Bruce Springsteen/ Manfred Mann's Earth Band - Spirit in the Night

Η rock μουσική είναι ένας ζωντανός οργανισμός και αν λάβουμε υπ' όψη την ερμητική αρχή : ότι είναι πάνω είναι και κάτω, μπορούμε να το παρομοιάσουμε με τον ανθρώπινο οργανισμό. Στην ουσία τίποτα δεν είναι άχρηστο σε αυτόν, αλλά υπάρχουν κάποια μέρη του που αντικαθίστανται. Κάποια όμως δεν μπορούν να  αντικατασταθούν και ακόμα κάθε ελάχιστη παρέμβαση σε αυτά είναι επικίνδυνη για την ζωτικότητά τους. Και το βασικό χαρακτηριστικό αυτών των μερών ή αλλιώς ιστών, είναι η αλληλεπίδραση τους με τα τον υπόλοιπο οργανισμό, αλλά κυρίως η γενναιόδωρη στήριξη του όλου οργασμού. Ίσως θα μπορούσε κάποιος να τολμήσει να πει, ότι έχουν από μόνα τους κάποια ψυχή, δεδομένου ότι στον μεγαλόκοσμο της  rock κάτι τέτοιο είναι πολύ πιθανό.

Ίσως η καλύτερη επιλογή της δισκογραφικής Columbia ήταν να "ρισκάρει" να κυκλοφορήσει με διαφορά μιας εβδομάδας, δύο ντεμπούτο άλμπουμ των δύο πιο "ζωτικών" οργάνων της rock οντότητας. Το πρώτο ήταν του  Bruce Springsteen, το Greetings from Asbury Park, N.J και μια εβδομάδα διαφορά το ομώνυμο άλμπουμ των Aerosmith, με το Dream On  (εδώ) να δείχνει το μεγαλείο τους. Αλλά και να υπενθυμίζει στην εταιρία ότι έπρεπε να προωθήσει και το δικός τους άλμπουμ. Όμως το ντεμπούτο του αποκαλούμενου Boss, δεν είχε άδικα όλη την προσοχή της δισκογραφικής. Ένας λόγος ήταν το Spirit in the Night, ένα από τους 9 που υπάρχουν σε αυτό το άλμπουμ. Ένα τραγούδι που κατάφερε να χαρίσει δόξα σε άλλη μια μεγάλη μπάντα, τους Manfred Mann's Earth Band. 
Αρχικά το τραγούδι δεν ήταν μέσα στο άλμπουμ, αλλά όπως συμβαίνει πολλές φορές με τις μεγάλες συνθέσεις, μπήκε την τελευταία στιγμή στο άλμπουμ. Ο διευθυντής της δισκογραφικής θεώρησε πως δεν είναι αρκετά εμπορικό όλο το άλμπουμ και κάποια τραγούδια δεν πρέπει να μπουν. Ο Springsteen έγραψε γρήγορα δύο τραγούδια, το  "Spirit in the Night" και το "Blinded by the Light". Και μιας και ήταν της τελευταίας στιγμής, είχε μαζί του για την ηχογράφηση μόνο τον Vini Lopez στα τύμπανα και τον Clarence Clemons στο σαξόφωνο. Όλα τα υπόλοιπα όργανα τα έπαιξε μόνος του. Στην πραγματικότητα το "Spirit in the Night" είναι μια πιο μεγάλη εκτέλεση του ενός άλλου τραγουδιού που συνήθιζαν να παίζει στις ζωντανές του εμφανίσεις , πριν υπογράψει συμβόλαιο. 

