Lazy Aftershow - Echo-λόγιο

Οι  Lazy Aftershow Απαντούν: 
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας; 
Τη χιουμοριστική μας διάθεση! Μη μας παρεξηγήσει κανείς, παίρνουμε τη μουσική μας όσο σοβαρά χρειάζεται – το χιούμορ χωράει παντού και πάντα, είναι πηγαίο και βέβαια απαραίτητο. Αν προσέξεις και τους τίτλους των κομματιών μας, κρύβουν κι αυτοί μερικές μικρές δόσεις…

2) Χρήμα ή δόξα;
Και τα δύο είναι καλοδεχούμενα – αλλά μας αποφεύγουν αμφότερα προς το παρόν! Εμείς πάντως τα συμπαθούμε ιδιαίτερα και ισόποσα :P

 3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Τρεις καλοί φίλοι με μπόλικη μουσική χημεία, σκράπες στη χημεία (το μάθημα).

4) Σημείο μηδέν της μπάντας
Τέλη Απριλίου 2012.

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Η λεγόμενη «ελληνική έντεχνη» σίγουρα…

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε; 
Αν και προφανής η απάντηση, στην εξυγίανση του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος και όλων των δεινών που μας επιβάλλει… λίγο κρύο ήταν αυτό ε?  :P

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή; 
Ο καθένας από τους τρεις μας ξεχωριστά θα έδινε σίγουρα μία διαφορετική απάντηση σ’αυτή την ερώτηση - επιπλέον, πολλοί από τους καλλιτέχνες που μας γαλούχησαν έχουν ήδη φύγει προ πολλού στον άλλο κόσμο. Δύσκολη λοιπόν η απάντηση…προς το παρόν επιδιώκουμε συμπράξεις με καλούς φίλους μουσικούς των οποίων το έργο εκτιμάμε ιδιαίτερα, όπως ο Nick Brave από τους Minor Mine και η Χρυσάνθη από τους Jesterdays. Ελπίζουμε να μας ανεχτούν κι άλλοι στην πορεία, χεχε!

8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση; 
Τίποτα από τα δύο. Προσωπική και μόνο έκφραση, δημιουργική διέξοδος και επικοινωνία με τους απανταχού ανήσυχους μουσικόφιλους.

9) Οι επιρροές σας; 
Είναι μεγάλη η λίστα και αντιπροσωπεύει τρεις διαφορετικούς (αρρωστημένους) μουσικόφιλους, με πολλές διαφορετικές προτιμήσεις αλλά και – τελικά – πολλά κοινά ακούσματα στα οποία συγκλίνουμε. Σίγουρα η λεγόμενη ψυχεδελική rock και όλα (ή σχεδόν όλα) τα παρακλάδια της, αλλά και η new wave/post punk, η καλή pop, τα blues, η dub…

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα; 
Μέσον – ο σκοπός φυλάει την πατρίδα (λέμε τώρα).

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική; 
Βλέπε ακριβώς πιο πάνω.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη; 
Συνήθως τη δεύτερη. Ενίοτε και την πρώτη, αλλά δεν καταφέρνουν ποτέ να συνεννοηθούν 100% γιατί δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα. Εκτός κι αν είσαι ο Ian McCulloch οπότε αλλάζει – ΠΟΛΥ όμως - το πράγμα…

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα; 
Το άλογο ιπποδρόμου που πίνει και καμμια μπυρίτσα στο διάλειμμα.

14) Μια ευχή για την μπάντα 
Τα τετριμμένα μωρέ, ξέρεις, να φτάσουμε στο σημείο κάποτε να γεμίζουμε ολόκληρα λαϊκά κέντρα, να σπάνε πιάτα για την πάρτη μας και να μας λατρεύουν σαν γνήσιους αστέρες του ελληνικού πενταγράμμου. Οι στίχοι μας εξάλλου συνοψίζουν όλο τον καημό του σύγχρονου ερωτοχτυπημένου έλληνα που πνίγει τον πόνο του σ’ένα πιτόγυρο τίγκα στο μπούκοβο.

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Το απόλυτο space psych rock τζαμάρισμα που καταλήγει σε κομμάτι…από το σκοτάδι αναδύεται πάντα φως. 

