η μουσική. Την δύναμη της ήθελαν να εκμεταλλευτούν οι κατά καιρούς εξουσιάζοντες, παραγγέλνοντας μεγαλειώδεις μουσικές συνθέσεις ή καπηλευόμενοι κάποια υπάρχουσα ήδη, προς εξύμνηση κάποιου ιστορικού γεγονότος. Όμως οι νότες είναι ατίθασες και εύκολα δραπετεύουν, μπορούν να γίνουν από σύμβολο της εξουσίας, συμπαραστάτες της ελευθερίας. Η κλασική μουσική, αλλά και προκλασική ήταν ανέκαθεν υπό τον έλεγχο της εξουσίας και τις περισσότερες φορές χωρίς τη θέληση του καλλιτέχνη. Ο Χίτλερ στήριξε την αιματοβαμμένη του "πολιτική" στην μουσική του αναρχικού Βάγκνερ, χωρίς την γνώση του ίδιου. Η Σοβιετική "δημοκρατία" είχε πλήθος συνθετών στις διαταγές της, παρά την θέλησή τους. Το κίνημα των ρομαντικών έκανε μια σοβαρή προσπάθεια να ξεφύγει από τον ζυγό της εκάστοτε εξουσίας, με επιλογή θεμάτων πιο προσωπικών και ξεφεύγοντας από το πομπώδες ύφος των συνθέσεων. Αλλά το κίνημα των ρομαντικών ήταν και η αόρατη ρίζα της σύγχρονης μουσικής, αλλά και τέχνης γενικά. Κάποιες ατίθασες συνθέσεις όμως, πέρα αυτού του κινήματος, ξέφυγαν και αρχίζουν να γίνονται από παραγγελίες αυτοκρατόρων ή και τσάρων, σε σύμβολα της ελευθερίας. Αν και η αφορμή μπορεί να είναι απλά εμπορική, η σύνθεση μπορεί να αποκτήσει μαζί με την ανεξάρτητη οντότητα της και πονηριά να τρυπώνει στην ανθρώπινη σκέψη. Η 1812 Overture ή The Year 1812 ή Overture of 1812 του Pyotr Ilyich Tchaikovsky, μπορεί να χαρακτηριστεί μια τέτοια σύνθεση. Αν και είναι αρκετά γνωστή στους φίλους της κλασικής μουσικής, έγινε σχεδόν διάσημη μέσα από την ταινία V for Vendetta και την δυστοπική θεματολογία της, σκηνοθετημένη από τον James McTeigue και με την συμβολή των αδελφών Wachowski, που μεταξύ άλλων μας χάρισαν και το Matrix. Στο soundtrack της ταινίας η οβερτούρα του μεγάλου Ρώσου συνθέτη καταλαμβάνει μια θέση κλειδί, όπου ακούγεται στην αρχή της και στο τέλος της. Με αυτό τον τρόπο ξεκινάει την πλοκή και συνοδεύει στο τέλος την τραγική-λυτρωτική κατάληξή της. Πιθανόν να μην είναι τυχαία η επιλογή της σύνθεσης στην συμβολή της πλοκής του έργου, λαμβάνοντας υπ' όψη την ιστορία που κρύβεται πίσω από την δημιουργία της.