Σε όλα τα τραγούδια του άλμπουμ, το λυρικό μέρος, λόγω του αφηγητικού τρόπου γραφής, αλλά και εκτέλεσης του τραγουδοποιού δεν συμβαδίζει και πολύ με την μουσική, εκτός από το συγκεκριμένο. Σε αυτό πετυχαίνει μια αρμονία ανάμεσα στη αφήγηση και την μελωδία. Το λυρικό μέρος αναφέρεται σε μια παρέα εφήβων, τους  Wild Billy, Hazy Davy, Crazy Janey, Killer Joe, G-Man και Mission Man. Ο τελευταίος διηγείται την ιστορία τους στην Greasy Lake, κοντά στην  "Route 88". Ήταν μια νύχτα με πολύ ποτό και σεξ, αλλά πάνω απ' όλα ένα σύντομο και δυνατό αίσθημα της ελευθερίας. Αυτή όμως η ελευθερία τους δένει σε μια βαθιά φιλία μεταξύ τους. 
Στην πραγματικότητα η λίμνη  Greasy Lake, δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη, γιατί απλά είναι μια μυθοπλασία το μέρος. Αλλά όχι αβάσιμη. Είναι συνδυασμός δυο τοποθεσιών  που τα μέλη της μπάντας επισκεπτόταν. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Vini Lopez, η μια ήταν  η λίμνη Carasaljo, κοντά στην U.S. Route 9 και New Jersey Route 88 κοντά στο Lakewood του New Jersey και η άλλη  ήταν μια βαλτώδη λίμνη κοντά Garden State Parkway. Αλλά η Greasy Lake είναι και ένα σύντομο αφήγημα του  TC Boyle, το οποίο έχει περίπου την ίδια θεματολογία με το τραγούδι. 
Όμως το τραγούδι περίμενε τους Manfred Mann's Earth Band να το διασκευάσουν για να ολοκληρώσει την χρονική, αλλά και μουσική του δομή. Η διασκευή έχει αυτή είναι ορισμός της λέξης, μιας και διαφέρει αρκετά από το πρότυπο. Το ρεφρέν είναι αρκετά διαφορετικό και τα πλήκτρα παίρνουν το πρωταγωνιστικό ρόλο. Κυκλοφόρησε στο έκτο τους άλμπουμ, το Nightingales and Bombers το 1976. Σαν σινγκλ, με τα φωνητικά του Mick Rogers  με το ζόρι μπήκε στο Billboard Hot 100 την ίδια χρονιά που κυκλοφόρησε. Όμως την επόμενη χρονιά η μπάντα το κυκλοφόρησε ξανά αλλά με τον Chris Thompson στα φωνητικά πια και σκαρφάλωσε στο νούμερο 40 της ίδιας λίστας. 

Jacek Henryk Maniakowski

Masquera Di Ferro

Η σημασία της μάσκας σαν σύμβολο στα αρχαία χρόνια έχει πάρα πολλές ερμηνείες. Αλλά ο βασικός της ρόλος είναι να κρύψει την ανθρώπινη-ζωώδη φύση του ανθρώπου και να φανερώσει την θεία και ιερή του φύση. Μέσω ενός προσωπείου, που αναπαριστά κάποια θεότητα ή πνεύμα, ο άνθρωπος δεν θέλει να κλέψει την δόξα αυτής της οντότητας, αλλά ούτε να απαλλαγεί από την φύση του. Απλά ψάχνει μια δίοδο επικοινωνίας με αυτή, αλλά και με την δική του ανώτερη φύση. Το rock'n'roll είναι ένα αναπόσπαστο μέρος, όπως η μουσική γενικά, της κάθε ανθρώπινης αναζήτησης, αλλά και δράσης. Έτσι και μια μάσκα περισσότερο αποκαλύπτει, παρά κρύβει. Και η μάσκα των Masquera Di Ferro αποκαλύπτει το ταλέντο τους, αλλά και τις δυνατότητες των Ελλήνων μουσικών. 
Οι ίδιοι  δηλώνουν στο Echo-λόγιο (http://echooadventures.blogspot.gr/2013/11/masquera-di-ferro-band-1.html) ότι συμβολίζει "Τη Μάσκα που όλοι λίγο - πολύ φοράμε και πρέπει να αποβάλλουμε από πάνω μας." Αλλά ουσιαστικό το κάρμα μέσα από σύνολο συμπτώσεων του, αλλά και μια πρακτικότητα που προσφέρει και ένα όνομα σε μια heavy metal μπάντα, τους οδήγησε στο  Masquera Di Ferro, Το Σιδηρούν Προσωπείον. Και σαν τον ήρωα του  Αλέξανδρου Δουμά, προσπαθούν να φύγουν από την "φυλακή" της υποκρισίας και των καθημερινών στερεοτύπων μιας μουσικής πραγματικότητας. Οι παρέα των Θωίδη Παναγιώτη (drums), Kαραλή Θεόδωρο (bass), Μπάδα Θεοφάνη (guitars), Μπιρμπουτσάκη Κων/νο (guitars) και Ψιλοβασιλόπουλο Αναστάσιο (vocals), όμως δεν πειραματίζεται. Αλλά παίζει ένα καθαρό μεταλλικό ήχο, οποίος φτάνει σε λάμψη του ατσαλιού. 

