Guns N' Roses - Paradise City

Η ζωή είναι γεμάτη αντιθέσεις και δίπολα, αλλά αυτά στην ουσία δημιουργούν την απαραίτητη ενέργεια για "κινηθούν" τα πράγματα ή να πάρουν τον "δρόμο" τους. Μέσα από αντιθέσεις γεννιέται η δημιουργία και είναι αυτή που ενώνει τα δύο άκρα. Η απουσία του Οδυσσέα από το σπίτι του, του γέννησε την λαχτάρα να γυρίσει και έτσι δημιουργήθηκε και ένα έπος. Το rock'n'roll είναι ένα μέρος της ζωής και αυτό είναι γεμάτο αντιθέσεις. Δεν είναι λίγοι οι μουσικοί, που γράψανε τα μεγαλύτερα τους τραγούδια μέσα σε μια κόλαση που ζούσαν, πριν γνωρίσουν και την δόξα. Αλλά αυτή η λαχτάρα για τον παράδεισο, όπως τον φαντάζεται ο καθένας, αποτέλεσε και την έμπνευσή τους. 
Ένα τραγούδι που εδραίωσε τους Guns N' Roses στην "παράδεισο" της rock'n'roll δόξας, γράφτηκε σε μια κολασμένη στιγμή για την μπάντα. Το Paradise City, είναι ένα από τα τραγούδια-σύμβολα της χρυσής εποχής της μπάντας. Το τραγούδι εμπεριέχεται στο ντεμπούτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους το Appetite for Destruction, το οποίο θεωρώ από τα πιο σημαντικά άλμπουμ στην ιστορία της ροκ μουσικής. Την πατρότητά του ανήκει στους Axl Rose, Slash, Izzy Stradlin, Duff McKagan, Steven Adler, δηλαδή σε όλο το συγκρότημα. Αν και το βιντεοκλίπ τους απεικονίζει σε ένα στάδιο γεμάτο κόσμο και στο αποκορύφωμα της δόξας τους, το τραγούδι ξεκίνησε το ταξείδι σε μια ερημιά και μέσα σε απογοήτευση. 
Το τραγούδι γράφτηκε κατά την διάρκεια της πρώτης τουρνέ της μπάντας, .... τουρνέ κατά ευφημισμό μόνο. Σχεδίαζαν απλά να ξεκινήσουν μια περιοδεία στα κλαμπ της δυτικής Ακτής από το Los Angeles ως το Seattle πατρίδα του Duff McKagan. Φυσικά το πρώτο τους κυνήγι της δόξας, σταμάτησε στην έρημο της Καλιφόρνιας, όταν χάλασε το αυτοκίνητό τους. Τα μέλη του συγκροτήματος ζήσανε πραγματική κόλαση, μιας ο ρουχισμός τους αποτελούνταν από δερμάτινα παντελόνια και μπουφάν, με τα οποία ήθελαν να εντυπωσιάσουν στην σκηνή, στην οποία δεν έφτασαν ποτέ. Έπρεπε να περπατήσουν αρκετά χιλιόμετρα μέχρι την πρώτη κατοικημένη περιοχή. Και τότε τους γεννήθηκε λαχτάρα για την πόλη που μισούσαν ως τότε και καταλάβανε πως η πόλη των αγγέλων είναι το σπίτι τους.
Αλλά η "Hell Tour", όπως ονόμασαν την ανύπαρκτη περιοδεία τους, μιας ξεθεωμένοι και απογοητευμένοι τελικά έφτασαν στον πρώτο προορισμό τους, αλλά χωρίς τον εξοπλισμό τους και με "τρύπιες τσέπες". Πιθανόν και συγκαμένοι από τα δερμάτινα, αλλά αυτό είναι δική μου εικασία. Το τραγούδι γράφτηκε απ'όλη την μπάντα. Ο Slash ξεκίνησε να παίζει στην κιθάρα και σιγοτραγούδισε τον αρχικό στίχο "Take me down to the Paradise City" ο Axl συμπλήρωσε "Where the grass is green and the girls are pretty", ο στίχος οποίος αρχικά δεν άρεσε ιδιαίτερα στον κιθαρίστα. Καθώς ήταν έμπνευση από τις μεσο-δυτικές πολιτείες, απ' όπου καταγόταν ο τραγουδιστής. Η αρχική ιδέα για τον επόμενο στίχο ήταν Where the girls are fat and they've got big titties." και συμπλήρωνε ο τραγουδιστής "Take ... me ... home!"
Για την πατρότητα του τραγουδιού υπήρχε και μια διαφωνία με τους Hanoi Rocks, των οποίων ο κιθαρίστας Andy McCoy θεωρούσε πως είναι η αντιγραφή του "Lost in the City". Είναι όμως πραγματικότητα ότι ο Axl ήταν μεγάλος φαν τους και το στυλ επηρέασε πολύ την εκκολαπτόμενη τότε μπάντα. Το βιντεοκλίπ γυρίστηκε από τον Nigel Dick, στο Giants Stadium του New Jersey, όπου παίζανε μαζί με τους Aerosmith. Το Concorde που εμφανίζεται κάπου στο μέσον, είναι αυτό που θα τους πήγαινε στο Monsters of Rock που γινόταν στο Donington Park της Αγγλίας.