Η βασική ιδέα για την δημιουργία της οβερτούρας αποτέλεσε η φιλοδοξία του τσάρου Αλέξανδρου Β να τιμήσουν την επέτειο της σύγκρουσης ρώσικων στρατευμάτων απένατι σε αυτών του Ναπολέοντα. Η περίφημη μάχη του Borodino, 120 χλμ δυτικά της Μόσχας, έλαβε χώρα στις 7 Σεπτέμβρη του 1812 και είχε πάνω από 100 000 νεκρούς. Ήταν μια πύρρειος νίκη των Γάλλων, που αν και μπήκαν πολύ εύκολα στην άδεια Μόσχα, αναγκάστηκαν γρήγορα να την αφήσουν, λόγω του ρώσικου χειμώνα .....και επειδή τελείωσαν τα ξύλινα πατώματα στο Κρεμλίνο. Η επιστροφή αποδεκάτισε ακόμα περισσότερο τον πληγωμένο γαλλικό στρατό. Αλλά πλήγωσε ακόμα περισσότερο το κύρος του ίδιου του Ναπολέοντα και των φιλόδοξων του σχεδίων. Ένα απλό γεγονός είναι ενδεικτικό της ουσιαστικά ήττας των Γάλλων: στην επιστροφή ο Ναπολέων ρώτησε έναν χωρικό αν είδε κάποιον λιποτάκτη, μιας και οι στρατιώτες του τον εγκατέλειπαν ομαδικά. Ο χωρικός αναγνώρισε τον μεγάλο στρατάρχη και με περίσσιο θάρρος του απάντησε πως είναι ο πρώτος που βλέπει, αναφερόμενος στον ίδιο τον Ναπολέοντα. Όταν κατάφερε να φτάσει στην Πολωνία, το στράτευμά του είχε μείνει στο μόλις το 1/10 από την αρχική Grande Armée. Για να τιμήσουν αυτά τα γεγονότα καθώς και την 25η επέτειο από την στέψη του Αλέξανδρου Β, ανατέθηκε στον Ρώσο συνθέτη να ντύσει μουσικά ένα πολύ φιλόδοξο σχέδιο. Μετά την παρότρυνση του προσωπικού του φίλου και μέντορά του, Nikolai Rubinstein ξεκίνησε την δημιουργία της 12 Οκτωβρίου του 1880 και τη τελείωσε 6 εβδομάδες αργότερα. Μπροστά στον καθεδρικό ναό του Σωτήρος Χριστού, ήταν να γίνει η πρώτη παρουσίαση της οβερτούρας. Το σχέδιο για την παρουσίαση ήταν αρκετά φιλόδοξο, με την συνοδεία πνευστών, αλλά και την συμμετοχή των καμπανών του καθεδρικού ναού, των λεγόμενων "zvons". Μαζί με αυτές, μέσα από έναν ηλεκτρικό πίνακα που θα ήταν συνδεμένα τα κανόνια, θα γινόταν και συγχρονισμένοι κανονιοβολισμοί. Ανεξάρτητα από την δολοφονία του τσάρου Αλέξανδρου Β, που δεν πρόλαβε να γιορτάσει τα 25 χρόνια από την στέψη του, το σχέδιο ήταν υπερβολικά φιλόδοξο. Τελικά η πρώτη παρουσίαση της οβερτούρας έγινε το 1882 σε μια σκηνή,μπροστά από τον μισοτελειωμένο ναό, κατά τη διάρκεια της Έκθεση των Τεχνών και της Βιομηχανίας. ωστόσο ο Tchaikovsky δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος με την δημιουργία του. Όπως παραπονέθηκε ο ίδιος στην προστάτιδα του Nadezhda Filaretovna von Meck, τη θεωρούσε υπερβολικά θορυβώδη και χωρίς καλλιτεχνική αξία. Ο λόγος ήταν, ότι δεν την έγραψε με αγάπη και συναίσθημα, αλλά ψυχρά εκτελούσε εντολές. Παρ' ολα αυτά η σύνθεση αυτή τον έκανε αρκετά πιο πλούσιο, καθώς είναι από τα πιο πολύ εκτελεσμένο του έργο. Δέκα χρόνια μετά την δημιουργία του επισκέφτηκε την Νέα Υόρκη όπου το έργο του παρουσιάστηκε στο Carnegie Hall. Συχνά με την εκτέλεση της οβερτουρας γιορτάζεται και η Μέρα Ανεξαρτησίας, αν και δεν έχει καμία σχέση με την Αμερικάνικη ιστορία. Στο άλμπουμ των Rush, το 2112, κομμάτια της σύνθεσης του Ρώσου χρησιμοποιούνται σε αρκετά τραγούδια του.