Το συγκρότημα που δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2012 και εδρεύει στην Πάτρα, μέσα στο 2013 κατάφεραν να ηχογραφήσουν 6 δικά τους τραγούδια μέσα σε ένα Mini-Album, το Reflection. Καθαρός ήχος και όχι άσχημη παραγωγή, πάνω απ' όλη δείχνει το δημιουργικό, αλλά και εκτελεστικό ταλέντο τους. Η φρεσκάδα των τραγουδιών τους μπορεί να προδίδει το νεαρό της ηλικίας, αλλά το δέσιμο δείχνει μια πολύ ώριμη ματιά. Από το πρώτο άκουσμα εντυπωσιάζουν με την συνθετική τους ικανότητα και εύκολα μπορούν να παρασύρουν κάποιον που δεν είναι οπαδός του είδους. Άλλωστε οι επιρροές τους είναι πολλές και διαφορετικές,  latin,funk και ethinc , μεταξύ των άλλων. 
Αποφεύγουν και στις συνθέσεις τους τα μουσικά στερεότυπα, αλλά πάντα πιστοί στο μουσικό πνεύμα της σκληρής μουσικής. Άλλωστε το συγκρότημα είναι το όχημα για τα όνειρά τους με την μουσική να αποτελεί έκφραση και κατάθεση ψυχής. Έτσι, όπως ένα τρένο χρειάζεται τις ράγες του, έτσι και τα όνειρα χρειάζονται ένα "δοχείο", με την μάσκα να προδίδει την πραγματική, αλλά αόρατη, φύση αυτών. Σίγουρα μια μπάντα που που έχει δικαίωμα σε αυτά, αλλά και την δυνατότητα  να τα πραγματοποιήσει. Μια ακόμα απόδειξη πως η ελληνική μουσική σκηνή σφύζει από ικανότατους μουσικούς. Και απλά η ατάλαντη και αλαζονική βιτρίνα του, είναι απλά μια φυλακή με σάπια θεμέλια, που σιγά σιγά καταρρέουν. 
Δε χρειάζεται να αναφερθώ στα τραγούδια ξεχωριστά, γιατί απλά όλα είναι μουσικά διαμάντια, με το ομώνυμο της μπάντας να λάμπει λίγο περισσότερο. Αλλά η διάθεση τους για να "σκάψουν" μέσα στην δημιουργικότητά τους απλά κάνει το μέλλον να τους περιμένει ανυπόμονα. 

 Jacek Maniakowski

Bachman–Turner Overdrive (BTO) - Takin' Care of Business.

Παρά τη λάμψη και την -φαινομενικά πολλές φορές- περιπετειώδη ζωή που προωθεί το rock 'n' roll, αυτό δεν παύει να είναι μία πολύ καλή «μπίζνα». Και όπως όλες οι δουλειές χαρακτηρίζονται από χρονική συνέπεια, τάξη και αυστηρό προγραμματισμό, έτσι και στη μουσική ή μάλλον στη μουσική βιομηχανία, για να κατακτηθεί ένα μεγάλο «θέλω», που δεν είναι άλλο από τη μουσική δημιουργία ή το μουσικό προϊόν, πάνω απ’ όλα τίθενται τα «πρέπει»! Ειδικά όταν πρόκειται για τεχνικούς, η συνέπεια είναι μία βασική προϋπόθεση  για την  επιτυχία μιας ηχογράφησης. Καμιά φορά, βέβαια, η συμμετοχή ενός τεχνικού, μπορεί να έχει ένα τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα από το προβλεπόμενο.