Θα τους βρείτε εδώ : http://www.lazyaftershow.com/home-el/

και δω: Facebookhttps://www.facebook.com/LazyAftershow

              Twitter: https://twitter.com/lazyaftershow

θα τους ακούσετε εδώ: http://lazyaftershow.bandcamp.com/

και δω:  https://soundcloud.com/lazyaftershow

        http://www.youtube.com/user/lazyaftershow

      http://www.reverbnation.com/lazyaftershow

Aerosmith - Rag Doll

Οι παρεμβάσεις στην μουσική των καλλιτεχνών, από παράγοντες των δισκογραφικών εταιριών δεν είναι ένα σπάνιο φαινόμενο, αν και στις μέρες μας όλο πιο σπάνιο. Τα μέσα και οι τεχνικές γνώσεις παρέχονται με πιο μεγάλη ευκολία και ο δημιουργός μπορεί να λειτουργεί πιο ανεξάρτητα. Αλλά και η αναγνώριση του και κυρίως επαφή του με το κοινό είναι ένα δύσκολα συζητήσιμο θέμα, μιας που ή αίσθηση του γενικού παλμού της εκάστοτε εποχής δεν είναι χαρακτηριστικό του. Η πίστη όμως,  ενός στελέχους σε κάποια μπάντα ή και κάποιο τραγούδι της, λόγω των μέσων που διέθετε, αλλά και τις αντίληψης του αγοραστικού κοινού, βοηθούσε να αναδειχθεί κάποια σύνθεση, ακόμα και αν έπρεπε να "κινήσει βουνά" για να πάρει την πρέπουσα μορφή. 
Κατά αυτόν τον τρόπο ο γκουρού της Geffen Records John Kalodner, επέμενε στην αλλαγή τίτλου ενός τραγουδιού, του  "Rag Time" σε Rag Doll. Διαισθάνθηκε την εμπορική δυναμική του ριφ και του μουσικού μέρους, αλλά δεν χώνεψε ποτέ τον αρχικό τίτλο θεωρώντας ότι, δεν έχει κάτι που να αγγίζει κάποιον πιτσιρικά, που ακούει ροκ. Η αρχικοί στίχοι, που αναφέρονταν στην μουσική πολυχρωμία της Νέας Ορλεάνης, δεν ενθουσίασαν καθόλου το πρώτο-στέλεχος της δισκογραφική. Οι προσπάθειες των Steven Tyler και Jim Vallance για την "αποκατάσταση" τους, δεν έπιασαν τόπο. Και τελικά επιστρατεύτηκε ο Καναδός τραγουδοποιός Holly Knight, υπεύθυνος για πολλές επιτυχίες ροκ μουσικών κυρίως, για να πετάξει κατευθείαν από το Vancouver για να συμμετάσχει στην δημιουργία του τραγουδιού των Aerosmith. 
Όπως δήλωσε ο ίδιος ο Καναδός, δεν του άρεσε ιδιαίτερα η παρεμβολή στο ήδη έτοιμο τραγούδι, μιας και ο κάθε μουσικός  θέλει να εκφράσει και κάτι με τους στίχους. Αλλά, ο επαγγελματισμός της μπάντας από την Βοστόνη και φυσικά η φιλοδοξία για ένα ακόμα χιτ, διευκόλυναν την δημιουργία για το λυρικό  μέρος κυρίως. Το οποίο βασιζόταν σε μια rock'n'roll πεπατημένη.... το σεξ. Και με την συμμετοχή στην σύνθεση του Joe Perry, ολοκληρώθηκε το  κομμάτι, για να μπει στο Permanent Vacation, ένατο άλμπουμ τους, του 1987. 
Ο Holly Knight, γνωρίζοντας πολύ καλά τα κατατόπια της επιτυχίας, αλλά και του μάρκετινγκ, δεν δίστασε να "δανειστεί" στίχους και από κάποιο άλλο τραγούδι. Συγκεκριμένο το  "Never see you leaving by the back door... man" είναι από το "Back Door Man."( http://echooadventures.blogspot.gr/2013/07/the-doors-back-door-man.html ). Το βιντεοκλίπ σκηνοθετημένο από τον Marty Callner, έχει γυριστεί στην Johnson City, του  Tennessee, κατά την διάρκεια της τουρνέ τους για την προώθηση του δίσκου. Στα στιγμιότυπα του, υπάρχουν αποσπάσματα από τις συναυλίες τους στο  Freedom Hall, στο Sigma Nu Fraternity, μια κατοικία της Johnson City και μέσα στο Ryans Irish Pub του Bourbon της Νέας Ορλεάνης. 

