Robbie Williams - Me and My Monkey

Το "Me and My Monkey" του Robbie Williams, βρίσκεται στο άλμπουμ Escapology της χρονιάς του 2002, δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε σινγκλ  πιθανόν λόγω και της διάρκειας του κομματιού. Το κομμάτι είναι μια αφήγηση ουσιαστικά του τραγουδιστή και δημιουργού του κομματιού, περιπέτειας με κάποιον πίθηκο παρέα.....χμμμ.... παράξενη παρέα. Ο ίδιος ο Williams όταν ρωτήθηκε για την δημιουργία του απλά απάντησε: "Είχα μια συνομιλία με ένα κορίτσι σε μια πισίνα στη Σιγκαπούρη. Είπε,« Πώς μπορείτε να γράψετε ένα τραγούδι; "Είπα, "Θα γράψω για κάτι που μου έρχεται στο μυαλό: να μου δώσεις δύο πράγματα και θα γράψω ένα τραγούδι για σας σήμερα το απόγευμα. Είπε:'Monkeys and rollerblades.'"... και εγένετο... Αλλά το βάθος το στίχων είναι αρκετά πιο μεγάλο.

Η αφήγηση αφορά το ίδιο και ο πίθηκος δεν είναι άλλο πρόσωπο από τον alter ego του. Η απότομη δόξα των Take That, του γκρουπ, από το οποίο ξεκίνησε την μουσική καριέρα είχε όλα τα συνεπακόλουθα της φήμης και των πολλών χρημάτων. Μετά την διάλυση του boys band, ο Williams είχε όλο το χρόνο να ζήσει αυτήν την περιπέτεια, την οποία περιγράφει και πάντα την μύτη του πουδραρισμένη από μέσα. Ο εθισμός του στη κοκαΐνη του δημιούργησε αυτόν το δεύτερο του εαυτό, το πίθηκο. Η γνώση του για κείνη την περίοδο της ζωής του, πήγαινε χέρι χέρι μαζί με το εγώ-πίθηκο. Η ενοχή του για την κατάσταση του τελικά σκοτώνει τον πίθηκο-εθισμό του. Η αφήγησή του έχει τέτοια δύναμη που αυτομάτως κάνει το τραγούδι από τα πιο συγκλονιστικά της ροκ. Το καλό επίσης με την κερδισμένη μάχη του με τον εθισμό του είναι το νέο πιο ροκ μουσικό προφίλ που παρουσίασε. 

Jacek Maniakowski

Sting - Fragile

To 'Fragile' είναι ένα τραγούδι του Sting από την χρονιά του 1987 και βρίσκεται στο άλμπουμ του 'Nothing Like The Sun'. Τον Απρίλιο της επόμενης χρονιάς βγαίνει και σε σινγκλ και φυσικά γνωρίζει μεγάλη απήχηση. Ορισμός της μπαλάντας αυτό το τρυφερό κομμάτι δεν είναι ούτε ερωτικό, αλλά ούτε και κανένας οικολογικός ύμνος  Το κομμάτι μιλάει για συγκεκριμένο πρόσωπο και και συγκεκριμένο γεγονός, παρ όλο που υμνεί σε γενικό πλαίσιο και την ανθρώπινη εύθραυστη φύση, όμως με μια πικρή σταγόνα ειρωνείας

Το συγκεκριμένο πρόσωπο είναι ο Ben Linder, ένας ιδεαλιστής νεαρός στρατιώτης της Αμερικάνικης Ειρηνευτικής Δύναμης, που βρισκόταν στην Νικαράγουα, ουσιαστικά στηρίζοντας τους αντιπάλους του Frente Sandinista de Liberación Nacional, κινήματος που κυβέρνησε την χώρα με σοσιαλιστικά κοινωνικοί πολιτικά πρότυπα. Και αυτός ήταν και ο βασικός λόγος της παρουσίας των ΗΠΑ σε αυτήν την μικρή χώρα της Κ. Αμερικής, να δημιουργήσει ένα κίνημα, χρηματοδοτούμενο από αυτήν, που θα δημιουργήσει προβλήματα στους Σαντινίστας, όπως λεγόταν το κυβερνών κίνημα. Οι αντίπαλοι τους λεγόταν Κόντρας, γενικά ήταν διάφορες συμμορίες από γκάγκστερ  καλά οπλισμένους από την φίλια Αμερική. Και δω έρχεται το γεγονός, ο θάνατος του νεαρού στρατιώτη από τις αμερικάνικες σφαίρες των Κόντρας. Εξ ου και η πικρή δόση ειρωνείας στους στίχους. Όπως και να είναι το περιεχόμενο των στίχων, μουσικά παραμένει ένα κομμάτι που μπορεί να ραγίσει και την πιο σκληρή καρδιά!