Remember, remember the 5th of November, the gun powder treason and plot. I know of no reason why the gun powder treason should ever be forgot.
Για έναν καλλιτέχνη δεν υπάρχει ποτέ επίλογος ούτε και επικήδειος. Το πνεύμα το στοιχειώνει τους πάντες που γνωρίσανε και αγάπησαν το έργο του. Οι καλλιτέχνες είναι σαν ήρωες ενός μυθιστορήματος, πάντα αναλλοίωτοι και εξιδανικευμένοι. Ποτέ δεν πεθαίνουν ακόμα και αν ο συγγραφέας αποφασίσει για το διαφορετικό, μένοντας πάντα στην μνήμη μας και αποτελώντας μια πηγή έμπνευσης. Στο rock'n'roll τα πάντα είναι σε υπερθετικό βαθμό, από τους οπαδούς ως τους μύθους που δημιουργούν οι μπάντες. Αλλά αυτή η υπερβολή το κάνει πάντα νέο και το μότο "..die young" έχει την πλήρης ισχύ στο rock'n'roll σύμπαν, γιατί απλά κάθε καλλιτέχνης,όσο χρόνια και να έχει στην πλάτη του, πάντα παραμένει νέος και με οδηγό πάντα κάποιο όνειρο. Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα στιγμή για την ιστορία των Led Zeppelin θα ερχόταν το 1994, όταν οι Robert Plant και Jimy Page, μαζί με μουσικούς που τότε απάρτιζαν το προσωπικό σχήμα του πρώτου, αλλά και με τον βιρτουόζο, πολυ-οργανίστα, πάλαι ποτέ μέλος των Cure, Porl Thomson, θα εμφανιζόντουσαν αρχικά για μιάμιση ώρα στο projekt του MTV με τον τίτλο unleaded . Στην συνέχεια και επειδή το κοινό λάτρεψε την επαναπροσέγγιση της μουσικής των Led Zeppelin με αυτόν τον διαφορετικό τρόπο, το σχήμα βγήκε σε παγκόσμια περιοδεία με μεγάλη επιτυχία Ενώ η συναυλία για λογαριασμό του MTV κυκλοφόρησε και σε dvd με τον ίδιο τίτλο.
Αξίζει επίσης να σταθούμε και στις υπέροχες dvd κυκλοφορίες του συγκροτήματος με live γνωστό, αλλά και με ακυκλοφόρητο μέχρι τότε υλικό. Το διπλό και πληρέστατο How The West Has Won, που ουσιαστικά περιέχει σε remastered έκδοση με ήχο και εικόνα αναφοράς, όλες πρακτικά τις σπουδαίες βιντεοσκοπημένες συναυλίες και τηλεοπτικές εμφανίσεις των Led Zeppelin και με προεξέχουσα αυτή στο Royla Albert Hall το 1970. Αλλά και την μνημειώδη εμφάνιση τους στο φεστιβάλ Knebworth το 1979. Αργότερα θα δει και το φως της δημοσιότητας η κυκλοφορία μιας best of ανθολογίας με επιλεγμένες ζωντανές στιγμές τους από το διπλό αυτό dvd με τον τίτλο Mothership. Οι Led Zeppelin αποτέλεσαν και εξακολουθούν να αποτελούν μέχρι και σήμερα μια διαρκή επιρροή για δεκάδες συγκροτήματα και μουσικά ρεύματα, σε μικρότερο η και σε μεγαλύτερο βαθμό. Αποδεικνύοντας περίτρανα την τεράστια σημασία και επιδραστικότητα τους στο rock'n'roll. Έτσι, στα συγκροτήματα που επηρεάστηκαν από τους Zeppelin, συγκαταλέγονται οι Deep Purple, οι Rush, oι Queen, oι Whitesnake, που μάλιστα δεν δίστασαν να αντιγράψουν στο Still of the night ακόμα και την χρήση δοξαριού όπως ο Jimy Page 17 χρόνια νωρίτερα. Ακόμα και αυτοί οι συνοδοιπόροι του σκληρού ήχου Black Sabbath επηρεάστηκαν από αυτούς. Progressive Metal μπάντες, όπως οι