Jacek Maniakowski 

Black Sabbath - Neon Knights

Ο κόσμος του σκληρού rock'n'roll είναι γεμάτος μύθους και όχι μόνο στο λυρικό μέρος των τραγουδιών, αλλά και στους ίδιους τους μουσικούς που ανεβαίνουν στη σκηνή. Οι μορφές τους, κυρίως εκείνων που θεμελίωσαν το είδος, ξεπερνούν συχνά τη σφαίρα του ανθρώπινου. Η συμμετοχή τους σε ένα συγκρότημα είναι ταυτόσημη με την ίδια την μπάντα και κάθε αλλαγή μέλους μοιάζει με ρίσκο, φόβο, και ενίοτε προδοσία, κάτι που έχει αντίκτυπο κυρίως για τις δισκογραφικές.

Αλλά όταν ένα μουσικό “τέρας” αντικαθιστά ένα άλλο, τα πράγματα ταλαντεύονται ανάμεσα στην κόλαση και τον παράδεισο. Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες, οι συγκρούσεις αναμενόμενες. Η φυγή του Ozzy Osbourne το 1979 από τους Black Sabbath άφησε ένα τεράστιο κενό. Όμως μια τυχαία γνωριμία του Tony Iommi με τον Ronnie James Dio δεν το γέμισε απλώς, το αναδιαμόρφωσε. Το αποτέλεσμα ήταν το Heaven and Hell, ένα από τα πιο κλασικά άλμπουμ της heavy metal σκηνής και μάλλον και το πιο επιτυχημένο. 

Το εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου, το Neon Knights, αν και γράφτηκε τελευταίο και μάλιστα στο Παρίσι, όχι στο Μαϊάμι όπως τα υπόλοιπα. Παρ’ όλα αυτά, επιλέχθηκε ως το πρώτο τραγούδι του άλμπουμ, σαν κραυγή αναγέννησης. Η σύνθεση ανήκει στους Dio, Iommi, Geezer Butler και Bill Ward, με τον Dio να αναλαμβάνει το λυρικό μέρος. Ο Geezer είχε επιστρέψει προσωρινά στην Αγγλία μετά την αποχώρηση του Ozzy και η συμμετοχή του στο “Neon Knights” ήταν η μοναδική του στο δίσκο, αποτελώντας μια γέφυρα ανάμεσα στις δύο εποχές των Sabbath.

Το τραγούδι έχει πιο γρήγορο τέμπο, όπως επιδίωκε ο Iommi, για να σηματοδοτήσει την αλλαγή και να ξεπεράσει το φάντασμα του Ozzy. Οι στίχοι του Dio, γεμάτοι μεσαιωνικές εικόνες και αοριστία, αναφέρονται σε έναν μύθο της αγγλικής κουλτούρας — αλλά η επαναληπτικότητα του “Nothing’s in the past / It always seems to come again” λειτουργεί σαν υπαρξιακή επιστροφή, σαν τραύμα που δεν επουλώνεται. Σαν ένας ενοχλητικός έρπης που επιστρέφει ξανά και ξανά.

Το “Neon Knights” κυκλοφόρησε ως δεύτερο σινγκλ του άλμπουμ και έφτασε στο #22 των UK charts. Παρότι δεν γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία, έγινε σύμβολο της νέας εποχής των Sabbath. Έχει διασκευαστεί από μπάντες όπως Iron Savior, Queensrÿche και Anthrax, επιβεβαιώνοντας τη θέση του ως πυλώνα του είδους.