Jacek Maniakowski

Yann Tiersen The Lighthouse / Everything’s Calm

Η τελευταία μεγάλη προσφορά στην σύγχρονη μουσική, που προέρχεται από την Γαλλία, είναι σίγουρα η περίπτωση του Yann Tiersen. Ίσως ο μεγαλύτερος, μετά τον jean michel jarre, μουσικοσυνθέτης που ανέδειξε η πατρίδα του της μπαγκέτας  σαμπάνιας και του Κακοφωνίξ. Φυσικά η τελευταία αναφορά στο μυθικό πρόσωπο του ήρωα του René Goscinny και του Albert Uderzo δεν σκοπεύει σε καμιά σύγκριση, μιας που η αποδοχή του μουσικοσυνθέτη είναι αναμφισβήτητη και το όνομα του ακόμα πιο αναγνωρίσιμο από αυτό του συμπαθούς και ατυχή βάρδου.

Ο Guillaume Yann Tiersen, γεννημένος 23 Ιουνίου του 1970, γνωστός για τον μουσικό του μινιμαλισμό, αλλά και για την μεταβλητότητά του, δεν γνωρίζει ούτε μουσικά σύνορα, αλλά και ούτε και κάποια πλαίσια. Κινείται άνετα σε όλες τις μουσικές θάλασσες, πάνω στο πλοίο του, που λέγεται "λυρική λιτότητα" με ελάχιστες νότες μας μεταφέρει με την ίδια ευκολία στο ονειρικό του κόσμο, με την οποία έβλεπε την ομορφιά η ηρωίδα μιας ταινίας την οποία επένδυσε και με την οποία έγινε γνωστός σε κάθε μουσικόφιλο αυτί ανά την υφήλιο. Ο κόσμος της Amélie, φαντάζει πραγματικότητα σε κάθε σύνθεση του μεγάλου αυτού Γάλλου μουσικοσυνθέτη. Κάθε του άλμπουμ είναι ένα εισιτήριο για έναν κόσμο που ονειρεύεται μια ρομαντική ψυχή.

Ο καταγόμενος από την Βρετάνη  την πατρίδα του αδικημένου Κακοφωνίξ, κατάφερε να ταξειδέψει σε όλο τον κόσμο, μακριά από τα τα απαίδευτα αυτιά των μυθικών και ανεξάρτητων Γαλατών και δημιούργησε μια σχέση εξάρτησης με την επιτυχία από την οποία είναι απίθανο να ξεφύγει και το νέο του δημιούργημα, το The Lighthouse / Everything’s Calm. Ναι, το νέο διπλό άλμπουμ του καλλιτέχνη είναι γεγονός σχεδόν δύο χρόνια μετά το τελευταίο του δημιούργημα, παραμένει πιστός στο ραντεβού του με την ποιότητα και την μοναδικότητα. Δεν διστάζει να παντρέψει μουσικές λαών, τον οποίων οι πολιτικοί δεν καταφέρνουν να μονιάσουν τους ανθρώπους που ανήκουν στους λαούς αυτούς. Η μουσική ενώνει και αυτό το δόγμα ακολουθάει και ο Tiersen, που δεν δυσκολεύεται να ενώνει μουσικά όργανα, που στα χέρια κάποιου άλλου καλλιτέχνη θα ήταν αδύνατον να βγάλουν τόσο λυρισμό. Και όλα αυτά με την μουσική ταπεινότητα που τον διακρίνει. Το νέο του άλμπουμ δεν συνιστάται, επιβάλλεται......να ακουστεί σε οποιονδήποτε εραστή της μουσικής. 