Jacek Maniakowski

Amboy Dukes

Οι Amboy Dukes, ήταν στην ουσία το πρώτο συγκρότημα του Ted Nugent. Ιδρύθηκαν το 1967 στο Chicago, όπου είχε μετακομίσει η οικογένεια του Nugent, αλλά αργότερα εγκαταστάθηκαν στην ιδιαίτερη πόλη του, το Detroit. Εκτός από τον ίδιο το συγκρότημα υπέστη πάρα πολλές αλλαγές στα υπόλοιπα μέλη, τις οποίες δεν αξίζει ο κόπος να τα αναφέρουμε, αφού κανένας τους δεν παρουσίασε αργότερα κάτι το ιδιαίτερο. Κινούνταν στον χώρο του Psych-Prog rock με αρκετά hard rock ξεσπάσματα, τόσα ώστε να συγκαταλεχθούν κι αυτοί στις πρώτο μέταλ μπάντες.

Παρ' ότι ήταν ένα πολύ αξιόλογο συγκρότημα, δεν είχαν κάποια ιδιαίτερα μεγάλη επιτυχία, αν εξαιρέσουμε το ομώνυμο σινγκλ από τον 2ο δίσκο τους "Journey to the Center of the Mind". Στην συνέχεια, βέβαια, ο Ted Nugent έκανε μια τεράστια καριέρα σαν σόλο, με στροφή σε πολύ πιο hard rock - metal μονοπάτια.

Ναούμ Αθ. Βάρκας

Δισκογραφία:

1967 The Amboy Dukes

                                          1968 Journey to the Center of the Mind

1969 Migration

1970 Marriage on the Rocks/Rock Bottom

1971 Survival of the Fittest Live

1973 Call of the Wild

1974 Tooth Fang & Claw

Nervisequin - Echo-λόγιο

Ο Μιχάλης Γκουρατζάς απαντά για τους Nervisequin : 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Πρόκειται για προϊόν λεξιπλασίας, άνευ νοήματος. (Τώρα που το σκέφτομαι ταιριάζει και ιδεολογικά)

2)Χρήμα ή δόξα;
Δόξα Δράμας.

3)Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Κωνσταντίνος Μαρκοράς.

4)Σημείο μηδέν της μπάντας
Ιούλιος 2008, γνωριμία με Τρίφ και εκβιασμός στο να γίνει ντράμερ στο κατά φαντασίαν συγκρότημα μου χωρίς να έχει προηγούμενη εμπειρία με το συγκεκριμένο όργανο.

5)Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Ανάμεσα σε πάρα πολλές μισητές μουσικές, τα πρωτεία κατέχουν οι εξής : Τα άνευρα euro-metal τύπου Nightwish, το υπερεπεξεργασμένο metal-core, σχεδόν κάθε τι υπέρ-πολιτικοποιημένο όπου χάνεται κάθε μορφή έκφρασης και η μουσική είναι απλά ένα μέσον προπαγάνδας – και συνάμα κοινωνικοποίησης και γκομενίσματος με έναν πλάγιο, υποκριτικό και ύπουλο τρόπο. Και φυσικά το ελληνικό «ροκ» που άνθισε στα 90s.