Ανάλυση μουσικής δομής

Το “Neon Knights” είναι ένα από τα πιο σύντομα και άμεσα κομμάτια του δίσκου, με διάρκεια περίπου 3:53. Η δομή του είναι κλασική αλλά αποτελεσματική:

Intro (0:00–0:14): Ξεκινά με ένα επιθετικό, συγχρονισμένο riff από τον Iommi, με τα τύμπανα του Bill Ward να μπαίνουν δυναμικά. Το riff είναι βασισμένο σε power chords και palm-muted χτυπήματα, δίνοντας αίσθηση επείγοντος.

Verse 1 (0:15–0:44): Ο Dio εισέρχεται με φωνή γεμάτη ένταση και θεατρικότητα. Η φωνητική μελωδία ακολουθεί το riff, με μικρές διακυμάνσεις που προσθέτουν δραματικότητα.

Chorus (0:45–1:00): Το ρεφρέν είναι πιο μελωδικό, με ανοικτές συγχορδίες και φωνητική κορύφωση. Η λέξη “Neon Knights” τραγουδιέται με έμφαση, σχεδόν σαν πολεμική ιαχή.

Verse 2 + Chorus (1:01–1:45): Επαναλαμβάνεται η δομή, με μικρές παραλλαγές στη φωνητική ερμηνεία.

Guitar Solo (1:46–2:15): Ο Iommi ξεδιπλώνει ένα σύντομο αλλά εκρηκτικό σόλο, με bluesy bends και γρήγορα legato περάσματα. Δεν είναι επίδειξη δεξιοτεχνίας — είναι έκρηξη χαρακτήρα.

Bridge (2:16–2:30): Μια μικρή γέφυρα με αλλαγή ρυθμού και τον Dio να τραγουδά πιο εσωτερικά, πριν επιστρέψει στο τελικό ρεφρέν.

Final Chorus + Outro (2:31–3:53): Το τραγούδι κλείνει με επανάληψη του ρεφρέν και ένα fade-out που αφήνει την αίσθηση ότι οι “νέοι ιππότες” συνεχίζουν να καλπάζουν στο σκοτάδι.

Η παραγωγή του Martin Birch είναι καθαρή αλλά όχι γυαλισμένη και καταφέρνει να διατηρεί την τραχύτητα που χρειάζεται το κομμάτι, ενώ αναδεικνύει τη φωνή του Dio και τη στιβαρότητα του Iommi.

Το Neon Knights δεν είναι απλώς ένα τραγούδι. Είναι δήλωση της νέας τους ταυτότητας. Είναι το σημείο όπου οι Black Sabbath σταμάτησαν να κοιτούν πίσω και άρχισαν να καλπάζουν μπροστά, δημιουργώντας νέους μύθους, νέα φωνή, και μια φωτιά που δεν έσβησε ποτέ.

Jacek Henryk Maniakowski

Babe Ruth

Ήταν (και ξανά είναι) μια Progressive rock μπάντα από το Hertfordshire της Αγγλίας. Ιδρύθηκαν το 1970 από την τραγουδίστρια Janita "Jenny" Haan, τον κιθαρίστα Alan Shacklock (Shacklock ήταν και το αρχικό τους όνομα) και τον μπασίστα Dave Hewitt. Λίγο αργότερα ενσωματώθηκαν και οι Dave Punshon στο πιάνο και ο Dick Powell στα τύμπανα. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν και το πρώτο τους single, "Elusive". Ήδη όμως είχαν αρχίσει να δημιουργούν κοινό στην Αμερική, σε αντίθεση με την πατρίδα τους, που μάλλον δεν συγκίνησαν και πολύ κόσμο. Έτσι άλλωστε εξηγείται και η μετονομασία τους σε Babe Ruth (θρυλικός παίκτης του baseball), όπως επίσης και η ονομασία του πρώτου τους άλμπουμ "First Base", που κι αυτό είναι από την ορολογία του baseball. Αυτό το άλμπουμ έγινε χρυσό στον Καναδά και το κομμάτι Wells Fargo γνώρισε τεράστια επιτυχία. Από το '73 ως το '75 έγιναν μερικές αλλαγές στη σύνθεση του συγκροτήματος, με τους Punshon, Powell να αποχωρούν και να εντάσσονται οι Ed Spevock, Chris Holmes και Steve Gurl. Πριν το τέταρτο άλμπουμ, αποχώρησε και ο Shacklock, που αντικαταστάθηκε από τον Bernie Marsden (μετέπειτα στους Whitesnake). Με τις συνεχείς αλλαγές όμως έφτασαν στο σημείο να διαλυθούν το 1976, αφού όμως πρώτα είχαν κυκλοφορήσει το πέμπτο τους άλμπουμ. Στις αρχές του 2006 οι Haan, Hewitt, Shacklock και Punshon ενώθηκαν ξανά για να ηχογραφήσουν καινούργια τραγούδια, στο Nashville, με τον Spevock να ηχογραφεί τα τύμπανα στο Λονδίνο. Το νέο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2007, με τον τίτλο Que Pasa και αργότερα άρχισαν τις ζωντανές εμφανίσεις, με μια μεγάλη και πολύ πετυχημένη περιοδεία στον Καναδά το 2010.