Jacek Maniakowski

Bruce Springsteen - The River

Το "The River"  είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του Bruce Springsteen. Δική του δημιουργία αποκλειστικά, κυκλοφόρησε το 1981, μέσα από ομώνυμο του τραγουδιού άλμπουμ. Δημιουργήθηκε δύο χρόνια νωρίτερα και ήταν να συμπεριληφθεί σε μια πρώιμη έκδοση του άλμπουμ The River, το  The Ties That Bind, η οποία τελικά δεν κυκλοφόρησε. Αρχικά είχε δηλώσει ότι έμπνευση για το τραγούδι ήταν ο γαμπρός του και η αδελφή του. Σε μια βιογραφία του boss, η αδελφή του  Ginny δηλώνει ότι το τραγούδι είναι ακριβής περιγραφή των πρώτων χρόνων του γάμου τους, ο οποίος είναι ακόμα σε ισχύ. 
Η χρήση της φυσαρμόνικας, προϊδεάζει για το επόμενο του άλμπουμ του Nebraska. Οι στίχοι I come from down in the valley,/Where mister when you're young —/They bring you up to do, like your daddy done είναι εμπνευσμένοι από ένα τραγούδι του Hank Williams του 1950, το "Long Gone Lonesome Blues", που μιλάει για τις οικονομικές δυσκολίες που μάστιζαν την Αμερική, ακριβώς όπως και στα τέλη της δεκαετία του '70 και αρχές του '80. Ο συγγραφέας  Robert Hilburn παρατηρεί πολύ εύστοχα ότι είναι ένα τραγούδι, για ανθρώπους που πολύ γρήγορα πρέπει να αναπροσαρμόσουν τα όνειρά τους, για να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα εκείνης της εποχή. 
Η πρώτη του εκτέλεση έγινε στο  Madison Square Garden, τον Σεπτέμβρη του 1979. 

Jacek Maniakowski

Hammrock - Echo-λόγιο

Οι 

Hammrock RockBand απαντανε: 

1) Τι συμβολίζει το όνομα σας;

Το όνομα μας είναι μια φανταστική λέξη που δημιουργήσαμε μόνοι μας.Μας άρεσε το πώς ηχεί και επίσης θέλαμε μια λέξη που να προσδιορίζει αυτό που είμαστε:rock δηλαδή,το οποίο υπάρχει στο δεύτερο μισό της λέξης.

2) Χρήμα ή δόξα;

Κοίταξε, νομίζω πως κανένας δε θα είχε πρόβλημα και από τα δυο και ειδικά στις μέρες μας με την κρίσή που διανύουμε όλοι θέλουνε να ζούνε τουλάχιστον "σαν άνθρωποι . Όμως πιστεύω πως πάνω απ'όλα ένας καλλιτέχνης θέλει να δει το έργο του και τους κόπους του να έχουν κάποιο αντίκτυπο στον κόσμο δηλαδή ο κόσμος να συμμετέχει και να απολαμβάνει αυτό που του προσφέρεις  Για αυτήν ακριβώς την προσφορά προς τον κόσμο αυτό θα σε ανεβάσει στα ύψη αν το θέλει...στην αντίθετη περίπτωση, σημαίνει ότ κάτι δεν κάνεις καλά.

3) Πως θα προβάλεις με μια λέξη ή μια φράση την μπάντα σου;

Πιστεύω πως το τραγούδι "We rock" του Dio, λέει αυτό που είμαστε και μεις!

4) Σημείο μηδέν της μπάντας

Οι Hammrock δημιουργήθηκαν τον Δεκέμβριο του 2012 , μετά τη διάλυση της προηγούμενης μπάντας μου ,των Clonocide

5) Τι μουσική σας εκφράζει λιγότερο ή καθόλου;

Καθόλου: Πρώτον, ότι έχει σχέση με brutal φωνητικά και με θόρυβο (άρα όχι μουσική).
Δεύτερον, ότι περιλαμβάνει brutal άλλα και γλυκανάλατα φωνητικά μαζί.
Τρίτον,τα hip hop(και ειδικά τα ελληνικά hip hop pop λα'ι'κοροκ τραγούδια , όλα σε ένα . Μπορεί κάποια (ειδικά μη εμπορικά  σχήματα να έχουν ωραίο στίχο, αλλά δε σημαίνει ότι αυτό είναι μουσική. Μουσική απλά και μόνο με ρυθμό δεν υφίσταται. Χρειάζεται και μελωδία.
Γενικά ότι παρουσιάζεται τα τελευταία χρόνια ως μουσική και μόνο με μουσική δε μοιάζει αυτό όντως δε μας εκφράζει καθόλου.