 Κάνοντας λόγο για την εφευρετικότητα στους μουσικούς του rock 'n' roll δεν θα μπορούσε κανείς να παραλείψει και έναν τεχνικό από τις πηγές έμπνευσής του. 'Έτσι, ο Randy Bachman των Bachman–Turner Overdrive (BTO), επηρεασμένος από έναν τέτοιον τεχνικό, έγραψε το “Takin' Care of Business”. Ουσιαστικά το έγραψε ενώ ήταν ακόμα μέλος των The Guess Who, όταν  παρατήρησε έναν εργαζόμενο στο στούντιο ηχογράφησης του γκρουπ. Ο συγκεκριμένος τεχνικός έπαιρνε το τρένο των 8.15 για την πόλη του Vancouver,  εξ' ου και ο στίχος “take the 8.15 into the city”. Το τραγούδι θα ονομαζόταν “White Collar Worker”, τίτλος εμπνευσμένος από το μπλουζάκι με τον λευκό γιακά που φορούσαν οι τεχνικοί, όμως ο τίτλος αυτός απορρίφθηκε από φόβο για ενδεχόμενη μήνυση από τους Beatles εξαιτίας της ομοιότητάς του με “Paperback Writer”.

 Αλλά το τραγούδι έμελε να «ενσαρκωθεί»… Ο δημιουργός πίστευε στο τραγούδι του και ιδίως στο λυρικό μέρος του, που το θεώρησε αξιόλογο αρκετά για να ‘μην’ το πετάξει! Όταν λοιπόν η νέα μπάντα του Randy Bachman περιόδευε για να προωθήσει το πρώτο άλμπουμ της, παίζοντας κυρίως σε μικρούς χώρους, βρέθηκε η αφορμή για τη νέα προσπάθεια. Στον δρόμο για ένα από τα live τους, έτυχε να ακούσει στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου τον DJ του C-Fox  να λέει τη φράση “Takin’ Care of Business”. Αυτό στάθηκε αρκετό για να αντικαταστήσει το ρεφρέν, το οποίο είχε διαφοροποιηθεί ελαφρά και στο μουσικό μέρος του. 

Ένα κρυολόγημα του Bachman, ήταν ακόμα ένα μικρό τουβλάκι ενός σχεδόν «καρμικού» ντόμινο, ώστε να πάρει το τραγούδι σάρκα και οστά, καθώς έτσι «αναγκάστηκε» ο C. Fred Turner να αναλάβει τα φωνητικά. Όμως τα γεγονότα εξελίσσονται, σύμφωνα με κάποιο φανταστικό ή σατανικό σενάριο, απ' όπου δεν λείπει ούτε ένας άσχετος πιτσαδόρος, αλλά ούτε και ο ίδιος ο «βασιλιάς» Elvis! Τελικά το τραγούδι ηχογραφείται για το δεύτερο άλμπουμ της μπάντας, το “Bachman–Turner Overdrive II” του 1973. Οι ηχογραφήσεις γίνονται στα Kaye-Smith Studios του Seattle της πολιτείας Washington, ενώ στο διπλανό ακριβώς στούντιο βρίσκεται η Steve Miller Band. Σ’ αυτούς παρέδωσε πίτσα ο Norman Durkee, την ίδια ώρα που ηχογραφούσαν το εν λόγω τραγούδι οι BTO. Η ξαφνική παρέμβαση του πιτσαδόρου με τη φράση "that needs a piano, a real boogie-woogie piano would sound cool" τους άφησε όλους άφωνους, ενώ ο Durkee μίλησε κι απλά έφυγε συνεχίζοντας τη βάρδιά του! Τα μέλη της μπάντας τον εντόπισαν αργότερα σε ένα άλλο στούντιο. Ο ίδιος, όπως αποδείχτηκε, ήταν ένας ολοκληρωμένος μουσικός, ενώ μετά από το «συμβάν» είχε προλάβει να γράψει πάνω σε ένα κουτί πίτσας τη μουσική του παρέμβαση, την οποία και εκτέλεσε ο ίδιος. Αργότερα έγινε μουσικός διευθυντής για την Bette Midler και τον Barry Manilow! 