Βέβαια, το τραγούδι που έχει μείνει κλασσικό, είναι το πολυδιασκευασμένο "The Mexican" και ανήκει κι αυτό στην κατηγορία των τραγουδιών που όλοι μας το ξέρουμε αλλά δεν θυμόμαστε ποιοί το λένε. Γενικά πάντως οι Babe Ruth, υπήρξαν μια καταπληκτική μπάντα, με πολύ μεγάλη ανταπόκριση στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αλλά όχι ιδιαίτερη στην Ευρώπη. Αξίζει πάντως να τους ψάξετε παραπάνω, γιατί έχουν πολλά πανέμορφα τραγούδια.

Ναούμ Αθ. Βάρκας

Δισκογραφία:

First Base 1972

Amar Caballero 1973

Babe Ruth 1975

Stealin' Home 1975

Kid's Stuff 1976

Que Pasa 2007

Ασπρόμαυρο

Στην θάλασσα της μουσικής, οι νότες είναι τα πλοία και οι στίχοι οι καπετάνιοι τους. Οι ιδέες, συναισθήματα και σκέψεις, παροτρύνσεις και προειδοποίησεις, εμπειρίες και όνειρα είναι τα φορτία τους. Αλλά ο άνεμος είναι οι καλλιτέχνες, μπορούν να τα πάνε σε όλες τις άκρες της Γης, ακόμα και να την γκρεμοτσακίσουν στα βράχια μιας άτεχνης ψευδαίσθησης της πραγματικότητας. Και όπως κάθε πλοίο, που ξεκινάει από το λιμάνι της καθημερινής ρουτίνας για να μεταφέρει τις ιδέες του,  αναμένει έναν ούριο άνεμο, έτσι και ένα συγκρότημα αρχίζεις το μουσικό του ταξείδι, για να μοιραστεί την πνοή της Μούσας, που έχει ωριμάσει μέσα σε αυτό. Και κάθε ξεκίνημα δημιουργεί και δίπολο πίστης και αμφιβολίας, την χαώδης επιθυμίας και την τάξης, απαραίτητης για να εκφραστεί αυτό. Δίπολο ενός όνειρου και της πεζής επιβίωσης, του φωτός και του σκότους που μπορεί να προσφέρει μαι δημιουργική διεργασία, ή απλά του Άσπρου και του Μαύρου. Και η ενέργεια που μπορεί να δημιουργηθεί ανάμεσα σε αυτά έχει όνομα Ασπρόμαυρο. 

ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ είναι και το πρώτο βήμα που γίνεται στην Rock N Roll Republic
 προσπάθεια. Είναι το πρώτο βήμα και η πρώτη μπάντα που ηχογραφεί τα τραγούδια της. Η πολύχρωμη όμως, μουσική τους έκφραση, χρωματίζει μια άσπρο-μαύρη καθημερινότητα πολλών ανθρώπων γύρω τους και πάντα με οδηγό το rock'n'roll. Η γλώσσα έχει δύο βασικές λειτουργίες, την έκφραση των ιδεών και την επικοινωνία. Έτσι και οι Ασπρόμαυρο, ξεκινάνε να εκφραστούν και να εκφράσουν τις σκέψεις τους, με λυρισμό που που η ελληνική γλώσσα προσφέρει. Τα αγγλικά είναι μια από τις βασικές διόδους επικοινωνίας και όπως ένας άνθρωπος που ξεκινάει το πρώτο του ταξείδι, τα βήματα του είναι μετρημένα, έτσι και τα αγγλόφωνα τους τραγούδια λίγα. 