6) Αν ήταν υπερόπλο η μουσική που θα την χρησιμοποιούσατε;

Πρώτα θα το δοκιμάζαμε πάνω στον Μητσοτάκη να δούμε αν πιάνει (χαχαχαχαχα). Σίγουρα κατά αυτών που προκαλούν δυστυχία στον κόσμο

7) Με ποιον θα θέλατε να ανεβείτε στην σκηνή;

Σίγουρα με τον Uli Jon Roth,τους Scorpions ή τους Maiden ή ακόμα με τον Jim Morrison,τον Hendrix και άλλους εκείνης της εποχής!

8 )Η μουσική σαν πολιτική ή θρησκευτική έκφραση;

Η μουσική μπορεί να εκφράσει τα πάντα  Ο καθένας την εκλαμβάνει με τον τρόπο του και με τα δικά του κριτήρια και αισθήματα.

9) Οι επιρροές σας;

Οι επιρροές μας περιλαμβάνουν όλους εκείνους με τους οποίους θα θέλαμε να παίξουμε μαζί στη σκηνή

10) Μέσον ή σκοπός το συγκρότημα;

Το συγκρότημα είναι το μέσον που θα μας κάνει να πραγματοποιήσουμε το όνειρο μας:να δημιουργούμε μουσική και να την μοιραζόμαστε με όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο μπορούμε και σε όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη της Γης!

11) Μέσον ή σκοπός η μουσική;

Η μουσική είναι τρόπος ζωής! Έτσι και αρχίσεις να ασχολείσαι θα ασχολείσαι για πάντα,αν πραγματικά την αγαπάς.

12) Το ταλέντο συνοδεύει την αλαζονεία ή την ταπεινοφροσύνη;

Νομίζω πως ανάλογα την περίπτωση και την ιδιοσυγκρασία του καθενός, ισχύουν και τα δυο

13) Συμβολικά με ποιο ζώο θα παρομοιάζατε την μπάντα;

Με Λέων, γιατί μας αρέσει και μας εκφράζει!

14) Μια ευχή για την μπάντα

Να καταφέρουμε να πετύχουμε τους στόχους μας και σιγά σιγά να φτάνουμε όλο και ψηλότερα!

15) Ποιο είναι το πιο σκοτεινό σημείο της μουσικής δημιουργίας;

Για μας είναι πολύ ευχάριστο να δημιουργούμε μουσική. Ακόμα και όταν κάποιο τραγούδι αναφέρεται σε κάποιο στενάχωρο γεγονός, τουλάχιστον εγώ προσωπικά όταν γράφω είτε στίχους είτε μουσική, νιώθω ευχάριστα. Αυτό βγαίνει και στη μουσική μας, είναι πλημμυρισμένη από μελωδίες, άρα δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιο σκοτεινό σημείο στη δημιουργία της μουσικής, τουλάχιστον όχι σε μας!

Εδώ μπορείτε να τους ακούσετε: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=qV7krFUgmzs