6)Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Απαντώ με τα λόγια ενός mainstream ράππερ που λέγεται Bo: «Θα’θελα όλοι να περνάμε καλά και να 

μη μας νοιάζει για τίποτα, να μην έχουμε προβλήματα, και μας να μη μας θεωρούν θύματα».

7)Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Σαν συγκρότημα? Δεν νομίζω ότι συλλογικά συμφωνούμε στο ότι θαυμάζουμε κάποιον η κάποιους τόσο – προσωπικά ο καθένας έχει τους αγαπημένους του καλλιτέχνες. Δεν μας έχει περάσει και πολύ από το μυαλό η ιδέα κάποιας συνεργασίας γενικά. Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον με κάποια ποπ τραγουδίστρια νομίζω. Με τη Lady Gaga.

8) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Ωραία ερώτηση. Περισσότερο σαν θρησκευτική, αν και η πλήρης απουσία της μίας εκ των δύο πτυχών που ανέφερες από το έργο κάποιου προδίδουν, για μένα, μη ολοκληρωμένη καλλιτεχνική προσωπικότητα.

9)Οι επιρροές σας;
Οτιδήποτε πρωτότυπο, εύηχο, ενδιαφέρον, ανεπιτήδευτο και πάνω απ’όλα ειλικρινές και αληθινό από όλες τις πτυχές τόσο της σκέψης όσο και της διανόησης.

10)Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
Μέσον. Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που γουστάρουν ντε και καλά να παίζουν σε μπάντες. Εδώ για τα δικά μας τραγούδια, που έχουν προσωπική σημασία πάλι μας φαίνεται βραχνάς η λειτουργία ενός συγκροτήματος. Μεγάλος βραχνάς, και φυσικά οικονομικά ασύμφορο.

11)Μέσον ή σκοπός η μουσική;
100% σκοπός!

12)Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Καλό θα είναι να συνοδεύει το μέτρο. Η αλαζονικές συμπεριφορές είναι εν γένει κατάπτυστες και δεν δικαιολογούνται από κανένα ταλέντο. Δυστυχώς όμως, στατιστικά μιλώντας, το ταλέντο έχει συνοδεύσει κατά κόρον την αλαζονεία.

13)Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Φοβάμαι πως δεν ασπάζομαι την απόδοση ανθρωπίνων/πνευματικών ιδιοτήτων στα ζώα και δεν θα μπορέσω να απαντήσω.

14)Μια ευχή για την μπάντα
Να βρούμε χρηματοδότηση για να κόψουμε τον δεύτερο δίσκο μας!

15)Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Όταν δεν μπορεί να σε πάρει ο ύπνος. Γάμησε τα.

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/nervisequin?ref=profile

και επίσημα εδώ: http://nervisequin.weebly.com/

Θα τους δείτε εδώ: http://www.youtube.com/Nervisequin

9MM - Echo-λόγιο

Οι 9MM απαντούν: 
1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;
Είναι η απάντηση μας στη βια που ζούμε ( πραγματική, ψυχολογική) απαντάμε στη βια αυτή με τη μουσική μας που τη νιώθουμε σαν αυτή τη σφαίρα των εννιά χιλιοστών.... σαν τη μοναδική μας άμυνα!!

2) Χρήμα ή δόξα;
Ούτε το ένα ούτε το άλλο... δύναμη και διάθεση να συνεχίσουμε αυτό που κάνουμε!!! Αυτό που σου μένει στο τέλος είναι οι στιγμές που έχεις κερδίσει για τον εαυτό σου και για τους συνοδοιπόρους σου μέσα από την δημιουργία!!
3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;
Για εμάς είναι μονόδρομος... η μόνη μας διέξοδος!!
4) Σημείο μηδέν της μπάντας
το πρώτο jam που κάναμε στο σαλόνι του αδελφού μου (του drummer), σε κάποια μάζωξη 
5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;
Τα ελληνικά σκυλοπόπ... 

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;
Η μουσική είναι υπερόπλο γιατί στοχεύει κατευθείαν στην ψυχή του ακροατή...αυτό από μόνο του μπορεί να αλλάξει τα πάντα!!