Η τελική τους μορφή δημιουργήθηκε με μια όμορφη και συγχρόνως μοναδική προσθήκη για μια ροκ μπάντα. Ο ερχομός της Αλίκη Μαϊδώνη στο Βιολοντσέλο, το φθινόπωρο του 2013, χρωμάτισε με ακόμα περισσότερες αποχρώσεις το Ασπρόμαυρο, μόνο σαν όνομα, σχήμα. Τα υπόλοιπα "χρώματά" του είναι Μαρίνα Κόκκαλη - Φωνή, Αχιλλέας Παπαμόσχος – κιθάρα, φωνή, Αλέξανδρος Παπασωτηρίου – Μπάσο και  Σωτήρης Μανώλης– Τύμπανα. Το όνομα τους " Την αιώνια μάχη του «καλού» με το «κακό». Την αιώνια τάση για χάος αλλά και τάξη. Το φως (το άσπρο είναι η σύνθεση όλων των χρωμάτων) και το σκοτάδι (το μαύρο είναι η απουσία οποιουδήποτε χρώματος). To «ένα» και το «άλλο» που συνυπάρχουν αρμονικά μέσα απ’ την πάλη τους. Τη δυαδική φύση." όπως δηλώνουν στο Echo-λόγιο (http://echooadventures.blogspot.gr/2013/12/1.html). 

Τα πολλά διαφορετικά τους ακούσματα τα ενώνει η αγάπη τους για την μουσική, η οποία γίνεται το πινέλο ενός ζωγράφου που ταιριάζει όλα τα χρώματα με αρμονία. Οι ίδιοι χαρακτηρίζονται "Rock n Roll …ή με τον τίτλο του πολύ όμορφου βιβλίου του Σταύρου Σταυρόπουλου «για όσο ροκ αντέχεις ακόμα»."  Θέλουν να ανέβουν στην σκηνή "Με τον Jack White και την τρέλα του" και τρέφουν με την μουσική την ψυχή τους, όπως δηλώνουν. Το μόνο που εύχονται είναι "Να έχουμε πάντα αυτό τον ενθουσιασμό και το πάθος για μουσική και δημιουργία που έχουμε και σήμερα και την αγάπη ο ένας για τον άλλο." και σε τελική ανάλυση είναι τα απλά πράγματα που ζητάμε όλοι μας. 
Jacek Maniakowski 