Θα τους βρείτε εδώ: https://www.facebook.com/pages/Hammrock/589823914368439

The Killers - Human

Το "Human" είναι μια σύνθεση των The Killers και μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της μπάντας από το Las Vegas. Δεν είναι από τα πιο αντιπροσωπευτικά τους τραγούδια, καθώς η σύνθεση κινείται ανάμεσα σε Electropop, synthpop και New Wave, είδη μουσική με τα οποία δεν πολύ-ασχολήθηκαν. Όπως είχε πει ο τραγουδιστής τους , ο Brandon Flowers, είναι μια σύνθεση όπου ο "Johnny Cash συναντά τους Pet Shop Boys". Είναι το πρώτο σινγκλ από το τρίτο τους άλμπουμ, το Day & Age, του 2008.
Οι κριτικοί το αντιμετώπισαν αρκετά θετικά και το παρομοίασαν με κάτι ανάμεσα σε New Order και Bruce Springsteen . Αλλά όπως και να το είδε ο καθένας, είναι ένα τραγούδι που απέσπασε αρκετές διακρίσεις και σίγουρα γνώρισε την μπάντα σε κύκλους έξω από την ροκ σκηνή. Το λυρικό μέρος μιλάει για το πόσο άνθρωποι είμαστε, αλλά η γενιά της μπάντας. Αλλά αυτό που πυροδότησε ατελείωτες συζητήσεις στο διαδίκτυο είναι το ρεφρέν του τραγουδιού, "Are we human, or are we dancer?". Το θέμα συζήτησης είναι αν είναι "dancer" (χορευτής) ή "denser" (πυκνός). Ο Flowers, όμως λύνει το εικονικό ζήτημα, απλά λέγοντας ότι είναι "dancer" και αποκαλύπτει την πηγή της έμπνευσής του.
Η έμπνευση προέρχεται από ένα υποτιμητικό σχόλιο του Hunter S. Thompson, συγγραφέα και δημοσιογράφου, ότι η Αμερική είναι "a generation of dancers", μια γενιά των χορευτών. Η σύγχυση προήλθε από γραμματική παρανόηση, αν είναι πληθυντικός ή όχι. Αν και τραγουδιστής δήλωσε αρκετά εκνευρισμένος με όλη την παραφιλολογία γύρω από το ρεφρέν.
Το τραγούδι δημιουργήθηκε κατά την συνεργασία του με τον Stuart Price για το άλμπουμ του Sawdust, αλλά ο Flowers το θεώρησε πολύ καλό για να το μοιραστεί. Στο εξώφυλλο του σινγκλ είναι το πορτρέτο του κιθαρίστα τους, Dave Keuning, δημιουργία του Paul Normansell .
Jacek Maniakowski

Rolling Stones - Sympathy for the Devil

Πάντα το άγνωστο προκαλεί φόβο, ως συνέπεια μετέπειτα ο φόβος ταυτίζεται με κάτι διαβολικό, κυρίως στον δυτικό κόσμο εξαιτίας των δυαδικών θρησκειών. Άρα, ο διάβολος κάθε αφήγησης, είτε αυτή είναι λογοτεχνική είτε αυτή είναι θρησκευτική, είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί να κατανοήσει ο μέσος άνθρωπος. Με την εμφάνιση της ροκ μουσικής, η οποία δεν δίστασε να ιντριγκάρει, όχι μόνο με τη μουσική, αλλά ακόμα και με τη θεματολογία των στίχων. Ο στόχος δεν ήταν τόσο να περάσουν την πληροφορία ή τη γνώση ακόμα μέσα από τους στίχους, αλλά απλά να ιντριγκάρει σαν κάποιο παιχνιδιάρικο πνεύμα της αναζήτησης ίσως ακόμα και τις σοφίας. Μέσα από αυτό όμως, κατάφερε να δημιουργήσει ένα μίτο είχε τη δυνατότητα να οδηγήσει έναν απλό ακροατή σε μια πιο ευρεία αναζήτηση, ίσως και μια μικρή οδύσσεια, όπου η γνώση μπορεί να είναι η Ιθάκη του ομηρικού έπους.

Σε μερικές περιπτώσεις, αυτή η συμπάθεια προς τον διάβολο δεν είναι παρά ο πόθος προς την αναζήτηση της γνώσης και σε κάποιες περιπτώσεις δεν είναι τίποτα άλλο από ένα αριστούργημα της λογοτεχνίας. Το "Sympathy for the Devil" είναι μια σύνθεση των Mick Jagger και Keith Richards. Ήταν το πρώτο κομμάτι του άλμπουμ τους από το άλμπουμ Beggars Banquet του 1968. Το τραγούδι ξεκίνησε το ταξείδι του σαν "The Devil Is My Name". Μουσικά το κομμάτι είναι ένας ακόμα πειραματισμός των δυο δημιουργών. Ο Bill Wyman και Keith Richards κάνουν τα πίσω φωνητικά, τα "WOO WOOS" και ο πρώτος παίζει congas και maracas, που προστίθενται για πρώτη φορά στις συνθέσεις του γκρουπ. Και με την παρότρυνση του κιθαρίστα, να επιταχύνουν το τέμπο, από folk σε σάμπα, το γίνεται πιο εξωτικό. Η ηχογράφηση έγινε τον Ιούνιο του 1968, σε μια περίοδο που ο Brian Jones —ο οποίος παίζει το χαρακτηριστικό acoustic guitar στην εισαγωγή— ήταν ήδη βαθιά βυθισμένος στα ναρκωτικά και απομακρυσμένος από το συγκρότημα, γεγονός που έδινε στις συνεδρίες μια σχεδόν αποχαιρετιστήρια ατμόσφαιρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στα Olympic Studios του Λονδίνου, με τον παραγωγό Jimmy Miller να στέκεται πίσω από την κονσόλα.