 Το τραγούδι σκαρφάλωσε σε αρκετά charts και έγινε το σήμα κατατεθέν της μπάντας. Ο τίτλος του μπήκε στα λεξικά και ορίζει κάποιον που εργάζεται. Ο μεγάλος Elvis Presley τον χρησιμοποίησε ως σύνθημα στο αεροπλάνο του, που ακόμα και σήμερα μεταφέρει εμπορεύματα στην Graceland. Χάριν συντομίας το “TCB” ακόμα φιγουράρει σε μια αίθουσα του θεματικού πάρκου του «βασιλιά». Ο ίδιος ο δημιουργός του τραγουδιού έμαθε μόλις το 2010 από ένα ντοκιμαντέρ ότι τα συγκεκριμένα αρχικά ορίζουν τον τίτλο του τραγουδιού, καθώς και την τελευταία μπάντα του Elvis, τους TCB Band! Πιθανόν να ήθελε να ηχογραφήσει και μια δική του εκτέλεση, αλλά το πρόλαβε το κάλεσμα στη «μεγάλη μπάντα»! 

Ένα τραγούδι, το οποίο αρχικά είχε απορριφθεί και δεν άρεσε σε κανέναν έχει ντύσει μουσικά σχεδόν τα πάντα και οι διασκευές του ήταν πάρα πολλές!

 Jacek Henryk Maniakowski

Trapeze

Οι Trapeze ήταν μια βρετανική hard rock μπάντα που ιδρύθηκε στο Wolverhampton, στα τέλη του 1968, από τα πρώην μέλη των Montanas, τον τραγουδιστή John Jones και τον Terry Rowley (κιθάρα, πλήκτρα), ο οποίος ονόμασε και την μπάντα. Μαζί με τους πολύ γνωστούς Mel Galley (κιθάρα), Glenn Hughes (μπάσο, φωνή) και Dave Holland (ντραμς), κυκλοφόρησαν το πρώτο τους, ομώνυμο άλμπουμ το 1970.

Αμέσως μετά, οι Jones και Rowley, ξαναγύρισαν στους Montanas και οι υπόλοιποι τρεις έβγαλαν την ίδια χρονιά νέο άλμπουμ με τον τίτλο "Medusa". Οι Trapeze περιόδευαν για πολύ καιρό και στην Μεγάλη Βρετανία και στο εξωτερικό, αλλά παρότι η ιδιαίτερη, για την εποχή, μουσική τους, ένα μείγμα από hard rock και funk επηρέασε αρκετές μπάντες στο ξεκίνημά τους, όπως οι ZZTop, δεν έκαναν ποτέ την μεγάλη επιτυχία.

Το 1972, μετά το τρίτο άλμπουμ, ο Hughes αντικατέστησε τον Roger Glover στους Deep Purple και στην μπάντα ήρθαν οι Rob Kendrick (κιθάρα) και ο μπασίστας Pete Wright. Το 1976 ο Hughes ξαναγύρισε, αλλά μετά από δυο ακόμα άλμπουμ, η μπάντα τελικά διαλύθηκε το 1978, όταν ο Galley πήγε στους Whitesnake, ενώ ο Holland πήγε στους Judas Priest.

Το τρίο Galley, Hughes και Holland επανενώθηκαν το 1991, ηχογραφώντας ένα live άλμπουμ το 1992, αλλά τελικά διαλύθηκαν οριστικά το 1994.