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;
Με όλους όσους κάνουν ότι κάνουν από καρδιάς!!
8 ) Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;
Αν είναι αληθινή είναι σίγουρα πολιτική στάση!!
9) Οι επιρροές σας;
Τα πράγματα που μεγαλώσαμε!!! ξένη rock-hard rock αλλά και ελληνικός λόγος από σημαντικούς Έλληνες δημιουργούς!!
10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;
 Μέσον σίγουρα!! 
11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;
Σκοπός σίγουρα!!
12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;
Το ταλέντο υπάρχει  ή δεν υπάρχει!! η αλαζονεία ή η ταπεινοφροσύνη είναι επιλογές ζωής που προσδιορίζουν τις όποιες επιλογές μας .. αλλά και την κατάληξη μας!
13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;
Μμμ ίσως με σκύλο....

14) Μια ευχή για την μπάντα..
Να μη φύγει ποτέ η καψούρα για αυτό που κάνουμε!!!
15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;
Σκοτεινό ε?? Δεν ξέρω πως ακριβώς το εννοείς... δύσκολο είναι το στούντιο που καλείσαι να παγιδεύσεις την ενέργεια ενός κομματιού που δημιουργήθηκε στην πρόβα σε ένα track... σε ένα αρχείο μουσικής κρατώντας τις ισορροπίες μεταξύ της αυθεντικής ενεργείας και ενός cd track....

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/9MMGR?ref=hl
Θα τους δείτε εδώ: https://www.youtube.com/playlist?list=PLty0boUiEpvssp1RWqBg30DGukp2CamIF&feature=mh_lolz
Θα τους ακούσετε εδώ: http://www.reverbnation.com/9mmgr
                                      https://soundcloud.com/mike9mm
                                      https://play.spotify.com/album/2O8pYRprp519lZxWp46uKZ
                                      http://www.emusic.com/album/9mm/mavro-potami-black-river/14570979/

AC/DC - Hells Bells

Πίσω από τη δόξα, αλλά και κάθε επιτυχία, υπάρχουν πάμπολλοι παράγοντες που ουσιαστικά χτίσανε τα θεμέλιά της. Και αν ένα συγκρότημα δημιουργεί ένα άλμπουμ που είναι δεύτερο στις πωλήσεις όλων των εποχών στην ιστορία της μουσικής, σίγουρα τα θεμέλια είναι πολύ βαθιά. Στους AC/DC το βασικό θεμέλιο θα μπορούσε να είναι ο Bon Scott, που σε «μια λεωφόρο προς την κόλαση»  (  http://echooadventures.blogspot.gr/2013/11/acdc-highway-to-hell.html ) οδηγούσε την μπάντα σταθερά στην κορυφή. Αλλά το συγκρότημα την άγγιξε πραγματικά όταν ο τραγουδιστής χάθηκε τελικά σε αυτή τη λεωφόρο και απεβίωσε από αναρρόφηση.

Το συγκρότημα όμως έμεινε ασταμάτητο. Λίγους μήνες μετά τον θάνατο του τραγουδιστή τους κυκλοφορούν το πιο δημοφιλές τους δημιούργημα, το Back In Black του 1980. Έβδομο άλμπουμ τους και ντεμπούτο για τον Brian Johnson ως νέο τραγουδιστή. Αν και ήταν έτοιμοι να τα παρατήσουν, με την παρότρυνση των γονιών του Bon Scott συνέχισαν την ξέφρενη πορεία τους. Και αυτή ξεκίνησε με καμπάνες από την κόλαση, σαν μια σύνδεση ανάμεσα σε δύο κόσμους. Το Hells Bells, που ανοίγει το άλμπουμ, είναι δημιουργία των αδελφών Angus και Malcolm Young, με τον Brian Johnson να αναλαμβάνει το λυρικό μέρος, όπως και σε όλα τα τραγούδια του δίσκου.