Αλλά το ενδιαφέρον του δεν είναι μόνο μουσικό, αλλά και στιχουργικό. Οι δυο δημιουργοί, αφού μοιράζονταν την σκηνή και την Marianne Faithfull, αποφάσισαν να μοιραστούν και βιβλία. Ο Jagger, επηρεάστηκε από τον σκοτεινό Baudelaire, αλλά και το καταπληκτικό μυθιστόρημα του Μπουλγκάκοφ, "Μαιτρ και η Μαργαρίτα". Το βιβλίο αυτό περιγράφει την επίσκεψη του Διαβόλου στην άθεη και κομμουνιστική Μόσχα, την εποχή του μεσοπολέμου, μαζί με κάποιους δαίμονες του. Τα κάνει όλα π...ανα, γεμίζοντας τα τρελάδικα και αναδεικνύοντας την απληστία, αλλά και την υποκρισία, φαινόμενα διαχρονικά που δεν γνωρίζουν και σύνορα. Οι μόνοι που αντιστέκονται στην μαγεία του Διαβόλου είναι ο, αυτονομαζόμενος, μαιτρ μεσήλικας συγγραφέας και η σύζυγος ενός υψηλόβαθμου στελέχους του ΣΚΚ, ερωτευμένη με τον μαιτρ, Μαργαρίτα. Ο Jagger, ενθουσιάστηκε τόσο με το μυθιστόρημα που ήθελε να γράψει αυτό το τραγούδι, προκαλώντας όχι μόνο πλέον με τους σεξιστικούς του στίχους. Το τραγούδι μιλάει από τη σκοπιά του ίδιου του Διαβόλου, ο οποίος ισχυρίζεται ότι ήταν «εκεί» σε κάθε μεγάλη ιστορική στιγμή: στη σταύρωση του Χριστού, στη Ρωσική Επανάσταση, στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή η αφηγηματική τεχνική, δηλαδή ο αφηγητής να είναι ο ίδιος ο «κακός», ήταν κάτι εντελώς πρωτόγνωρο για την εποχή και έκανε το κομμάτι να μοιάζει περισσότερο με λογοτεχνικό πείραμα παρά με τραγούδι. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι στίχοι γράφτηκαν σχετικά γρήγορα (σε περίπου 20 λεπτά σύμφωνα με τον Jagger), αλλά η επεξεργασία και η τελειοποίηση των στίχων πήρε περισσότερο χρόνο, με αρκετές εκδοχές και αλλαγές να έχουν καταγραφεί στα demos.

Το τραγούδι το διασκεύασαν μεταξύ άλλων και οι Guns N' Roses, για το σάουντρακ της ταινίας "Συνέντευξη με έναν Βρικόλακα" το 1994. Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν κυκλοφόρησε το 1968, αρκετοί ραδιοφωνικοί σταθμοί αρνήθηκαν να το παίξουν εξαιτίας των στίχων, ενώ λίγο αργότερα, στο καταστροφικό φεστιβάλ του Altamont τον Δεκέμβριο του 1969, όπου ένας θεατής σκοτώθηκε μπροστά στη σκηνή, το τραγούδι ακούστηκε ζωντανά λίγο πριν ξεσπάσει η βία, δίνοντάς του μια σκοτεινή, σχεδόν προφητική διάσταση που δεν είχε κανείς προβλέψει. Το γεγονός αυτό συνέβαλε σημαντικά στο να θεωρηθεί το κομμάτι «καταραμένο» για αρκετά χρόνια, ενώ οι Rolling Stones αποφάσισαν να μην το παίζουν ζωντανά για αρκετό καιρό μετά το τραγικό συμβάν. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η αρχική εκτέλεση διαρκούσε σχεδόν 7 λεπτά, αλλά για την κυκλοφορία ως single μειώθηκε στα περίπου 3 λεπτά για ραδιοφωνική αναπαραγωγή. Επιπλέον, μια άλλη διασκευή έγινε από τους The Who το 1973 για το album "Odds & Sods", αλλά και από τη Beach Boys για την επιτυχία του 1969.

Jacek Henryk Maniakowski