Ναούμ Αθ. Βάρκας

Δισκογραφία:

Trapeze (1970)

Medusa (1970)

You Are the Music...We're Just the Band (1972)

The Final Swing (1974)

Hot Wire (1974)

Trapeze (1976)

Hold On (1978) also called Running (1979)

Rose Tattoo

Συγκρότημα που δημιουργήθηκε στην Αυστραλία στο Σίδνεϊ στα μέσα της δεκαετίας του 70' όταν ο κιθαρίστας Peter Wells θα αποχωρίσει από ένα εξίσου μεγάλο Group από την Aυστραλία τους Buffalo και θα ηγηθεί του συγκροτήματος με το όνομα Rose Tattoo..Στην πορεία βέβαια αποδείχτηκε οτί ο ηγέτης και η μεγάλη μορφή θα γίνει ένας μικρόσωμος εξαρτημένος στο αλκοόλ τύπος με το όνομα Αngry Anderson ,  ο οποίος βέβαια και αυτός πρωτοξεκίνησε από ένα hard rock συγκρότημα το 1974 τους Buster Brown με drummer τον Phil Rudd γνωστός μετέπειτα βεβαίως ως ο drummer των επίσης Αυστραλών AC/DC.
Σίγουρα οι επιροές τους μουσικά ήταν καθαρά επηρεασμένες από τους συμπατριώτες τους AC/DC δηλαδή αλήτικο Rock N Roll και Hard Rock και φυσικά πολλά Blues στοιχεία. Μεγάλη πορεία στην Rock μουσική όλα αυτά τα χρόνια και φυσικά συνεχίζουν μέχρι σήμερα,οι 3 πρώτοι δίσκοι τους ήταν αυτοί που τους απογείωσαν και τους έκαναν και γνωστούς και εκτός της χώρας τους σε Ευρώπη και Αμερική.
Ο πρώτος δίσκος θα κυκλοφορήσει το 1978 και το πρώτο single τους Bab Boy For Love κυκλοφόρησε το 1977.Σίγουρα με την σειρά του θα επηρεάσει αυτός ο δίσκος και πολλούς στην συνέχεια και πολλά τραγούδια του(δίσκου) έχουν διασκευαστεί.
2 πολύ γνωστές διασκευές είναι από τους Guns N Roses στο Nice Boys και η διασκευή των LA Guns στο Rock And Roll Outlaw.
Κάποια στιγμή το 1985 είχαν διαλυθεί προσωρινά και ο τραγουδιστής Angry Anderson είχε κάνει μια μικρή solo καριέρα εντελώς εκτός από τα Standards των Rose Tattoo σε πιο χαλαρούς ήχους με το τραγούδι Suddenly να είχε κάνει μια μικρή επιτυχία το 1987..

Gary Lexicondevil

Guns N' Roses - One In A Million

Οι καθημερινοί συμβιβασμοί ενός κατοίκου της πόλης μπορεί να τον οδηγήσουν στην αναζήτηση μιας άλλης, μακριά από τις υποχωρήσεις που είτε του επιβάλλονται είτε τις αποδέχεται σχεδόν με τη θέλησή του. Δεν είναι σπάνιο μια νέα αρχή να συνδυάζεται με γεωγραφική μετακίνηση, πίσω από την οποία κρύβεται η επιθυμία να αποτινάξει κανείς το καταπιεστικό ή δυσάρεστο παρελθόν του. Συχνά, αυτή η φυγή συνοδεύεται από γενικεύσεις και αδικίες προς ανθρώπους και καταστάσεις. Η πρώτη επαφή με έναν νέο τόπο, αυτή η “πρώτη ματιά”, τον εξιδανικεύει, χρίζοντάς τον μοναδικό ανάμεσα σε εκατομμύρια πόλεις.

Η δύσκολη εφηβεία του Axl Rose, γεννημένου στο Lafayette της Indiana, και η μετακόμισή του στο Los Angeles, γέννησαν απωθημένα που αργότερα βρήκαν διέξοδο στη μουσική. Η ξαφνική δόξα μετά την επιτυχία του Appetite for Destruction μάλλον τον ώθησε να εξωτερικεύσει τους φόβους του στο δεύτερο άλμπουμ των Guns N’ Roses, G N’ R Lies (1988). Το άλμπουμ περιλαμβάνει τέσσερα ακουστικά κομμάτια, ένα εκ των οποίων είναι το "One in a Million", ένα τραγούδι που προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις λόγω των στίχων του.