UFO - Rock Bottom

Το καλύτερο σημείο για μια νέα αρχή είναι το σημείο μηδέν, το σημείο που δεν έχεις να χάσεις τίποτα, συνεπώς έχει την απόλυτη ελευθερία δράσης. Οποιαδήποτε κίνηση και να κάνεις είναι  δημιουργική. Στην μουσική υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις , που  η τρέλα συναγωνίζεται και το ταλέντο. Και τα δρομολόγιο ενός καλλιτέχνη προς  την κορυφή, μπορεί να είναι ισόποσα με κείνα που οδηγούν και στην καταστροφή, με τον δεύτερο προορισμό να συχνά να είναι one way ticket. Κάτι τέτοιο ορίζει η έκφραση Rock Bottom. Δηλαδή την κατάληξη μια κατακόρυφης πτώσης, όπου ένα άτομο δεν έχει να χάσει τίποτα,  γιατί απλά τα έχει χάσει όλα πια. Τα αίτια αυτής της κατολίσθησης είναι τα γνωστά, αλκοόλ, ναρκωτικά και τζόγος. Είτε όλα μαζί είτε χώρια. 
Το rock'n'roll είναι επιρρεπές σε οτιδήποτε καταστροφικό, αλλά σχεδόν πάντα μπορεί να το κάνει και και δημιουργικό. Και φυσικά το  Rock Bottom έγινε και τραγούδι. Μια σύνθεση του Michael Schenker, με το λυρικό μέρος να αναλαμβάνει ο Phil Mogg. Κυκλοφόρησε μέσα από το τρίτο άλμπουμ των UFO, το Phenomenon του 1974, με την πρώτη συμμετοχή του κιθαριστικού αυτού φαινομένου, που στα 19 του κατάφερε να γίνει μήλον έριδος σε δύο μεγαλύτερες μπάντες. Το τραγούδι, εκτός από κλασικός ύμνος της hard rock, αποδείκνυε και το τεράστιο ταλέντο του Γερμανού κιθαρίστα, τόσο στην σύνθεση όσο και στην τεχνική εκτέλεσης. 
Όπως εξομολογείται ο Mogg τον Σεπτέμβριο του 2008, ότι έμπνευση για το λυρικό μέρος στάθηκε μια ταινία τρόμου, της οποίας δε θυμόταν τον τίτλο. Αλλά το πιο πιθανόν είναι ότι, γενικά τα χει μπερδέψει και γενικά δε θυμόταν, μιας και το πιο πιθανόν είναι να επηρεάστηκε, συνειδητά ή ασυνείδητα από ένα παραδοσιακό τραγούδι, το The Unquiet Grave. Ο στίχος  "one kiss of your clay-cold lips" γίνεται  "one sweet kiss on your clay-cold lips", αλλά και το όλο λυρικό περιεχόμενο έχει πολλές ομοιότητες. Συγκεκριμένα μιλάει για μια 17χρονη, "Seventeen a nature's queen", που παντρεύεται έναν μοναχικό 21-χρονο, "Twenty one, a long one".  Φυσικά και ο διάβολος βάζει το χεράκι του, "Lucifer goes walkin' down free to meet" και απλά τα πράγματα καταλήγουν στον.... τίτλο του τραγουδιού. 

Jacek Maniakowski

May Blitz

Οι May Blitz ήταν ένα βρετανικό συγκρότημα, με ήχο σκληρό για την εποχή τους, μάλιστα ήταν στα πρώτα τέσσερα ονόματα που υπέγραψαν με την πρωτοεμφανιζόμενη και μετέπειτα πολύ σπουδαία, στο χώρο του progressive και heavy rock δισκογραφική εταιρεία Vertigo, μαζί με τους Black Sabbath, Uriah Heep και τους ξεχασμένους Juicy Lucy. Ιδρύθηκαν το 1969, από τον μπασίστα Terry Poole τον ντράμερ Keith Baker και τον κιθαρίστα Clem Clempson. Πριν ηχογραφήσουν όμως κάτι ο Clem Clempson έφυγε για τους Colosseum και την θέση του σε κιθάρα και φωνητικά πήρε ο Jamie Black. Όμως αμέσως μετά έφυγαν και οι Poole και Baker. Έτσι ο Black, κάλεσε τους φίλους του Καναδούς, Reid Hudson στο μπάσο και Tony Newman στα τύμπανα. Αφού έπαιξαν για κάποια χρόνια σε διάφορες αγγλικές παμπ, κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους, το 1970. Πριν ολοκληρωθεί χρόνος, κυκλοφόρησαν και το δεύτερο άλμπουμ, 2nd of May. Δυστυχώς, όμως, λόγω του ότι δεν γνώρισαν αμέσως μεγάλη επιτυχία, διαλύθηκαν στα τέλη του 1971. οι Black και Hudson έφυγαν για τον Καναδά, χωρίς να ασχοληθούν ξανά με την μουσική, ενώ ο Newman πήγε στους Three Man Army.

Οι May Blitz, είναι ακόμα ένα ενδεικτικό παράδειγμα συγκροτήματος, που μέσα σε τρία μόλις χρόνια ιδρύθηκαν, έβγαλαν δυο δίσκους διαμάντια και διαλύθηκαν. Κρίμα για μας και για το rock 'n' roll.

Δισκογραφία:

May Blitz (Vertigo Records 6360007, 1970)

2nd of May (Vertigo Records 6360037, 1971)

Ναούμ Αθ. Βάρκας