Το τραγούδι ξεκινά με χτύπημα μιας καμπάνας, που συνολικά θα χτυπήσει 13 φορές, με την τελευταία στο 1:10. Η καμπάνα αυτή δεν ήταν τυχαία: παραγγέλθηκε ειδικά από το χυτήριο
John Taylor & Co. στο Loughborough της Αγγλίας, ζυγίζει περίπου έναν τόνο και ηχογραφήθηκε στο War Memorial Carillon, επειδή οι προσπάθειες να χρησιμοποιηθεί πραγματική εκκλησιαστική καμπάνα απέτυχαν λόγω των πουλιών που πετούσαν κάθε φορά που χτυπούσε. Πάνω της χαράχτηκε η επιγραφή: “Made by John Taylor Bellfounders. For AC/DC. 1980”. Η αυθεντική καμπάνα χρησιμοποιήθηκε για χρόνια στις περιοδείες (την κατέβαζαν στη σκηνή με γερανό), ενώ σήμερα μία από αυτές εκτίθεται στο Rock and Roll Hall of Fame. Στις σύγχρονες περιοδείες χρησιμοποιούνται αντίγραφα. Στην τελική ηχογράφηση ο ήχος της καμπάνας είναι ελαφρώς επιταχυνόμενος για να ταιριάζει καλύτερα στο tempo του κομματιού.

Η εισαγωγή συνεχίζεται με τη διπλή κιθάρα των αδελφών Young, χαρακτηριστικό που σηματοδοτεί όλο το άλμπουμ. Στη συνέχεια μπαίνουν όλα τα όργανα. Το τραγούδι, όπως και ολόκληρος ο δίσκος, είναι αφιερωμένο στον πρώην τραγουδιστή της μπάντας, που κατά κάποιον τρόπο δεν την άφησε ούτε μετά τον θάνατό του.

Ο Brian Johnson θυμάται κατά τη συγγραφή των στίχων μια σχεδόν μεταφυσική εμπειρία. Δεν είχε μεταφυσικές ανησυχίες ούτε πίστευε σε κόλαση ή παράδεισο. Το άλμπουμ ηχογραφούταν στα Compass Point Studios στις Μπαχάμες, όχι στο ίδιο στούντιο με το Highway to Hell, όπως συχνά αναφέρεται. Ο Johnson είχε μπει στο συγκρότημα μόλις δύο μήνες μετά την απώλεια του Bon Scott και έπρεπε να προσθέσει στίχους σε ήδη ηχογραφημένα τραγούδια. Ξεκίνησε να γράφει σε μια λευκή κόλλα χωρίς να συνειδητοποιεί τι ακριβώς έγραφε, με μουντζούρες στην αρχή, σαν αυτόματη γραφή. Μέσα στη νύχτα ολοκλήρωσε τους στίχους, σαν να ήταν απών από τη διαδικασία και όπως έχει πει αργότερα, ένιωθε σαν το χέρι του Bon να τον καθοδηγούσε. Φυσικά, μετά την ολοκλήρωση, απουσίαζε και το περιεχόμενο ενός μπουκαλιού ουίσκι.

Οι ιστορίες γύρω από το τραγούδι δεν τελειώνουν εκεί. Στην αμερικανική εισβολή στη Σομαλία το 1993 καταρρίφθηκε το ελικόπτερο Black Hawk. Ο διασωθείς πιλότος, βαριά τραυματισμένος, κρύφτηκε στα χαλάσματα της Mogadishu. Στο ελικόπτερο που ανέλαβε τη διάσωσή του βρίσκονταν φίλοι του, που γνώριζαν τη λατρεία του για τους AC/DC. Στα ηχεία έπαιζαν το Hells Bells για να καταλάβει ότι τον αναζητούν. Ο Michael Durant, αν και με σπασμένα και τα δύο πόδια, κατάφερε να συρθεί έξω από την κρυψώνα του και να κάνει σήμα στους διασώστες του με τη φανέλα του.

Το τραγούδι είναι από τα πιο διάσημα που παίζονται στην είσοδο αθλητών, ειδικά του pitcher Trevor Hoffman των San Diego Padres. Όλες οι γυναικείες tribute bands των AC/DC στο Seattle λέγονται Hell’s Belles. Το single είχε στη Β’ πλευρά το What Do You Do for Money Honey, με τον τίτλο να αφήνει πολλές υπόνοιες.