Η έμπνευση για το τραγούδι προήλθε από τις πρώτες εντυπώσεις του Rose στο σταθμό λεωφορείων Greyhound, όταν έφτασε στο Λος Άντζελες. Η παιδική του ηλικία ήταν σημαδεμένη από κακοποίηση — πρώτα από τον βιολογικό του πατέρα, μετά από τον πατριό του, και από την αυστηρά θρησκευόμενη μητέρα του, μέλος της Πεντηκοστιανής Εκκλησίας. Στα 16 του εγκατέλειψε την πόλη του, και οι πρώτες του εμπειρίες στην “πόλη των αγγέλων” έγιναν τραγούδι.

Το “One in a Million” ήταν από τα πρώτα κομμάτια που συνέθεσε μόνος του, χρησιμοποιώντας τις δύο κάτω χορδές της κιθάρας του — καθώς δεν ήξερε ακόμα να την χειρίζεται σωστά. Η μουσική είναι απλή, σχεδόν ωμή, με folk rock αισθητική και ακουστική κιθάρα, ενώ η φωνή του Rose είναι γυμνή, σχεδόν εξομολογητική.

Το λυρικό μέρος περιλαμβάνει στίχους όπως “Immigrants and faggots / They don’t mean nothing to me”, που προκάλεσαν κατηγορίες για ρατσισμό, ομοφοβία και ξενοφοβία. Το συγκρότημα αποκλείστηκε από φιλανθρωπική συναυλία για το AIDS, ενώ ο Rose απολογήθηκε αργότερα, λέγοντας πως οι στίχοι περιγράφουν προσωπικές εμπειρίες εξαπάτησης και επιθετικότητας. Ο Slash δήλωσε πως ο Axl δεν είναι ρατσιστής, αλλά εξέφρασε τις εμπειρίες του με γενικευτικό και λανθασμένο τρόπο. Κατά την ηχογράφηση υπήρξε έντονη διαφωνία μεταξύ τους για το περιεχόμενο των στίχων.

Ο Rose προσπάθησε να αμβλύνει την εικόνα του, δηλώνοντας ως είδωλά του αμφιφυλόφιλους και ομοφυλόφιλους καλλιτέχνες. Παρ’ όλα αυτά, το 1989, σε συναυλία με τους Living Colour, φέρεται να έπαιξε το “One in a Million” εκτός σετ, προκαλώντας τους αφροαμερικανούς μουσικούς της support μπάντας — σύμφωνα με τον Vernon Reid, κιθαρίστα των Living Colour.

Το τραγούδι δεν συμπεριλήφθηκε σε μεταγενέστερες συλλογές του συγκροτήματος, όπως το Greatest Hits, και δεν έχει παιχτεί ζωντανά από το 1991. Παρά την αμφιλεγόμενη φύση του, παραμένει ένα ντοκουμέντο της εσωτερικής σύγκρουσης του δημιουργού του — μια κραυγή απόγνωσης, φόβου και αμηχανίας, ντυμένη με την ωμότητα της πρώτης επαφής με τον κόσμο.

Jacek Henryk Maniakowski

Iron Maiden - The Loneliness of the Long Distance Runner

Η γραφή είναι αποτέλεσμα της διάσπασης των συμβόλων. Ένα σύμβολο περιέχει και θα συνεχίσει να περιέχει κρυμμένες άπειρες πληροφορίες μέσα στις ελάχιστες γραμμές από τις οποίες αποτελείται. Όμως για να μπορέσει κανείς να το “ξεκλειδώσει”, πρέπει να γνωρίζει την σωστή του ερμηνεία, να είναι κάτοχος ενός κλειδιού ερμηνείας. Αυτό το κλειδί δεν είναι χάπι γνώσης, δεν προσφέρει άμεση φώτιση. Είναι απλώς ο χάρτης ενός δρόμου που πρέπει να περπατηθεί. Ο κάτοχος του συμβόλου και του περιεχομένου του δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας δρομέας — και μάλιστα, συνήθως, των μεγάλων αποστάσεων.