Tool και οι Dream Theater, συγκροτήματα όπως οι Cult, όλη η σκηνή του Seatle, Pearl Jam ,Soundgarden, Alice in chains, Smashing pupkins, Ενώ συχνά μνημονεύονται σαν τεράστια επιρροή από συγκροτήματα όπως οι Aerosmit, Skid Row, Guns and Roses, SCORPIONS, αλλά και από τους Μotley Crue. Πρακτικά σχεδόν κανένα γκρουπ και κανένα μουσικό ρεύμα δεν έμεινε ανεπηρέαστο από αυτό το κολοσσιαίο συγκρότημα. Φανταστείτε ότι και τα πρώιμα πανκ ροκ συγκροτήματα, όπως οι Ramones, θεωρούσαν τους Zeppelin ως μια από τις επιρροές τους, Φυσικά υπήρξαν και περιπτώσεις συγκροτημάτων που αντέγραψαν απευθείας τους Led Zeppelin, όπως οι Kingdom Come. Συμπερασματικά λοιπόν, άνετα μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι, μαζί με τους Beatles, τους Floyd, τους Doors, τους Who, αλλά και τους stones..... οι Led Zeppelin ΗΤΑΝ ,ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑ, ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΑ ΕΠΙΔΡΑΣΤΙΚΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΟΤΕΡΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ 58 ΧΡΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ROCK'N'ROLL.
Αν τα νούμερα και οι αριθμοί λένε πολλές φορές την αλήθεια, τότε στην περίπτωση των Led Zeppelin επιπλέον σοκάρουν και δημιουργούν δέος... Πάμε λοιπόν .... : 72 ΧΡΥΣΕΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΙΝΙΕΝΙΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ, από την αμερικανική ένωση δισκογραφικών εταιρειών, 6 άλμπουμ ταυτόχρονα στα τσαρτς του 1975, με το Physical Graffiti να κατέχει την θέση νούμερο ένα. Έσπασαν και μάλιστα δυο φορές το ρεκόρ θέασης συναυλιών που κατείχαν οι Beatles από το 1965, την δεύτερη φορά οι Ζeppelin θα κέρδιζαν τους εαυτούς τους, μιας και το ακατάρηπτο ρεκόρ τους στην Ταμπα της Φλόριντας θα ξεπερνιόταν μόνο από τους ίδιους, το 1977 στο Pontiac του Silverdome. Πέντε άλμπουμ τους βρίσκονται στον κατάλογο με τα 500 σημαντικότερα albums από καταβολής του rock'n'roll. Έχουν ενταχθεί το 1995 στο Rock n Roll Hall of Fame, ένα χρόνο νωρίτερα από τους Pink Floyd, ενώ τέσσερις δίσκοι τους φιγουράρουν στη λίστα Hall of fame των βραβείων Grammy. Οι Page και Plant κατέχουν από το βασίλειο της Αγγλίας τους τίτλους Officer of the Order of the British Empire και Commander of the Order of the British Empire αντίστοιχα, ως αναγνώριση της σημαντικότητας και προσφοράς τους στην διάδοση της ποπ-ροκ μουσικής. Με πωλήσεις, τέλος, που ξεπερνούν το ιλιγγιώδες νούμερο των 300 εκατομμυρίων, φιγουράρουν μαζί με τους Beatles στην πρώτη θέση του σχετικού καταλόγου, αποτελώντας ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα - καλλιτέχνη όλων των εποχών. Με λίγα λόγια ένα τεράστιο respect σε ένα από τα κολοσσιαία μεγέθη του ροκ...............τους Led Zeppelin!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
.jpg)