Η επιρροή του Hells Bells ξεπερνά κατά πολύ τα ραδιόφωνα και τις συναυλίες. Κυκλοφόρησε ως single τον Οκτώβριο του 1980 και, αν και δεν μπήκε στα charts σε όλες τις χώρες, έγινε τεράστια ραδιοφωνική επιτυχία και συνέβαλε στις υποψηφιότητες των AC/DC για Grammy. Το Back In Black παραμένει ένα από τα ελάχιστα άλμπουμ που έχουν πιστοποιηθεί με διαμάντια και πάνω. Το τραγούδι έχει εμφανιστεί σε δεκάδες ταινίες και σειρές, χαρακτηριστικά στην ταινία Maximum Overdrive του Stephen King, καθώς και σε μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις, όπως NHL και NFL, όπου παίζεται συχνά όταν η γηπεδούχος ομάδα βρίσκεται σε φάση άμυνας για να «τρομάξει» τους αντιπάλους. Έχει χρησιμοποιηθεί και στο WWE ως theme song του Hell in a Cell το 2009 και ως μουσική εισόδου για τον Undertaker σε ειδικές εμφανίσεις.

Το Back In Black, με το εντελώς μαύρο εξώφυλλο, συμβολικό πένθος για τον Bon Scott. έχει πουλήσει πάνω από 50 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Το Hells Bells, διάρκειας 5:12, έχει συμπεριληφθεί σε λίστες όπως αυτή του Rolling Stone για τα κορυφαία τραγούδια όλων των εποχών. Ακόμη και ο Stephen King το έχει αναφέρει ως ένα από τα αγαπημένα του — γιατί κάποια τραγούδια ακούγονται απλώς, αλλά βιώνονται.

Jacek Henryk Maniakowski

Warhorse

Οι Warhorse ήταν μια progressive rock και πρώτο-metal μπάντα που ιδρύθηκε από τον μπασίστα Nick Simper, όταν αυτός έφυγε (εκδιώχθηκε μάλλον) από τους Deep Purple το 1969. Αφού μπήκε πρώτα στο συγκρότημα της Marsha Hunt, όταν αυτή έμεινε έγκυος κι έφυγε, συνέχισε με τους Ged Peck στην κιθάρα και Mac Poole στα τύμπανα, ενώ στην ηχογράφηση του πρώτου τους άλμπουμ συμμετείχε κι ο μεγάλος κημπορντίστας Rick Wakeman. Στα φωνητικά πήραν έναν πολύ αξιόλογο τραγουδιστή τον Ashley Holt. Το ομώνυμο 1^ο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε το 1970 από την Vertigo, αλλά δεν γνώρισε κάποια ιδιαίτερη επιτυχία. Μετά την αποχώρηση του Wakeman, ακολούθησε και αυτή του Peck, οι οποίοι αντικαταστάθηκαν από τους Frank Wilson και Pete Parks. Το 1972 κυκλοφόρησε το 2^ο και τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο "Red Sea" αλλά σύντομα η εταιρεία τους διέκοψε την συνεργασία τους. Συνέχισαν με κάποιες ζωντανές εμφανίσεις μέχρι το 1974, όταν και διαλύθηκαν.

Ο αρχικός σκοπός του Nick Simper, ήταν, λόγω ρεβανσισμού, να δημιουργήσει το αντίπαλο δέος στους Deep Purple (που πας ρε Καραμήτρο!!!), κάτι που βέβαια δεν το κατάφερε, όμως σίγουρα τα δυο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν ήταν πολύ καλά και αξίζει κανείς να τα ακούσει.  

Ναούμ Αθ. Βάρκας

Δισκογραφία:

1970: Warhorse

1972: Red Sea

Tool - Lateralus

Τα μαθηματικά και η μουσική έχουν άμεση σχέση μεταξύ τους. Η έκφραση μιας σκέψης, ακόμα και συναισθήματος είναι μια υπόθεση που θέλει αρκετούς υπολογισμούς.  Αλλά συνήθως οι υπολογισμοί είναι στα στιχουργικά μέτρα για να ταιριάξουν στο μουσικό μέρος ενός τραγουδιού. Αλλά στο rock'n'roll, η κάθε "κατάκτηση" δημιουργεί μόνο επιθυμία για μια επόμενη, ειδικά αν ένας μουσικός ή μια μπάντα έχουν επιλέξει τα progresive μονοπάτια. Έτσι ο όρος Math rock δεν φαντάζει υπερβολικός και να ύπαρξη της ακολουθίας Fibonacci στους στίχους και στην μουσική είναι απλά αποτέλεσμα της αρμονικής συνύπαρξης μαθηματικών και μελωδίας. 