Στη μουσική, τα σύμβολα είναι οι νότες. Και πολλές φορές οι στίχοι είναι η λιτή ερμηνεία τους, με το κλειδί αυτής να βρίσκεται στον τίτλο. Έτσι, κάπου… Somewhere in Time — δηλαδή στο έκτο άλμπουμ των Iron Maiden — υπάρχει ένα τέτοιο σύμβολο, που ανοίγει τις πόρτες μιας περαιτέρω αναζήτησης: το “The Loneliness of the Long Distance Runner”. Το τραγούδι, με τον μακροσκελή αλλά άκρως λυρικό τίτλο, είναι δημιουργία του Steve Harris, αν και ο τίτλος είναι δανεισμένος από το βιβλίο του Alan Sillitoe, στο οποίο και αναφέρονται οι στίχοι. Η ταινία, που γυρίστηκε το 1962, τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του βιβλίου και με σενάριο γραμμένο από τον ίδιο τον συγγραφέα, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλούς μουσικούς.

Όλο το άλμπουμ έχει τραγούδια με δυστοπική θεματολογία, εμπνευσμένα από την ταινία Blade Runner, όπως δείχνει και το εξώφυλλό του. Είναι το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος που χρησιμοποιούνται synthesizers στις συνθέσεις του, και το μοναδικό με τον Bruce Dickinson στα φωνητικά χωρίς καμία συνθετική συμμετοχή. Οι συνθέσεις έχουν κλίση προς το επικό και νοηματικά βαθύ — και το “The Loneliness of the Long Distance Runner” δεν αποτελεί εξαίρεση.

Το ομώνυμο διήγημα βρίσκεται σε συλλογή με τον ίδιο τίτλο. Ο κεντρικός ήρωας, ο Smith, μετά από μια ληστεία σε αρτοποιείο, καταδικάζεται σε εγκλεισμό στο Ruxton Towers — ένα αναμορφωτήριο για παραβατικούς νέους. Για να βρει παρηγοριά στον μόνιμο περιορισμό που βιώνει, προπονείται ως δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Ο διευθυντής του σχολείου παρατηρεί την ικανότητά του και του προσφέρει λιγότερους περιορισμούς και ελαφρύτερη εργασία, με την προϋπόθεση ότι θα κερδίσει έναν αγώνα δρόμου απέναντι σε άλλο σχολείο. Όταν τελικά συντελείται ο αγώνας, ο Smith προηγείται με μεγάλη διαφορά. Κοντεύει να τερματίσει. Όμως δεν το κάνει. Σταματά και αφήνει τους υπόλοιπους δρομείς να τον προσπεράσουν. Το χαμόγελο ικανοποίησης — και αίσθησης απόλυτης κυριαρχίας απέναντι στους καταπιεστές του — σχηματίζεται στο εξαντλημένο του πρόσωπο, αφαιρώντας παράλληλα το χαμόγελο από τον διευθυντή.

Οι συμβολισμοί και οι αλληγορίες είναι πάρα πολλοί. Ο καθένας μπορεί να τους παραλληλίσει με τα δικά του βιώματα. Το τραγούδι δεν έγινε ποτέ single, αλλά αγαπήθηκε από πολλούς οπαδούς της μπάντας. Ίσως γιατί δεν χρειάζεται να τερματίσει για να νικήσει. Ίσως γιατί, όπως ο Smith, η αληθινή νίκη είναι η άρνηση να παίξεις το παιχνίδι του συστήματος. Και η μουσική, όταν λειτουργεί ως σύμβολο, δεν είναι απλώς ήχος — είναι χάρτης. Για εκείνους που τρέχουν. Για εκείνους που δεν τερματίζουν. Για εκείνους που επιλέγουν να σταματήσουν, να χαμογελάσουν, και να δείξουν ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται. Κερδίζεται — με κάθε βήμα, με κάθε στίχο, με κάθε νότα.

Jacek Henryk Maniakowski