Οι συνθέσεις των  Tool δεν είναι ακριβώς ο ορισμός της απλότητας, αν και έχουν πάει την ροκ μουσική γενικά ένα βήμα μπροστά. Οι πειραματισμοί τους συνεχίζονται και στο τρίτο τους άλμπουμ το Lateralus του 2001. Και το ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ, διάρκειας 9.22 αποτελεί για πολλούς την επιτομή σχέσης μαθηματικών-μουσικής. Η δημιουργία του Justin Chancellor, μπασίστα της μπάντας, αν και χρεώνεται σε όλο το συγκρότημα, μέσα από τον πειραματισμό δημιούργησε μαθηματικές σχέσεις. Προφανώς μια κάποια θεία έμπνευση, ώθησε την δημιουργία του, αν λάβουμε υπ' όψη την ρήση του Πυθαγόρα, ότι τα μαθηματικά είναι η γλώσσα των θεών. 
Ο τίτλος του τραγουδιού, όπως και του άλμπουμ είναι ένα λογοπαίγνιο. Βγαίνει από το Vastus lateralis, έναν μυ του ποδιού και υπονοεί την πλάγια σκέψη ( Lateral thinking). Μια "θεωρία" του  Edwarda de Bono, που επιτρέπει στον ανθρώπινο νου, μέσω από την παρατήρηση, να ξεφύγει από στερεότυπα, ανοίγοντάς του τον ορίζοντα για νέες ιδέες. Και σίγουρα, αν κρίνουμε από τις συνθέσεις του συγκροτήματος, έπιασε τόπο. Το τραγούδι αρχικά λεγόταν  9-8-7, εξαιτίας του τέμπο στο ρεφρέν, που αλλάζει  από 9/8 σε  8/8 και καταλήγει 7/8. Και τα μαθηματικά τερτίπια αρχίζουν με τον αρχικό τίτλο του τραγουδιού, όταν τα τρία ψηφία σχηματίζουν το αριθμό 987, 16ο  αριθμό της ακολουθίας Fibonacci. 
Όμως, ο δημιουργός δεν σταμάτησε μόνο σε τέμπο και χρόνους του τραγουδιού, αλλά χρησιμοποίησε και την περίφημη ακολουθία στους στίχους. Black (1)
then (1)
white are (2)
all I see (3)
in my infancy (5)
red and yellow then came to be (8)
reaching out to me (5)
lets me see' (3)

Όπως φαίνεται, υπάρχει μια κανονική πορεία της ακολουθίας, που μετατρέπεται και σε φθίνουσα. Η συλλαβές του κάθε στίχου αντιστοιχούν στους αριθμούς. Το λυρικό μέρος έχει έντονες αναφορές στην παράδοση των αυτοχθόνων λαών της Αμερικής. Τα βασικά χρώματα που χρησιμοποιούνται και από τους Σαμάνους στις διδακτικές τους αφηγήσεις,  μαύρο, λευκό , κόκκινο και κίτρινο , κάνουν και "παρέλαση" στους στίχους του τραγουδιού. Τα χρώματα αυτά επίσης είναι τα μοναδικά, με τα οποία ζωγραφίζουν οι Αβορίγινες της Αυστραλίας. Ο στίχος  "As below so above and beyond, I imagine" είναι παρμένος από το Seven Aphorisms of Summum, αλλά παραπέμπει και στο Σμαραγδένιο Πίνακα της Ερμητικής διδασκαλίας. 
Ο Justin Chancellor, όταν δημιούργησε το μουσικό κομμάτι, το φαντάστηκε σαν μια κεντρομόλο σπείρα. Ο καλλιτέχνης Alex Grey, που σχεδίασε το εξώφυλλο του άλμπουμ, είδε κάτι παρόμοιο σε ένα "ταξείδι" υπό την επήρεια του  LSD. Ουσιαστικά ο καλλιτέχνης προσπάθησε να αναδείξει μια πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. 

 Jacek Maniakowski